BOB DYLAN AND HIS BAND + MARK KNOPFLER - 20 Oktober 2011 Rotterdam, Ahoy

BOB DYLAN AND HIS BAND + MARK KNOPFLER
20 Oktober 2011
Rotterdam, Ahoy

Tekst: Jeroen Bakker

‘Don’t You Dare Miss It!’ staat er op de grote posters vermeld. Aangekondigd als een ‘unieke double bill’ zijn Bob Dylan en Mark  Knopfler in oktober en november aan een intensieve, 33 optredens durende Europese tour bezig waarin beiden met een eigen band te bewonderen zijn. De twee zijn geen onbekenden van elkaar. Knopfler leverde lange tijd geleden al eens een bijdrage op Dylan’s Slow Train Coming en produceerde in 1983 zijn album Infidels. Een samenwerking van de invloedrijke singer/songwriter en ex-Dire Straits boegbeeld op één podium schept natuurlijk grote verwachtingen en vormt reden voor speculaties. Van de twee genoemde albums zou in Ahoy echter niets gespeeld worden en in tegenstelling tot de dagen erna zouden de twee ook niet gezamenlijk optreden. 

Mark Knopfler heeft voor deze gelegenheid een speciale band, bestaande uit Richard Bennett op gitaar, Guy Fletcher op keyboards, Jim Cox op piano, John McCusker op viool, Ian Thomas op drums, Mike McGoldrick op fluit en Glenn Worf op bas, samengesteld met wie het eerste deel voor de pauze wordt ingevuld. Hoewel Knopfler op basis van een succesvol verleden in Nederland weliswaar ‘een potje kan breken’ wordt niet voor de meest gemakkelijke set gekozen. Tijdens de opener Why Aye Man heeft de geluidsman nog het nodige bij te stellen en ook gedurende het recente Corned Beef City is het geluid verre van optimaal. Pas tijdens het bekende maar wel heel braaf uitgevoerde Sailing To Philadelphia lijken alle problemen verholpen en begint het optreden voor de fijnproevers interessant te worden tijdens Hill Farmer’s Blues van het enigszins onderschatte The Ragpicker’s Dream uit 2002 waarvan we tevens Marbletown te horen krijgen. Knopfler lijkt zich probleemloos in zijn rol als opwarmer te schikken. Dylan wordt vriendelijk bedankt voor de uitnodiging.
Met de band wordt regelmatig getracht een soort van spanningsveld op te bouwen waarin ruimte is voor Keltische invloeden en neemt Knopfler het publiek mee op een verkenningstocht langs zijn muzikale roots in Done With Bonaparte. De uitvoering is zoals verwacht foutloos wat vervolgens beloond wordt met een beleefd applaus. De tweedeling in het bijna uitverkochte Ahoy is nu al duidelijk waarneembaar. Iets wat de hele avond niet meer goed zal komen. Desondanks kan het indrukwekkende en heavy uitgevoerde Speedway At Nazareth tot het eerste hoogtepunt van de avond gerekend worden.Voor de eerste keer gaat Knopfer voluit maar met een toegift als So Far Away wordt al weer snel afstand genomen van eventuele verregaande uitbundigheid.

Zelfs voor een doorgewinterde performer als Bob Dylan zijn er nog podia te vinden die niet eerder bespeeld zijn, zo werd eerder dit jaar voor de eerste keer opgetreden in Vietnam, maar het klinkt in Rotterdam haast vertrouwd wanneer rond een uur of negen een bekende stem de traditionele aankondiging van de ‘poet laureate of rock ’n roll’ voor zijn rekening neemt. Met de huidige vaste opener Leopard-Skin Pill-Box Hat van Blonde On Blonde trapt Dylan af en wordt hen die de meester voor de eerste keer meemaken, de stuipen op het lijf gejaagd. Toegegeven, het geluid moet nog worden bijgesteld, de gitaar van Charlie Sexton komt keihard door en de stem van Dylan waar altijd zoveel over te doen is, deze discussie loopt al sinds de beginjaren zestig, blijkt voor een groot aantal bezoekers een te zware beproeving.
Waar The Red Hot Chili Peppers het vorige week enkele malen zonder geluid moesten stellen doet Dylan het met een minimum aan licht. Het lijkt de intimiteit in de grote zaal alleen maar te bevorderen hoewel meneer Zimmerman niet naar Rotterdam lijkt te zijn gekomen om vrienden te maken. De bezoekers achterin kunnen maar met moeite hun held ontwaren op dat grote podium maar It Ain’t Me, Babe You’re Looking For, aldus Bob die voor hun gemak te herkennen valt aan zijn witte hoed. Filmen of fotograferen, zelfs met mobiel op dertig meter afstand is verboden. Security in de zaal houdt streng toezicht en tikt de overtreders op de schouders. Zou Dylan zich wellicht generen voor eventuele missers?Hoewel de tijden zijn veranderd en ‘Sir Bobness’ met groot gemak drie generaties bedient herkennnen we na enkele minuten toch echt Things Have Changed gevolgd door het eveneens ruim tien jaar geleden geschreven (en voor Time Out Of Mind bestemde) Mississippi. Waar enkele jaren geleden in de Heineken Music Hall de positie vanachter het toetsenbord geen moment werd verlaten, lijkt Dylan in 2011 onrustig maar beweeglijker dan ooit. Ter plekke wordt gekozen voor een gitaar of klinkt een scheurende bluesharp door de grote sporthal. Zoals verwacht laat de setlist iedere avond enkele interessante verschillen zien en bestaat het vermoeden dat Dylan zijn band regelmatig instrueert over het verloop van de avond. Gruizige folk, rauwe blues, brute country en ongepolijste rock is er met The Levee’s Gonna Break, A Hard Rain’s A-Gonna Fall, High Water (For Charley Patton), Blind Willie McTell, Highway 61 Revisited, Workingman’s Blues #2 en Thunder On the Mountain. De eigenzinnige Dylan laat de grote crowdpleasers achterwege, een deel van het publiek is zelfs al lang naar huis. Met Ballad of a thin man en het onvermijdelijke All Along The Watchtower is de finale ingezet en kan behalve het feit dat hij de gemoederen op 70-jarige leeftijd nog altijd bezighoudt, de voorzichtige conclusie getrokken worden dat Bob Dylan vanavond een verre van perfect maar uitermate boeiend en gedreven optreden heeft neergezet.

Dylan en zijn band nemen het applaus na ruim anderhalf uur met genoegen in ontvangst maar toegiften zitten er niet in. Na Like A Rolling Stone is het voor vanavond echt afgelopen, kunnen de echte fans tevreden zijn en kan het grote publiek met een voldaan gevoel huiswaarts keren. Een volgende tussenstop in de Lage Landen tijdens The Neverending Tour kan en zal, naar het zich laat aanzien, niet al te lang op zich blijven wachten.

 

Bob Dylan / Mark Knopfler