Recensie: PennyLeen – Still Waters Savage Waves

PennyLeen – Still Waters Savage Waves
Format: CD / Label: Kroese Records
Releasedatum: 15 februari 2018

Lees hier het interview met PennyLeen

Tekst: Peter Marinus

Een ervaren zangeres als PennyLeen, oftewel PennyLeen Krebbers uit Deventer, verdient het om nu eens door te breken. Ze is al jarenlang een begrip in de vaderlandse muziekwereld en werkte o.a. met artiesten als Hans Dulfer, Rosa King, Fred Wesley en Sean Webster. Niet de eerste de besten dus!!

Nu is er dus haar nieuwe album dat op 18 februari in de Luxor Live in Arnhem gepresenteerd gaat worden.

Ik durf dus zonder enige schroom te zeggen dat PennyLeen zich met dit album in één klap aan de Nederlandse pop/rock top nestelt. In haar stem hoor je de jarenlange ervaring en haar stem zit ergens tussen Anouk en Margriet Eshuijs in en dat is zeker als compliment bedoeld. Ook is zij in staat om ruig a la Beth Hart tevoorschijn te komen.
PennyLeen wordt op dit album bijgestaan door ondermeer bassist Peter Slager, cellist Jonas Pap, zaneres Cindy Oudshoorn, drummer Martijn Peters, gitarist Bernard Gepken en producer/partner Gabriel Peeters.

Het album begint met Safe In Your Arms, dat geopend wordt met een zeer intiem klinkende tokkelende harp. Daarna gaat het over in een zacht golvend pop/rock nummer met de soulvolle stem van PennyLeen. Een warm nummer waardoor ik mij gelijk al veilig voelde. This Old House nestelt zich met gemak in dezelfde divisie waarin ene Anouk zich ook ophoudt. Wederom een zeer intiem aanvoelende soulvolle ballad.
I’m Coming Home is dan een luchtig swingend nummer met een, qua ritme, Motown gevoel. De soulstrot van PennyLeen komt hier natuurlijk zeer goed uit. Help Me is een duet met Mark Lennon van Venice. Een soulvol duet dat uit de koker van Paul Carrack had kunnen komen.
Voor mij is het hoogtepunt van het album de breekbare ballad Without Remorse met een huilende steelgitaar en stemmige cello. In de luchtige swinger Free Fall wordt Americana met pop gemengd. Maar er zitten ook 60’s psychedelische pop invloeden in. Een heerlijk nummer waar je gegarandeerd vrolijk van wordt.
Een prachtige blazerspartij opent het bluesjazz nummer What I Want To Know. Hierin bewijst Pennyeen dat zij van een zelfde klasse is als Beth Harth. Als ik Joe Bonamassa was, zou ik er eens over nadenken om eens een album met PennyLeen op te gaan nemen.
Love Me is een soulnummer met een heerlijke mellow groove en door de prima achtergrondzang ook nog eens met een gospelgevoel. In het zacht schuivelende Happy As Can Be, met een jazzy ondertoon, manoeuvreert PennyLeen zich in Rickie Lee Jones/Maria Muldaur regionen.
Dan volgen twee intieme folky ballads, Our Time Ain’t Now en Teach Me How To Love You waarin het warme stemgeluid van PennyLeen prima thuis past. In het felle Not Good Enough trekt ze haar soulscheur direct open in een Beth Hart/Anouk-achtige bluesrock ballad.
Tot slot, als bonustrack, hoor je een thuisopname, Gratitude, die bedoeld is als dank voor al die mensen die haar via crowdfunding gesteund hebben om het album op te kunnen nemen.

PennyLeen bewijst met dit album, dat zij een zeer veelzijdige zangeres is en dat zij tot de top van de Nederlandse pop/rock hoort.


Tracklist:
01. Safe In Your Arms
02. This Old House
03. I’m Coming Home
04. Help Me
05. Without Remorse
06. Free Fall
07. What I Want To Know
08. Love Me
09. Happy As Can Be
10. Our Time Ain’t Now
11. Teach Me How To Love You
12. Not Good Enough
13. Gratitude

Website: PennyLeen

18 februari: Arnhem – Luxor Live (CD presentatie)

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Interviews
Sort by
17 februari 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe