40ste editie Bospop 7-10 juli 2022
Tekst en foto’s: Jos Verhagen

In het veertig jaar bestaan had ik wel van Bospop gehoord maar met de vele festivals in Nederland was de keuze hierop nog nooit gevallen. Dat is jammer want dit is een erg relaxed ruim opgezet festival. Met een overvloed aan goede bands en dito eetkeuze. Voor iedereen is er wel iets wat hem/haar bevalt.

Het veertig jarig jubileum werd gevierd met een extra concert op de donderdag van de Kings of Leon. Hoewel ik een driedagenkaart cadeau kreeg alleen de zondag bezocht. Het zijn keuzes die je soms moet maken, de zondag was wel vol geprogrammeerd met blues; een verslag.

De dag opende met de rockers van Goodbye June, gewoon no nonsens hard rock en een lekker binnenkomer voor een newbee op dit festival. Voor de goede muziek moest je vroeg uit de veren immers Robert Jon and the Wreck stonden als tweede op het programma. In dit laatste optreden van hun uitgebreide Europese tour (67 shows) gaven zij hem nog een keer van jetje. Ondanks het vroege tijdstip stond de tent vol en menigeen die ik na afloop sprak was vol lof over deze band. Met Bob Fritzema op de toetsen, hij zou later op de dag ook Walter Trout nog begeleiden, maakte zanger gitarist Robert Jon Burrison, Andrew Espantman drums, bassist Warren Murrell en gitarist Henry James hun faam waar en gaven wederom een top optreden weg.

Met een tip van een goede kennis op zak vol spanning naar Yola. Deze Engelse r&b soul zangeres was een sprankelende wervelwind. Ongedwongen het publiek bij haar optreden betrekkend zong zij met zo’n gemak, een genot om naar te luisteren. Haar muziek swingt de pan uit en de boodschap die ze brengt maakte het tot een waar feestje. Echt een ontdekking.

Ondertussen was er in de tent de imposante drum installatie van Sloper opgebouwd. Ik hoop voor Cesar Zuiderwijk, nu Trigger finger weer aan het optreden is, dat deze band blijft bestaan. Het plezier wat hij uitstraalt straalde af op de gehele band en zeker op collega drummer Mario Goossens. Hun muziek is stevige rock, perfect uitgevoerd en heerlijk om naar te luisteren en een spektakel om te zien.

Cesar Zuiderwijk & Mario Goossens

Een van de redenen om naar Bospop af te reizen was om Larkin poe te kunnen zien. Hun muziek en Facebook posts hadden me erg nieuwsgierig gemaakt naar de band rondom de zusjes Rebecca en Megan Lovell. Megan Lovell met haar lap steel gitaar betovert je en het enthousiasme wat zij in hun optreden steken sloeg enorm aan bij het publiek. Zij maakte mijn verwachting volledig waar met de uitgekiende mix van nummers uit hun repertoire.

Tijd om bij te komen was er nauwelijks. Walter Trout stond alweer klaar, de oude blues rocker klonk weer als vanouds en toch bespeurde ik enige weemoed bij hem. Het was alsof hij aanvoelt dat zijn muzikale carrière ten einde loopt. Dat vele toeren hem teveel inspanning kost, hij speelde het nummer Say goodbye to the blues, het zou zomaar een hint kunnen zijn. Na een korte maar heftige set spoorde hij iedereen aan donor te worden. Hij mag dat zeggen, hij heeft zijn leven eraan te danken, wat hij uitte in Almost gone van het album Battle scars, een album dat hij schreef over die tijd.

Bij het uitsterven van het applaus voor deze oude rocker klonken de klanken van de Beth Hart alweer over het veld. Vele zullen er mixed feelings erbij hebben, afzeggen op Holland blues en twee dagen wel acte de présence in Peer, het zal zijn redenen wel hebben. Ze rockte bij Bospop weer als vanouds, of het nu op het podium was of achter de piano het klonk overtuigend zoals bij het heerlijk Bad woman blues. Na dit furieuze begin werd een akoestisch setting opgebouwd op het podium waar knus bijeen het optreden vervolgde en hoewel het goed klonk viel de spanning weg. Het optreden verlaten om bij The Allman project vooraan te kunnen staan.

Het was de moeite waard, de gitaar tandem Devon Allman en Duane Betts brachten een heerlijk pot southern rock in de familietraditie. Als verrassing kwamen halverwege Larry Mc Cray en JD Simmo de band nog versterken, beide deden een eigen song en speelden verder mee in een ware gitaar orgie met Devon Allman als de grote leider. Goed bij stem nam hij het gehele publiek mee met Southern rain, Down to the river, Magnolia road. Het optreden was met een uurtje veel te kort om volledig tot zijn recht te komen maar het zij zo.

De slot act Kensington gelaten voor wat hij was en met een goed gevoel de terugweg aanvaard. Bospop is een mooi festival, met een fijn programma op de zondag voor de bluesliefhebber.


Ook op Blues Magazine ...