Recensies

Recensie: Glen Hansard – This Wild Willing

23 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

This Wild Willing’ kwam per toeval tot stand in Parijs, waar Hansard op uitnodiging van het Iers Cultureel Centrum een maand verbleef en rondzwierf door de straten, geregeld pubs bezocht en de stad uitgebreid bezichtigde. Op zoek naar nieuwe artistieke en creatieve input, stond de Ier open voor allerlei (muzikale) invloeden. Dat hoor je duidelijk terug op het album. Je hoort naast Ierse folk en rock bijvoorbeeld ook invloeden uit de wereldmuziek. De uitstekende arrangementen en natuurlijk Glen’s uitmuntende, warme zangstem en zijn beeldende manier van verhalen vertellen, maken ‘This Wild Willing’ tot zijn meest verrassende, uitdagende en misschien zelfs wel zijn meest voortreffelijke werk tot nu toe.

Recensie: Izzo Blues Coalition – Complicated Man

23 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Gitarist Tino Izzo is in Canada een behoorlijk grote naam. Hij bracht daar al menig soloalbum uit met daarop een combinatie van pop en rock. En hij is nu onder de naam Izzo Blues Coalition terug gekeerd naar de blues. En daar worden alle bluesrock liefhebbers gegarandeerd erg vrolijk van want het debuutalbum staat vol met keiharde, duidelijk door Jimi Hendrix geïnspireerde bluesrock. Dit album van Izzo Blues Coalition zal door de liefhebbers van het harde bluesgitaarwerk juichend binnen worden gehaald. Een album zonder missers, met alleen maar knallend gitaarwerk!

Recensie: Bad Influence – Got What You Need

23 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Bad Influence is een bluesband uit Washington, D.C., die al vanaf 1988 actief is. Hun hoofddoel is om hun luisteraars een goed gevoel te geven via eigen nummers en covers. En dat gaat ze op nieuwe album prima af! Hun blues zal zeer goed vallen bij de liefhebbers van bands als The Fabulous Thunderbirds, Ronnie Earl & The Broadcasters en Omar & The Howlers. Bad Influence levert met dit album inderdaad “what I need” en dat is prima swingende blues!!!

Recensie: Supersonic Blues Machine – Road Chronicles: Live

22 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Het zal de bluesrockers onder ons ongetwijfeld nog diep in het geheugen gegrift staan. Het optreden van Supersonic Blues Machine, samen met Billy Gibbons, in Grolloo. Dit optreden maakte deel uit van de Europese toer waar het trio mee bezig was. En uit die periode stamt ook het live album dat nu van deze Californische bluesrockers verschenen is. Opgenomen in Italië om precies te zijn. Een absolute aanrader voor iedereen die de band in Grolloo heeft gezien maar ook voor iedereen die dat optreden gemist heeft. Topklasse bluesrock!

Recensie: The Kokomo Kings – Fighting Fire With Gasoline

22 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

The Kokomo Kings is een samenwerkingsverband tussen een aantal Zweedse en Deense bluesmuzikanten, die hun sporen allang hebben verdiend. De nieuwe schijf 'Fighting Fire With Gasoline' bevat twaalf, door bassist Magnus Lanshammar geschreven songs en tevens nam hij de productie van het album voor zijn rekening. Het geheel duurt slechts drieëndertig minuten. Voor je het weet ben je door de speelduur heen en bedenk je je dat het een halfuur genieten was. Een aanrader!

Recensie: ZZ Top – Goin’ 50

22 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

ZZ Top bestaat 50 jaar! En hebben ze dit compilatiealbum uitgebracht met, heel toepasselijk, 50 nummers! Dit is een prima verzamelaar waarop je de ontwikkeling van ZZ Top prima kunt volgen. Een boogieband, die nooit te beroerd was om te experimenteren en die nu weer helemaal terug is aan de BOOGIE top.

Recensie: Vince Agwada – Light Of Day

19 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Vince Agwada is een vanuit Chicago opererende blues gitarist/producer die na acht jaar stilte rondom zijn persoon “musicwise” hier zijn derde cd presenteert. Een gevarieerde plaat, maar het merendeel zijn stevige op fijn gitaarwerk leunende blues songs. Bij het luisteren hiervan moest ik me meermaals overtuigen of ik niet naar Eric Gales aan het luisteren was. Zijn stem, de opbouw in zijn songs doet mij vermoeden dat de rijzende ster van Eric Gales in Europa ook in Amerika is doorgedrongen. Vince Agwada brengt met deze cd veel variatie in een ontegenzeggelijk lekkere fijne plaat.

Recensie: Mick Kolassa – Uncovers (EP)

18 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Zanger-gitarist Mick Kolassa houdt er van om bestaande nummers te “uncoveren”. Wat houdt dat in? Mick heeft een aantal nummers uitgezocht, die niet in het bluesstraatje thuishoren en heeft ze dusdanig getransformeerd dat ze ineens flink bluesy klinken! Van mij mag Mick een heel album opnemen met “uncovers”. Vooral als ze zo verrassend en prima uitgevoerd worden als op deze EP!

Recensie: The Gold – The Gold

18 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Mijn rockhart maakt spontaan een huppeltje want Johnny Thunders en zijn Heartbreakers zijn helemaal niet dood! Welnee! Hun geluid leeft “gewoon” voort in de Spaanse band The Gold uit Madrid. Het geluid van de garagepunk van eind jaren ’70 is weer helemaal terug met dit zeer overtuigend rockende album van The Gold.

Recensie: The Smokin’ Polecats – My Little Baby

18 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

De ervaring spat af van het nieuwe album van The Smokin’ Polecats uit Washington, DC. Dat is een constatering die ik gelijk maar even kwijt moet! Hun bluesgeluid is geïnspireerd door artiesten als Jimmy Rodgers, Tiny Grimes, Pee Wee Crayton maar ook door rockabilly artiesten als Carl Perkins en Johnny Burnette én swampblues a la Slim Harpo. Het album staat dus vol met “ouderwetse” bluesklanken.

Recensie: Sean Webster Band – Three Nights Live

17 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: , |

Sean Webster geniet een grote reputatie in de Britse blues- en rockscene en daarom kon het natuurlijk niet uitblijven dat er een livealbum van The Sean Webster Band op de markt zou komen. Begin september 2019 zal het album 'Three Nights Live' verschijnen. Het album bevat opnamen die gemaakt zijn op 21 maart 2019. Sean Webster is een formidabele gitarist, een goede zanger en met zijn uitstekende Nederlandse bandleden heeft hij met 'Three Nights Live' een zeer sterk album het licht laten zien. Het moet drie dagen feest zijn geweest in maart van dit jaar. Gelukkig kan iedereen er nu ook volop van genieten.

Recensie: Gov’t Mule – Bring On The Music: Live At The Capitol Theatre

17 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

De Amerikaanse bluesrock formatie Gov’t Mule met frontman Warren Hayes, bestaat dit jaar vijfentwintig jaar. Om dit jubileum te vieren brengt de groep ‘Bring On The Music - Live At The Capitol Theatre’ uit. Deze release werd opgenomen en gefilmd in de Capitol Theatre in Port Chester, New York op 27 en 28 april 2018. Gov’t Mule staat bekend als een sensationele liveact waarbij geen enkele setlist hetzelfde is en zelfs de nummers af kunnen wijken van de plaat. Het is een echte jamband die er zomaar voor kan kiezen om een song helemaal uit te bouwen tot een grootse en intense jamsessie. Dat is dan ook wat je veelvuldig terug hoort op deze bijzondere live uitgave. ‘Bring On The Music: Live At The Capitol Theatre’ laat zien en horen waar de kracht van de band ligt, waarom de groep al vijfentwintig jaar meedraait in het circuit (en nog lang niet uitgespeeld is) en waarom ze zo’n enorme grote en trouwe schare fans heeft.

Recensie: Average White Band – Gold

17 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

In een tijd dat er in de Verenigde Staten nog een vrij strikte scheiding bestaat tussen zwarte en blanke muziek, is daar plotseling in 1972 The Average White Band dat zich indrukwekkend manifesteert als voorprogramma van Eric Clapton. Verzamelaars van AWB zijn er meerdere maar zo uitgebreid als onderhavige 'Gold' zult u tevergeefs zoeken: maar liefst vijfenveertig tracks hebben  op dit album een plekje gevonden, tesamen goed voor een loopbaanoverzicht dat representatief is voor het werk van de Schotten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er geen enkele miskleun op deze voorbeeldige compilatie te traceren is.

Recensie: The Devil And The Almighty Blues – Tre

17 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Als ik dingen begin te roepen als “langzaam, hard, massief en 70’s” is de kans groot dat jullie in koor “Stoner Rock!!!” terugroepen. En in het geval van de Noorse band The Devil & The Almighty Blues hebben jullie meer dan gelijk. Hun derde album weet het voor elkaar te krijgen dat je, naarmate het album vordert, gevangen raakt in een zware Noorse rocktrance. Dit derde album van The Devil & The Almighty Blues is traag, hard en zeer verslavend!

Recensie: Cory Luetjen And The Traveling Blues Band – Break Ups & Breakdowns

17 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Het is voor mij de eerste kennismaking met deze band en ik moet eerlijk zeggen, dat ik nog niet helemaal overtuigd ben door dit album. Daarvoor is het bluesgehalte, zeker gezien de bandnaam, toch wat aan de magere kant. Cory Luetjens is, zo te horen, een gitarist, die behoorlijk hard kan scheuren op zijn gitaar. Jammer genoeg doet hij dit op zijn album veel te weinig waardoor dit album zich (nog) niet onderscheidt van andere bluesreleases. Als hij op een volgend album eens harder durft te rocken en de gepolijste klanken wat meer achterwege laat zie ik nog wel een prima bluesrock album in het verschiet.

Recensie: Various Artists – Ruf Records – 25 Years Anniversary

16 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Het Duitse label Ruf Records bestaat 25 jaar!! Een label, dat in 1994 werd opgezet door de toenmalige manager van Luther Allison, Thomas Ruf, met de bedoeling om Luther’s carrière te bevorderen. Inmiddels is het label uitgegroeid tot een zeer veelzijdig bluesrock label. En de artiesten op dit jubileumalbum, dat een album is, dat prima aantoont hoe veelzijdig het Ruf label is geworden. Er staan veertien stalpaardjes uit de Ruf stal op dit album. Deze compilatie geeft een prima beeld van de veelzijdigheid van het Ruf label.

Recensie: Peter Frampton – All Blues

16 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: , , , , |

Peter Frampton lijdt aan Inclusion Body-Myositis (IBM), een progressieve spierziekte, die gitaar spelen op termijn voor Frampton moeilijk/onmogelijk zal maken. Nu het einde begint te naderen gaat hij terug naar de muziek die hij in Humble Pie –samen met Steve Marriot- graag en veel speelde. De blues, dus. In dit geval levert dat een  album met de titel 'All Blues' op. Fraai is 'All Blues' zeker, ook al omdat Frampton op gitaar subtiel wordt bijgestaan door Larry Carlton.

Recensie: Neil Young + Stray Gators – Tuscaloosa

16 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: , |

De laatste jaren regent het nieuwe albums van Neil Young. Op lichtsnelheid vliegen de verschillende releases elkaar voorbij. Studioalbums, een soundtrack en meerdere live albums met oude opnames  kwamen op de fans afgeschoten. Minpunt hierbij is dat de kwantiteit niet gelijk staat aan kwaliteit. Het geheel luistert lekker weg. De stevige country-rock doet het goed bij deze zomerse temperaturen. Het licht historisch tintje is niet genoeg om het feit te verhullen dat de gemiddelde fan dezelfde liedjes al tig keer in zijn verzameling heeft. Een lichte teleurstelling, aangezien de kwaliteit van zijn reguliere albums ook achterblijft. Zware jaren voor de fans, deze stroom aan muziek.

Recensie: Mitch Woods – A Tip Of The Hat To Fats

16 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Pianist-zanger Mitch Woods behoeft uiteraard geen introductie meer en het is ook alom bekend dat zijn muziek vol zit met boogie woogie, blues en New Orleans rhythm & blues. Om die reden werd Mitch gevraagd om op te treden op het jaarlijkse New Orelans Jazz & Heritage Festival in 2018 en werd hem gevraagd om een eerbetoon aan Fats Domino te verzorgen. Mitch Woods & His Rocket 88s hebben een zeer feestelijk en swingend live album uitgebracht waarop op een zeer respectvolle manier de New Orleans rhythm & blues in het zonnetje wordt gezet.

Recensie: Ray Fuller And The Bluesrockers – Pay The Price

15 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

Gitarist-zanger Ray Fuller uit New Albany, Ohio, zit al 45 jaar in het “bluesvak” en heeft , samen met zijn Bluesrockers, zijn elfde album afgeleverd. En hij had geen betere bandnaam kunnen verzinnen want het is inderdaad pure bluesrock, die je op dit album gepresenteerd krijgt. De ervaring van Ray Fuller is op dit album zeer goed te horen. Hier is sprake van een heel lekker, ongecompliceerd rockend, zweterig album!

Recensie: Tanika Charles – The Gumption

15 juli 2019|Categories: Recensies|Tags: |

De jaren ’60 soul is een muzieksoort dat waarschijnlijk nooit uit beeld zal verdwijnen. Keer op keer duikt dit soulgeluid op bij nieuwe artiesten. Zoals nu ook op het tweede album van zangeres Tanika Charles. Op dit album weet Tanika het 60’s soulgeluid op een prima wijze te vermengen met wat modernere klanken waarbij je richting The Alabama Shakes of een Erykah Badu moet gaan denken. Tanika Charles bewijst met dit indrukwekkende album dat zij zeer zeker als aanwinst voor de soulmuziek beschouwd mag worden.