Verslag: The Mercymen, Vreedenblues – 5 november 2011

The Mercymen
Café Willem Slok
5 november 2011

Tekst: Gerrit Harmsen / Foto’s: Marcel Wolthers

Rootsman Big Bo zet voor de 2de maal deze avond zijn gitaar aan de kant. Hij pakt 2 ijzeren spoorrailnagels en begint het ritme te slaan. Klang…..klang…..,klang….klang, zijn stem dringt de muren van het café binnen. Verbijstering valt over de gezichten van de aanwezigen. Als allen weer enigszins hersteld zijn van wat er op hen afkomt, zwelt het luide geklap steeds harder aan. Alles op het ritme van het op elkaar knallende ijzer. Klang…..klang…..!

In het bij aanvang matig gevulde Vreedenblues was het vandaag aan de twee heren van The Mercymen om Café Willem Slok te injecteren met een stukje puike Mississippi – Delta Blues met daarin af en toe een vleugje Chicago en Texan blues.
Het duo bestaat uit Big Bo, gitaar en zang, en Ruurd van der Vegt, bluesharp en bijstem.
Als de eerste klanken gespeeld worden schuifelen er her en der wat stoelen en rechten anderen nog eens de rug om er eens goed voor te gaan zitten. Gitaar en een voortreffelijke en doordringende zang met daarbij een subliem er zeer subtiele bluesharp sound weten dit voor elkaar te krijgen. Uiteraard horen we een aantal Muddy Waters songs waaronder o.a. Country Blues. De eerst rillingen beleven we echter bij de traditional Look At the People Standing At The Judgement dat we bijvoorbeeld kennen van Skip James. Gewapend met slechts zijn handen, zang en de donkere bijstem van Ruurd van der Vegt zien we de eerste verbazing op de gezichten van de Vreedenblues liefhebbers. Muisstil met alle aandacht gericht op The Mercymen wordt er geluisterd. Luisteren, dat kunnen de liefhebbers bij Vreedenblues.
De indringende zang van Big Bo is en het ondersteunende en bijna virtuoze bluesharp geluid van Ruurd van der Vegt houden de mensen gekluisterd.
Rond het midden van de 2de set komen er een aantal vaste bezoekers binnen die het bij Keb Mo niet lang hebben kunnen uithouden en toch nog wat mee willen pakken van The Mercymen. Zij krijgen er geen spijt van. Met de oude krakers die aan ons voorbij komen, natuurlijk horen we ook Robert Johnson, wordt het enthousiasme steeds groter. Dan gaat voor de 2de maal deze de gitaar aan de kant en wordt deze ingewisseld voor twee ijzeren spoornagels. Alles van deze avond valt samen in één van de mooiste momenten die we tijdens Vreedenblues hebben mogen beleven. Voor absolute TOP Rootsblues hebben we inNederland THE MERCYMEN….

 Meer foto’s via: http://www.flickr.com/photos/metrique

 

2016-10-14T01:08:59+00:00 9 november 2011|Categories: Concertverslagen|Tags: , |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe