DSC00347

Roots In The Park
Julianapark, Utrecht
2 juli 2016

Tekst: Paul Scholman / Foto’s: Bert Lek, hier album foto’s Bert.

De eerste twee edities waren qua weersomstandigheden de start van de zomer te noemen, vandaag lijkt dat anders. Wellicht valt het mee. Het regent pittig in de ochtend, maar in de middag klaart het weer op en is het droog. Het ziet er weer reuze gezellig uit en alles wijst er op dat we een prima festivaldag tegemoet kunnen zien voor wat de voorzieningen betreft, afgezien van de muziek. Eerst maar even muntjes scoren anders valt er niets te kopen, behalve non-food artikelen.

IMG_3815

Om 12:45 uur verricht My Darling Clementine de opening. Ik ken ze niet en het genre is niet echt mijn ding. Er komt een dame in met zuurstok roze jas, Lou Dalgleish, met dito roze laarzen en een bosje rode rozen het podium opstruinen, samen met een heer met een bolhoed, Michael Weston King (haar echtgenoot). Onvervalste country met snik in haar stem schalt ze tussen de bomen door. Iemand naast mij roept vrolijk dat dit zo uit Oostenrijk is weggerend, want ze vindt het klinken als Olga Lowina. Klinkt zeker lekker vrolijk, dat dan weer wel.

IMG_3848

Giant Tiger Hooch staat ruim een uur later klaar om de laatst over gebleven vogels te verdrijven. Deze Amsterdammers zijn geïnspireerd volgens de beschrijving door John Lee Hooker dus dat belooft wat. Garagerock, punk, grunge… noem maar op. Het is allemaal van toepassing, blues mag ook denk ik, als je laat omschrijven wie je helden zijn en je benoemt JLH dan. Ze spelen in een stevige set en laten het festivalterrein maar vast op haar grondvesten schudden. We zijn nu echt wakker en de laatkomers hebben iets gemist, al was het maar de opmerking dat Giant Tiger Hooch de neger drummer hebben ingeruild voor een witte. Het zal wel Amsterdamse humor zijn, maar niet iedereen vond deze even geslaagd. Een dame komt de boel wat opleuken al is het maar om de aandacht van de soms wat rommelig aandoende drie gitaristen te verbloemen. Doorspekt met hun humor rijgen ze de nummers aan elkaar en proberen de hagelnieuwe cd/lp ‘Panda Panda Panda’ aan de man te brengen. Vooralsnog: de laatste zoetgevooisde vogels zijn ruim voor 14:45 gevlogen…

DJ Miss Twist en DJ Moonshine rijgen de acts aan elkaar en zorgen voor een prima sfeertje met lekkere roots, blues en rock invloeden uit de oudheid en soms iets recentere werken, al dan niet van bakeliet gedraaid.

IMG_3906

C.W. Stoneking betreedt het podium met drie dames, respectievelijk contrabas, baritonsaxofoon en op drums. Het geheel doet een beetje retro jaren 20 en 30 aan. Rumba-achtige ritmes. Soms wat jazzy en Americana. Helaas komt het gitaarspel van C.W. niet echt tot uiting. Het lijkt wel of hij, af en toe, vergeet te spelen tijdens het zingen. Ik heb meer zangers gehoord die daar in het begin moeite mee te hebben. Op zijn cd’s hoor je soms toch ook wat Rockabilly-achtige invloeden en kijkend naar zijn gitaar zit dat er in, maar komt het er niet uit. Datzelfde geldt ook voor zijn zang. Op zijn cd’s klinkt hij vaak venijnig en uitdagend, nijgend naar Tom Waits qua sfeer, maar ook dat komt zeker niet tot zijn recht vanmiddag. Mij bekruipt het gevoel dat dhr. Stoneking een beetje plichtmatig staat te spelen. Het oogt en klinkt zeer statisch allemaal. Hij kan mij niet echt verbazen.

IMG_3928

Alynda Segarra, leadzangeres van de deels vrouwenband Hurray For The Riff Raff kijkt niet heel vrolijk als ze het podium opkomt, maar wellicht is dat gezonde spanning. Na een kwartiertje rustig voortkabbelende muziekjes en singer songwriter materiaal waar je echt je oren bij open moet zetten omdat er gezellig gekletst wordt om mij heen, lijkt de vlam wat meer in de pan te slaan. De band bestaat uit een bassiste; een uitstekende gitarist; een organiste; en een drummer. Bandleidster Alynda Segarra, opgegroeid in de Bronx New York en al op jonge leeftijd geïnspireerd om alles achter te laten en zich volledig op de muziek te storten, speelt akoestische gitaar. Het schoorsteenbrandje is echter helaas snel geblust. Ik moet de zangeres niet te kort doen want ze heeft een hele aardige stem. Haar teksten ook best aangrijpend maar echt geboeid raak ik er niet door.

IMG_3980

IMG_3966

Ryan Bingham begint met enige vertraging. Storing met het geluid is de reden. Na een klein half uur lijkt dat verholpen en stromen de festivalgangers weer naar het podium. Begeleid door de ‘best fidelplayer in the world’ volgens Bingham zelf (big smile), wordt hij verder nog vergezeld door een gitarist. Zelf speelt Ryan Bingham een akoestische gitaar. Een hoog country gehalte valt ons ten deel, mede door de viool. Ik had mij toch een andere voorstelling gemaakt. Zijn cd’s klinken meer geïnspireerd, maar als je op een festival als Roots in the Park je halve band thuis laat is dat jammer. De man heeft een stem van schuurpapier, maar de viool overheerst mij wat te veel.

IMG_4041

De eerste nummers van Kevin Moore, artiestennaam Keb’ Mo’, zijn akoestische blues met o.a. een resonator, later aangevuld met een toetsenist. Keb’ speelt een clean soort swingende blues. Er wordt een heerlijk strakke set gespeeld. Keb’ speelt een enkele cover, maar vooral eigen werk. We worden niet overvoerd door gitaarsolo’s, maar wat hij laat horen is uitstekend, evenals zijn retestrakke band. Met bassist Stanley Sargeant in de hoofdrol.
Onderstaande video met toestemming van de maker, Leen Wander geplaatst.

IMG_4081

Blackberry Smoke begint en het lijkt er op dat daar toch de meeste mensen voor gekomen zijn. Van Amerikaanse groupies tot gasten uit Ierland en omstreken. De mannen met baarden openen heerlijk met hun Southern Rock. Vanaf het begin wordt er met erg veel power en superstrak gespeeld. Het geluid is uitstekend, maar ik hoorde daar achteraf wisselende berichten over. Maar midden voor het podium klinkt het uitstekend. Charlie Starr – zang, gitaar; Richard Turner – bas, zang; Brit Turner – drums; Paul Jackson – gitaar, zang; Brandon Still – keyboards; hebben er duidelijk zin in. Het publiek zingt de meeste ballads lekker mee en er ontstaat een prima sfeertje en er komt zelfs een reggae voorbij. Een onverlaat gooit een kartonnen drankhouder het podium op en deze wordt terecht op een middelvinger getrakteerd door de bassist.

We hebben wederom een zeer gevarieerd programma gezien en gehoord en de sfeer is altijd lekker ontspannen in het park. Gelukkig is het de rest van de dag droog gebleven, de traditie in ere houdend.

IMG_4068