Een paar maanden geleden werd hij 70 jaar maar in plaats van terug te blikken op een lange, indrukwekkende carriere als liedjesschrijver, zanger en gitarist vond Tony Joe White met ‘Hoodoo’, het vorige week uitgebrachte nieuw album, weer een goed excuus om naar Europa te komen. Het verhaal van al die royalties mag inmiddels bekend zijn, veel grote artiesten leenden al eens een tekst die uit zijn pen afkomstig is, maar van het spelen voor een publiek lijkt hij nu eenmaal nooit genoeg te kunnen krijgen. Waarom zou hij het laten? Met zijn donkere stem en de broeierige swamp-rock, zijn handelsmerk, weet hij nu eenmaal nog altijd de grote zalen vol te laten lopen.

Tony Joe White

Tekst: Jeroen Bakker

Terwijl de drukte in de grote zaal van Paradiso langzaam toeneemt is de Australische troubadour Jaimi Faulkner zijn optreden reeds begonnen en krijgen we een gevarieerde set te horen waarin pop, rock, folk, blues en soul voorbijkomt. Slechts met gitaar en Foot Stompbox gewapend probeert de jonge muzikant met zijn prachtige stem het geroezemoes te overstemmen, iets wat hem slechts ten dele lukt. De nieuwe tracks van zijn laatste album ‘Turn Me Around’ blijven in een live-uitvoering prima overeind. Faulkner heeft in korte tijd heel veel ervaring opgedaan en oogt op het podium dan ook allesbehalve onzeker. Heel even denken we terug aan het gesprek wat we enige tijd geleden met hem hadden en waarin hij verklaarde dat wij hier wel aandacht hebben voor de muziek die hij maakt…

In de bovenzaal slaagt de Britse Jo Harman er wel in om alle aandacht op zich gericht te houden en op sommige momenten het publiek muisstil te krijgen. Het verschil is hier dat alle aanwezigen speciaal voor haar zijn gekomen. Het is een bijzondere avond aangezien het debuut-album voor de allereerste keer officieel verkrijgbaar zal zijn en omdat Harman over een paar uur haar verjaardag in Amsterdam op, zoals zij zelf aangeeft, uitbundige wijze van plan is te gaan vieren. Bijzonder is ook de aanwezigheid van de gitarist die zij speciaal voor dit optreden heeft meegenomen. Het is Scott McKeon die heel af en toe de band komt bijstaan. Zo zagen we hem ook al hier in juni tijdens het optreden op Parkpop in Den Haag waar hij diezelfde dag door diefstal zijn pedal-board kwijt raakte (Harman is overigens niet de enige zangeres die gebruik maakt van zijn diensten. Lisa Lois bereikte eerder dit jaar de 6e plaats met ‘Silhouette’, mede dankzij zijn prachtige gitaarsolo). Bleek een festivalshow van zulke grote omvang iets te hoog gegrepen voor Harman, het publiek in de bovenzaal windt ze moeiteloos om haar vinger. Het zijn vooral de ingetogen nummers waarmee Harman indruk weet te maken. Het uiterst gevoelig gezongen ‘Ain’t No Love In The Heart Of The City’, bekend in de uitvoering van Bobby Bland, blijkt geen moment te hoog gegrepen en ook het zelfgeschreven emotionele ‘Sweet Man Moses’ dat ze heeft opgedragen aan haar overleden vader doet de adem verstokken. In het meer uptempo materiaal van ‘Dirt On My Tongue’ zien we de uitdagende kant van deze zangeres die zichtbaar zin heeft in een feestje. Maar nog wel even wordt teruggefloten voor twee toegiften. Met ‘Fragile’ van James Maddock wijkt ze af van haar reguliere setlist maar na het van Stephen Stills bekende ‘Love The One You’re With’ is het officiële gedeelte van de avond voorbij.

Tony Joe White

Minder uitbundig maar niet minder sfeervol gaat het er beneden aan toe waar Tony Joe White na een welgemeend “How Ya’all doing”, zijn bekende begroeting, de fuzz-pedaal dusdanig diep intrapt dat zelfs op het hoogste balkon de broekspijpen vibreren. Dikwijls voorovergebogen en verscholen onder zijn zwarte hoed zien we hem zichtbaar genieten. Met een ondeugende grijns wijst hij naar de fans die iedere beweging van hem gebiologeerd blijven volgen. Drummer Bryan Owings zal iets later plaatsnemen achter de drumkit om de swamprock nog heviger door te laten komen. In grote lijnen vertoont het optreden gelijkenissen met dat van twee jaar geleden dat hier ook plaatsvond, maar uiteraard wordt nog even volkomen terecht stilgestaan bij het nieuwe album ‘Hoodoo’. De Amerikaan heeft zichzelf overtroffen met enkele tracks die we nog lang gaan tegenkomen in de toekomstige shows. Wie ‘Gipsy Epilogue’ voor de eerste keer heeft meegemaakt weet wat hier wordt bedoeld. Het verhaal van ‘Roosevelt And Ira Lee’ en ‘Polk Salad Annie’ is bekend en uiteraard het nu al legendarische ‘Rainy Night In Georgia’ zal tot zijn dood gespeeld moeten worden. Hij zal ze vermoedelijk al duizenden keren hebben gespeeld maar in de set kunnen ze nu eenmaal niet ontbreken. Toch hadden wij geen problemen gehad met een integrale live-uitvoering van ‘Hoodoo’.

(Foto’s Tony Joe White 21 September 2013 @ Geldrop door Marco van Rooijen)


Ook op Blues Magazine ...