Recensie: Ryan McGarvey – Live At Swinghouse

Ryan McGarvey – Live At Swinghouse
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 1 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

En alweer dient zich een “nieuw” talent aan in het alsmaar groeiend bluesrock kamp. Een relatief nieuw talent want Ryan McGarvey is alweer toe aan zijn vierde album en is bij de echte bluesrock diehards al lang bekend. Voor diegenen, die hem nog niet kennen zal ik Ryan even in het kort voorstellen.
Ryan McGravey is een zanger-gitarist uit Albuquerque, New Mexico, die al de nodige Blues Awards heeft binnen gesleept en door Eric Clapton uit ruim 4000 artiesten in 2010 werd geselecteerd om te komen optreden op het Crossroads Guitar Festival. En dat bewijst toch wel dat Ryan het nodige in zijn mars heeft.

Dit album is een live album, waarop Ryan wordt bijgestaan door bassist Carmine Rojas (o.a. ex-David Bowie, Joe Bonamassa) en drummer Logan Miles Nix. Met z’n drietjes leveren de mannen een prima registratie van een zeer goed concert af.

Het powertrio opent met de stevige funky bluesrocker I Wish I Was Your Man. Een nummer in een stijl die goed zal vallen bij fans van Walter Trout of Joe Bonamassa. Ryan is gezegend met een snerpend hard gitaargeluid en zijn zang is van iets minder kaliber. Maar is dat bij de meeste bluesrock gitaristen niet het geval? En storen we ons daar aan? Neen!!!!
Vooral als Ryan’s gitaar de meedogenloze snelle shuffle Texas Special in zet. Een nummer waarin de nodige Stevie Ray Vaughan invloeden terug te vinden zijn. Ryan’s gitaar huilt, giert en raast door deze instrumental. Moeiteloos bijgehouden door de vette ritmesectie. Camine Rojas start Prove Myself met zijn lui groovende bas. Ryan hoeft zich voor mij al lang al niet meer te bewijzen en levert hier een broeierig nummer af, dat ruim acht minuten duurt, en waarin hij moeiteloos van genadeloos hard naar een meer ingetogen geluid switcht. Zijn snerpende gitaar voert de boventoon in de loom swingende shuffle Blues Knockin’ At My Door. Little Red Riding Hood is GEEN cover van het Sam The Sham & The Pharoahs nummer maar wel een stuwende bluesrock shuffe, waarin tekstueel trouwens wel naar Roodkapje verwezen wordt.
Natuurlijk moet er ook even wat gas teruggenomen worden en dat doet Ryan met de ballad My Heart To You. Zijn zang komt in dit nummer wat beter uit de verf en zijn gitaar zorgt er al jankend en brullend voor dat deze ballad nergens te gladjes wordt. Memphis is een heerlijk lompe bluesrocker, die traag voort rockt. De solo van Ryan is hier dermate schroeiend dat je vermoedt dat zijn gitaar op het punt staat om vlam te vatten. Mystic Dream opent met mystieke harde gitaarriffs waarna zich een sompige shuffle ontvouwt waarin een psychedelisch Hendrix geluid rondwaart. Het nummer duurt ruim negen minuten en geeft Ryan alle gelegenheid om alles uit zijn gitaar te halen. Al zoemend, knarsend en piepend.
Het album/concert wordt afgesloten met nog zo’n sompige shuffle, Joyride. Hard, funky en met Ryan`s broeierige gitaar weer in de hoofdrol.

Een prima live album, dat ik van harte, als verplichte kost, kan aanbevelen aan alle bluesrock fans.


Tracklist:
01. I Wish I Was Your Man
02. Texas Special
03. Prove Myself
04. Blues Knockin’ At My Door
05. Little Red Riding Hood
06. My Heart To You
07. Memphis
08. Mystic Dream
09. Joyride

Website: Ryan McGarvey

20 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. andré wittebroek 25 juni 2018 om 13:23 - Antwoorden

    Mooie recensie van een inderdaad prima album!

We horen graag je mening! Voeg reactie toe