Recensie: Marcus Cliffe – Heard

Marcus Cliffe – Heard
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 24 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Als je de staat van dienst van bassist Marcus Cliffe bekijkt, zie je dat hij momenteel lid is van The Manfreds, een voortzetting van de 60’s formatie Manfred Mann. Daarnaast was hij in het verleden actief in Brendan Croker & The 5 O’Clock Shadows en The Nothing Hillbillies (met Mark Knopfler) en kwam je hem tegen bij o.a. Paul Young, Al Green, Steve Earle en Emmylou Harris. Dat zegt natuurlijk wel wat over de muzikale kwaliteiten van Marcus.
En nu is er dan het album ‘Heard’ waarop Marcus voor een aantal verrassingen zorgt. Allereerst al het feit dat hij op dit album niet de bas bespeelt maar de gitaar! En dat doet hij zeer verdienstelijk.
Ten tweede is de muzikale stijl op dit album erg verrassend. Je zou, gezien zijn muzikale verleden, rhythm en blues en pubrock verwachten maar niets is minder waar want Marcus stort zich hier vol overgave op de fusion. Bijgestaan door Enzo Zirilli op drums, Mike Gorman op de Hammond B3, Frazer Snell op bas en Simon Currie op de saxofoon.

In het eerste nummer, Where Are They Now, hanteert Marcus een stijl die zeer goed op het ECM label zou passen. Een instrumentaal nummer met Marcus, die solo de meest mooie atmosferische gitaarklanken produceert in een stijl die mij ook aan John Abercrombie deed denken. Marcus bewijst een zeer veelzijdige gitarist te zijn want in de warme fusion van Tokyo Lament (For Martin) laat hij horen dat hij ook beïnvloed is door Jan Akkerman in zijn eind jaren ’70 fusion periode. Intake Express is een lekker funky swingend fusion nummer met een pompende Hammond B3 en Marcus, die venijnige gitaarlicks rondstrooit. Dit nummer hoort thuis in de rubriek “keurig verzorgde maar wel degelijk swingende fusion”. Blues For Walt is een loom swingende shuffle waarin Marcus met Mike Gorman om de muzikale hoofdrol strijdt, veelal in unisoli. Dit nummer heeft een hoog jazzy gehalte waarin zowel swingende Jimmy Smith klanken als Lee RItenour/George Benson-achtige fusion te horen is. In het loom voortschuifelende Ups And Downs begeeft Marcus zich op Pat Metheny terrein met fraaie warme akkoorden en atmosferische soli. De Screamin’ Jay Hawkins klassieker I Put A Spell On You krijgt van Marcus een romige jazzbehandeling met een heerlijk zweved orgel en ingetogen jazzgitaar. Marcus waagt zich hier ook aan de zang en komt daar goed mee weg. The River Man (For Steve) is een heerlijk zwevende gitaarinstrumental waarna we fel swingend op de Meters funk toer gaan met Three Brothers Strut met een heftig groovend orgel, blazers en funky gitaarlicks. Om bij te komen volgt er dan de heel intieme ballad The Other Side. Zacht walsend waarin we het geluid van Jan Akkerman weer tegen komen.
People Get Ready van Curtis Mayfield werd in het verleden als eens gecoverd door nog zo’n gitaarbeul, Jeff Beck, met Rod Stewart op zang. Marcus levert ook een prima cover van dit nummer af waarin de gospel-achtige backingvocals de ietwat vlakke zang van Marcus ruimschoots compenseren. De rieten rokjes zweven je enthousiast tegemoet in het lichtvoetig swingende Caribische West Croydon High Life. Een nummer om vrolijk van te worden. Marcus sluit dit album af met het intiem walsende Waltz For Luce.

Een verrassend kwaliteitsalbum van Marcus Cliffe. Voer voor de gitaristen onder ons!


Tracklist:
01. Where Are They Now
02. Tokyo Lament (For Martin)
03. Intake Express
04. Blues For Walt
05. Ups And Downs
06. I Put A Spell On You
07. The River Man (For Steve)
08. Three Brothers Strut
09. The Other Side
10. People Get Ready
11. West Croydon High Life
12. Waltz For Luce

Website: Marcus Cliffe

23 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe