Recensie: Wily Bo Walker – Almost Transparent Blues

Wily Bo Walker – Almost Transparent Blues
Format: CD – Digital / Label: Mescal Canyon Records
Releasedatum: 29 juni 2018

 Tekst: Fons Delemarre

Op de website van Wily Bo Walker staat te lezen: ‘With a career spanning more than 40 years, Wily Bo works across many styles and genres: Blues, Gospel, Soul, Classic R&B, Jazz, Rock, AAA and Americana’.
En zo wordt meteen duidelijk dat we hier met een muzikant te maken hebben die niet kan en niet wil kiezen. Dat viel ook al op bij de bespreking van ‘The Wily Bo Walker Story, volume I & II’. Hij vindt (bijna) alle muziekstijlen leuk en wil alles spelen. Onvermijdelijk leidt dat tot het ontbreken van een eigen muzikaal gezicht. Dat geldt bijvoorbeeld voor zijn zang. Hij switcht met het grootste gemak van Chris Rea naar Tom Waits of Joe Cocker. Hetzelfde geldt voor zijn gitaargeluid. Walker heeft geen ‘signature sound’. Zijn gitaarspel doet net zo makkelijk denken aan (al weer) Chris Rea als aan Joe Bonamassa of Gary Moore. Overheersend kenmerk in de muziek van Walker is in ieder geval wel -naast de grote variatie in stijlen- de altijd aanwezige enorme drive. Hier speelt een man die er echt voor gaat en die door die houding boeiende muziek maakt. Want het is altijd prettig als een muzikant in staat is om zijn gedrevenheid, inzet en energie door te laten klinken in zijn muziek.
Almost Transparent Blues’ is wat dat betreft geen uitzondering, want afwisseling is ook hier weer troef, net zoals tomeloze energie. Ingetogen akoestische stukken (het al op eerdere cd’s terug te vinden Motel Blues) worden afgewisseld met songs waarop een full blast blazerssectie en strijkers de instrumentatie mede verzorgen (Long Way To Heaven). Ook eerder door Walker opgenomen is het nummer Moon Over Indigo, van het gelijknamige album uit 2015. Op Almost Transparent Blues’ krijgt het een ingetogen jazzy uitvoering, met een hoofdrol voor trompettist Kenny Rampton en inkleuring van strijkers (Cenivia Cummins String Quartet) en backgroundvocals (The Brown Sisters of Chicago)
Kortom: wie van variatie houdt op het gebied van bluesmuziek is –zoals altijd- bij Walker aan het goede adres. Wie een beetje tureluurs wordt van zoveel verschillende stijlen op één album misschien wat minder.
Eén ding is zeker: saai is Almost Transparent Blues’ allerminst. Dus gewoon even luisteren of het iets voor je is.

Tot slot nog een kleurrijk citaat uit een beschrijving van Wily Bo Walker en zijn muziek. “A Scotsman that’s a guitar slinging, growling blues rocker to the core who knows how to deliver the music from the true vine might have been born in the wrong place to play it as authentically as he does but you can bet you’ll never mistake him for a kilt wearing bag pipe player”(Chris Spector, Midwest Record).


Tracks:
01. Chattahoochee Coochee Man
02. Loan Me A Dime
03. I Want To Know
04. Storm Warning
05. Motel Blues
06. Did I Forget
07. Fool For You
08. Walking With The Devil
09. Long Way To Heaven
10. Moon Over Indigo
11. Light At The End Of The Tunnel

Website: Wily Bo Walker

29 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Vera Hes 29 juni 2018 om 12:39 - Antwoorden

    Like his new CD very much. Good Lyrics and what a Sound. Great!!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe