Zwarte Cross 2012
Lichtenvoorde
19 t/m 22 juli

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Tekst: Joris Pietersen & Michiel Peterkamp
Foto’s: Leo Gabriels, Michiel Peterkamp en Martijn Koolmees

Bij Lichtenvoorde, een dorp diep in de Achterhoek, verrijst in het weekend van 20 juli voor de 16e keer een van de grootste festivals van Nederland: de Zwarte Cross. En met groot bedoelen we echt groot. Maar liefst 156.218 bezoekers weten de weg te vinden naar het terrein met een duizelingwekkende afmeting van137 hectare. Kom naar de Achterhoek en je zult merken dat Nederland lang niet zo vol is als sommige politici uit Den Haag ons doen geloven.

Al deze ruimte biedt plaats aan een zeer uitgebreid en divers programma en zodoende kom je tijdens een bezoek onder andere langs een van de 19 podia met livemuziek, een enorm cross terrein, een kermis, een sterrenrestaurant, diverse theater podia en aparte weides voor vele genres waaronder metal, reggae en blues. Natuurlijk zijn wij er vooral voor de muziek en zo hebben we de keuze uit maar liefst 150 bands uit binnen- en buitenland.

Zo belanden we bij aankomst in de Undercovertent, een podium waar het hele festival coverbands in gelegenheidsformaties muziek van hun helden spelen. De band die Johnny Cash speelt is net begonnen en aan de enorme drukte blijkt wel hoe populair deze muzikant is bij de lokale bevolking.

Als even later de band begint die Black Sabbath speelt is het gelukkig stukken rustiger.
Erik van Haaren bracht hier een uur en een kwartier lang een ode aan deze band en zoals je bij Black Sabbath kunt verwachten spoelde er vanaf de eerste noot een muur van zware riffs, volle baslijnen en onheilspellende uithalen over je heen. Wout Kemkens (Shaking Godspeed) op gitaar gesteund door Paul Diersen (Shaking Godspeed) op bas en Bob Hogenelst, de hardhitter van Birth Of Joy, komen angstaanjagend dichtbij het kenmerkende Black Sabbath geluid uit de Ozzy periode.

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Erik van Haaren probeert gelukkig niet gekunsteld de stem van Ozzy of Dio te imiteren maar zingt met z’n eigen geluid en dat klinkt erg overtuigend. Alleen nummers uit het Ozzy tijdperk komen langs, waarbij vooral Paranoid (1970) goed is vertegenwoordigd. Tegen het einde van de set begint het publiek echt los te komen en als klassieker Paranoid wordt gespeeld. Afsluitend met Iron Man laat de band het publiek voldaan achter.

Veel tijd om uit te rusten is er niet want een kwartier later staat het Zweedse The Hives op het hoofdpodium, dat ook dienst doet als enorme schans waar tijdens optredens zo nu en dan een motor overheen vliegt. The Hives is een excentrieke rock band met hier en daar wat punk, die zeer geschikt is om het publiek op te warmen voor de rest van het weekend. Ze zetten een gelikte show neer, waarbij zelfs de aankleding van de roadies is afgestemd op het geheel. Echt origineel is het niet, maar het heeft zeker z’n uitwerking op het publiek dat na enkele nummers flink op gang komt.

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Direct aansluitend vertrekken we richting de Bayou Porch, het podium voor blues- en roots liefhebbers waar we de rest van het weekend nog heel wat tijd zullen doorbrengen. En niet zomaar een podium, de Porch is een mini festival op zich, waarbij je het gevoel krijgt Nederland ver achter je te hebben gelaten. Een huis dat rechtstreeks uit New Orleans lijkt te komen dient als podium, omgeven door een kampvuur en een grote grill. Angstaanjagend dichtbij het hoofdpodium overigens, maar met een beetje moeite hoefde je daar weinig van te merken tijdens de overlap.

Na een korte sound check begon de Rhythm ’n Blues VandeVen Band, gebouwd om de charismatische toetsenist en zanger Clemens van de Ven. Hij wordt ondersteund door Arend Bouwmeester op saxofoon, die naast de VandeVen Band in nog zo’n 8 andere bands speelt, waaronder de Crazy Hearts die vaak optreden met Ralph de Jongh. Het is soms verbazingwekkend om te horen hoe moeilijk het is in Nederland je geld te verdienen als muzikant. Verder bestaat de band uit Sin Banovic op drums en Harry Hardholt. Het geheel doet het genre Rhytm ’n Blues eer aan, met heerlijke uptempo nummers gestoeld op de blues waar veel ruimte is voor solo’s en instrumentale intermezzo’s. De rauwe stem van Clemens maakt het af en zelfs klassiekers van Fats Domino en Dr. John (Mac Rebennack) ontbreken niet op de setlist.

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Automatic Sam is deze vrijdag de afsluiter op de Bayou Porch. Deze band is niet geheel onbekend met de Zwarte Cross, niet dat ze er al jaren in deze samenstelling spelen, maar het zijn alle vier jongens die oorspronkelijk uit Lichtenvoorde komen. Toch is dat niet de reden waarom zij op vrijdag de Bayou mogen afsluiten. Automatic Sam lijkt de laatste tijd behoorlijk aan de weg te timmeren en van mensen die de band kennen hoor je louter positieve reacties, terwijl ze nog niet echt zijn doorgebroken. Dit kan echter niet anders dan een kwestie van tijd zijn.

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Ze spelen vuige garagerock met invloeden uit de blues en de punk, maar het is onnodig ze in een hokje te plaatsen. De band speelt als een echte eenheid, Jesper Albers drumt strak en hard, Rense Slings valt op door zijn jankende gitaarsolo’s en Harm Wopereis is de solide bassist van het viertal. De set begint iets tammer dan anders en het lijkt of Pieter Holkenborg (zang/gitaar) zich nog een beetje inhoudt vanwege z’n zware programma, hij werkt namelijk ook in de organisatie van de Zwarte Cross. Dit lijkt na een aantal nummers verdwenen te zijn en de uithalen tijdens Hard Time Killing Floor Blues klinken ijzingwekkend. De klanken van Within Temptation, die tegelijkertijd op het hoofdpodium spelen, verbleken meer en meer. Vanaf halverwege het optreden gaat het publiek los en lijkt de veranda te kraken in z’n voegen. Een-na-laatste nummer is Sweet Machine, dat is gebouwd rond een gitaarriff die het hele nummer doorloopt. Ondertussen hebben Giel Beelen en Hendrik Jan Lovink (Jovink/Backcorner Boogie Band) ook de Bayou gevonden en kijken bewonderend toe. Automatic Sam sluit af met Hush Hush, een cover van de Haagse band Orange Sunshine, en ze verlaten het podium met hun gitaren nog nazingend op de veranda.

De volgende middag staat om 13 uur al een undercoversessie van Howlin’ Wolf op het programma. Nieuwsgierig hoe deze blueslegende wordt vertolkt is dat een reden om wat wekkers te zetten om op tijd weer op het festivalterrein te zijn. Clemens van de Ven (VandeVen Band) speelt hier piano en na de dag ervoor kennis gemaakt te hebben met z’n zware stem hadden we ook verwacht dat hij hier zou zingen. Positief verrast waren we daarom om met de Britse Dan Wilson (The Cubical) als zanger geconfronteerd te worden. Dan Wilson lijkt als blanke, tengere jongeman niet veel op Howlin’ Wolf maar als hij z’n strot opentrekt maak je kennis met z’n rauwe, krachtig blues stem. Ondersteund door gitaar, bas, drums, piano én orgel is het fijn de dag beginnen met nummers als Back Door Man, Smokestack Lightnin’ en Spoonful. Een stevige portie blues als start van een nieuwe festival dag heeft nog nooit iemand kwaad gedaan.

DeWolff speelt iets later op de middag op het hoofdpodium. Dat is toch een teken dat deze psychedelische bluesrockband uit Limburg echt is doorgebroken. Het veld staat al redelijk vol om half drie en we zien opvallend veel jong publiek. Als de band opkomt horen we een meisje zeggen “wow hij is echt sexy”, maar toch speelt DeWolff met een heel volwassen sound.

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Qua styling is het vrij gelikt maar qua geluid lijken ze rechtstreeks uit de psychedelische sixties te zijn weggelopen. De broertjes van de Poel op drum en gitaar/zang en Robin Piso op Hammond. Veel gitaarsolo’s, harde drums en dat allemaal overgoten met het altijd aanwezige Hammond geluid. Helaas kunnen we niet al te lang luisteren want Ben Prestage wacht en is al aan het soundchecken op de Bayou Porch.

De Bayou Porch lijkt speciaal voor Ben Prestage gebouwd want er is geen artiest die er beter past. Ben oogt alsof hij al jaren in het huis woont en toevallig op de veranda wat nummers zit te spelen. Hij zet een set neer zoals we die inmiddels kennen nadat hij ongeveer 3 jaar geleden is doorgebroken in Nederland. Met zijn snelle mix van blues en country heeft hij zijn eigen stijl neergezet die het dwars door de generaties heen erg goed doet.

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Tussen de regels door speelt hij een heerlijke dirty intonation op harmonica terwijl zijn voeten de drums bedienen. Zijn cigar box gitaar is inmiddels fameus want het applaus begint al zodra hij deze erbij pakt. Met een duim pick voor de bas en een slide voor de melodielijn weet Ben zijn nummers overtuigend te brengen. Wat het ook altijd goed doet is zijn rondje waarbij hij de band voorstelt. Bas, gitaar, drums, zang en harmonica: Ben doet het allemaal zelf en dat blijft verbazingwekkend knap.

Aansluitend op zijn optreden begint The Answer in de mega tent en dat is natuurlijk reden om zo snel mogelijk richting de voorkant van het podium te verkassen. Deze Noord-Ierse band heeft enkele jaren als voorprogramma van AC/DC  gediend en staat bekend om zijn energieke blues- en hardrock, dat zo nu en dan aanvoelt als een moderne Led Zeppelin. Het geluid in de mega tent is wat aan de schelle kant maar nog binnen een acceptabele grens. Zanger Cormac Neeson vormt met zijn expressieve stijl een uitstekende samenwerking met gitarist Paul Mahon, die een grote rol heeft in de band. Vanwege het gebrek aan uiteenlopend materiaal speelt The Answer vaak dezelfde nummers, maar dat maakt het er niet minder om.

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Met Trouble wordt de toon gezet en het publiek wakker geschud, en laat de nooit stilstaande Cormac horen dat harde blues rock uitstekend vergezeld gaat met een harmonica. Na het sterke Too Far Gone en One More Revival is het publiek om en besluit het los te gaan. Als Cormac even later van het podium springt en zijn tekst al rennend door verder zingt  is zelfs de mega tent te klein. Het uur dat The Answer kreeg leek om in minder dan 10 minuten.

Met de muziek van The Answer nog nadreunend haasten we ons terug naar The Bayou voor het optreden van Boo Boo Davis. Deze 68 jaar oude zwarte vertolker van de Delta Blues heeft een gitarist en een drummer meegenomen om met een rustige shuffle zijn zwarte stem en harp te begeleiden. Hij speelt zittend een set die bol staat van de blues, en alleen als je echt wat kunt kom je weg met een paars pak en gouden ringen zoals Boo Boo draagt. Dat lukt hem dan ook bijzonder goed want zijn harpspel is natuurlijk en zijn tekst komt uit zijn hart. Hij speelt een set die het publiek stil weet te houden en dat is nogal wat op een druk festival.

Op het begin van de avond speelt Tommy Ebben met zijn gelegenheidsband in de undercovertent (met muzikanten uit o.a. De Staat, Shaking Godspeed, Automatic Sam en Tommy Ebben & The Small Town Villains). Ze coveren The Rolling Stones en het podium is volgepakt met een 9-koppige band. Dat blijkt ook wel nodig te zijn want ze spelen alleen nummers van Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile On Main St. en dan heb je instrumenten als trompet, saxofoon, cowbell en tamboerijn wel nodig. De tent is bomvol en het is een lekker feestje met voornamelijk de wat snellere nummers die worden gespeeld. Toch kan het niet helemaal overtuigen en mist het duidelijk een ingrediënt waar niet goed de vinger op te leggen is. Dat blijft toch het gevaar van het coveren van zo’n legendarische band. Of zoals een oude Stones fan naar ons riep: “Ik ben vaak bij de Stones geweest en zo klinken ze niet, schrijf dat maar op!”

De volgende middag, het is dan alweer zondag, is de topdag voor de Zwarte Cross. Met maar liefst 65.000 mensen op het terrein en files op de toegangswegen is het overal druk en mag je behoorlijk wat tijd incalculeren om je te verplaatsen tussen de diverse podia.

Hoe dan ook; de Porch blaakt in de zon en bij aankomst maakt de Ruben Hoeke Band zijn opwachting. Deze vierkoppige band is gebouwd om gitarist Ruben Hoeke en hij wordt ondersteund door drummer Arjen Knaap, bassist Paul Brandsen en zanger en harmonica speler Frank van Pardo, wiens rol naast die van Ruben bepalend is voor de sound. Zijn warme, soulvolle stem geeft de identiteit aan de nummers die door Ruben formidabel op gitaar worden begeleid. De boogie, soul en blues rock stijl die wordt uitgedragen is zeer herkenbaar en live zeer de moeite waard om te beluisteren. Het idealistische nummer A Change is Gonna Come wordt uitgebreid naar zo’n 10 minuten, waarbij Ruben laat horen dat hij inderdaad een gevestigde gitarist is die zonder veel moeite een set wegspeelt. Zijn verkiezing als Nederlands’ beste gitarist enkele jaren geleden is dan ook zeer terecht.

Even later staat het al bomvol bij het hoofdpodium in afwachting van Beth Hart. Op het eerste gezicht lijkt zij wellicht een wat vreemde keuze maar al snel wordt duidelijk dat zij ook op een festival als de Zwarte Cross weet uit te blinken. Ze komt al zingend op zonder ook maar een greintje nervositeit en dat geeft Beth een natuurlijk en open imago. Haar nummers gaan over haar leven en dat maakt dat ze met passie gezongen worden. Ook al werd de set halverwege ietwat eentonig, haar stem houdt je bij de les. Na 5 nummers kruipt Beth achter de piano voor wat intiemer werk, en het ultieme bewijs voor haar krediet in Nederland blijkt wel uit de ruige jongens met klompen die naast me woord voor woord de tekst meezingen. Ze sluit een vrij rustige set af met het scheurende Whole Lotta Love van Led Zeppelin, “because Holland wants to rock”. En hoe mooi haar rustige nummers ook zijn, Beth zou zichzelf niet zijn als ze haar strot helemaal opengooit en zich volledig laat gaan op de muziek.

De afsluiter van de Bayou Porch is North Mississippi Allstars, en dat blijken de broers Luther en Coby Dickonson te zijn. Luther tourde onlangs nog met Alvin Young Bloodheart onder de naam Mississippi Mudbloods mee met Ian Siegal en is daarnaast de gitarist van The Black Crowes. Je zou denken dat een band ervoor zorgt herkenbaar te zijn maar uit het doolhof van namen, samenwerkingen en altijd veranderende samenstellingen blijkt dat deze muzikanten daar niet zo heel veel aandacht aan besteden. De muziek is een typische mix van southern rock en hill country blues, waarbij Luther met zijn eigenzinnige stijl erg veel ruimte laat voor instrumentale jam-achtige sessies. Dat trekt niet iedereen even goed en hier en daar vertrokken wat mensen naar een ander podium, totdat uiteindelijk de liefhebbers overbleven. Wat je dan krijgt is een heerlijke set waarbij er veel aandacht wordt geschonken aan de band, die een compilatie setlist speelde met nummers afkomstig van vele verschillende albums. Een waardige afsluiter voor een ontzettend mooi podium.

Tijdens deze editie werd de miljoenste bezoeker verwelkomd en daaruit blijkt hoeveel dit festival gegroeid is sinds de eerste editie die ongeveer 1000 bezoekers kende. De Zwarte Cross laat zien dat een festival groot kan worden zonder de invloed van Mojo en daardoor alle ruimte heeft om te experimenteren met verschillende thema podia en nieuwe concepten.

Al met al kan dit verslag natuurlijk slechts een fractie van de gehele Zwarte Cross onder woorden brengen want het is werkelijk een wereld op zich. Opmerkelijk is dat het festival niet alleen één van de grootste, maar ook een van de veiligste van het land is, en dat op een plek en met een publiek waarvan je het misschien niet zou verwachten. Muziekliefhebbers, gezinnen, vriendengroepen die louter komen om zich te bezatten, crossliefhebbers; alles loopt door elkaar met een absoluut minimum aan incidenten en dat zorgt voor een sfeer die je niet zo snel tegenkomt op grote evenementen.

Website: www.zwartecross.nl

Blues The Bayou

Ben Prestage

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli

 

Cuban Heels

Foto Verslag: Zwarte Cross 2012, Lichtenvoorde - 19 juli t/m 22 juli


Ook op Blues Magazine ...

Geen berichten gevonden.