Vreedenblues
Café Willem Slok, Utrecht
Zondag 4 September 2011

Tekst: Jeroen Bakker & Foto’s: Marcel Wolthers

Terwijl het centrum van Utrecht ‘Cultuur Viert’ oftewel het nieuwe culturele seizoen opent tijdens het Uitfeest, trapt Vreedenblues Presenteert… op de eerste zondagmiddag van de maand voor het derde seizoen af met Robert Palinic, beter bekend als Robert Lighthouse.
De van origine Zweedse Lighthouse stak als 18-jarige de grote oceaan over om het geheim van de Mississippi Delta Blues te ontdekken. Of hij het geheim ontdekt heeft weten we niet maar dat hij daar de smaak te pakken kreeg is overduidelijk. Als straatmuzikant in Washington D.C. wist de jonge bluesman een heuse cultstatus te bereiken die na het uitbrengen van zijn eerste album Drive-Thru Love zelfs mocht rekenen op prachtige recensies en lofuitingen als “plays delta blues like the great masters” over zich heen kreeg.

Het is iets na vieren als in de Korte Koestraat Lighthouse’s uitstekende vertolking van Robert Johnson’s Last Fair Deal Gone Down klinkt. Wie zijn ogen sluit hoort het samenspel van twee gitaristen in combinatie met een mooie donkere stem terwijl de hak van de linkerlaars het ritme stampt op de houten vloer van het café. Wie zich graag laat bedriegen met dit moois houdt de ogen gesloten. Het publiek dat vanaf het buitenterras een prima zicht heeft op het optreden ziet echter een éénmansorkest aan het werk. Het is Lighthouse zelf die de ogen regelmatig gesloten heeft en met zijn gezichtsuitdrukkingen pure beleving uitstraalt.

Terwijl zijn vingers soepel over de frets van de akoestische gitaar glijden, blaast hij afwisselend zachte maar ook felle tonen uit zijn harmonica. Het repertoire bevat behalve de rauwe Delta-tonen enige folkblues zoals de bekende traditional, het door The Animals bekend geraakte House of the Rising Sun dat een prachtige inleiding lijkt te zijn op het eveneens prachtige zelfgeschreven Deep Down In The Mud over de nasleep die de orkaan Katrina in Amerika met zich meebracht. Het is een regelrechte protestsong gericht tegen de overheden die het volk in de steek liet en nog steeds laat barsten. Het zegt veel over de betrokkenheid van de Zweed die het indrukwekkende nummer in october 2006 schreef tijdens zijn verblijf in New Orleans.

Het ‘geleende’ materiaal tijdens het optreden in Utrecht bevat bekend en minder bekend werk van Elmore James, Muddy Waters, R.L. Burnside en Dr. Ross. Terwijl Lighthouse zich nog eens laat gaan tijdens Rollin’ And Tumblin’ klinken de Utrechtse kerkklokken als een Hells Bells door de steeg. De tijd vliegt als het leuk is en om problemen met de buurtbewoners te voorkomen nadert het akoestische optreden zijn einde. De avond staat op het punt zijn intrede te doen en dan is het mooi eindigen met Memhis Minnie’s Hate To See The Sun Go Down wanneer die gebracht wordt met de stem van Robert Lighthouse.

Terwijl binnen de spullen worden gepakt en de financiële zaken worden afgewikkeld is het de bekende Imco Ceelen aka Duketown Slim die buiten met zijn oogverblindende National Guitar het slotakkoord voor zijn rekening neemt. De charismatische performer is zo voorovergebogen met zijn hoed op de verpersoonlijking van de authentieke blues. Hij is nog lang niet klaar zoals blijkt uit zijn I Can’t Be Satisfied. De blues moet doorgaan al is het moment om even stil te staan bij het recente wegvallen van David ‘Honeyboy’ Edwards zeer gepast. Het was tenslotte de ‘Last Of The GreatMississippi Delta Bluesmen’. Toeval of niet, ‘The Sky Is Crying’ op deze broeierige zondagnamiddag.

Veel passanten lopen gehaast het café voorbij om thuis na te genieten van het Uitfeest en om zodoende snel de theatervoorstellingskaarten van hun favoriete cabaratier te kunnen reserveren. Op het moment dat Imco tijdens Come On In My Kitchen naar de klok kijkt krijgt het terras een verrassing op een presenteerblaadje aangeboden. Terwijl Adele wegens stemproblemen uit de roulatie is, blijkt een jonge dame uit een nabijgelegen buurt nog wel trek te hebben in een muzikale toegift. Het gevolg is een fenomenale freestyle-jam tussen de zangeres met haar krachtige stem en Duketown Slim. De nieuwsgierige blikken gaan uit naar Miss Handel, echte naam Sanne, die samen met Slim het trieste Hangman Blues een vrolijk verloop weet te bezorgen en de eerste editie van Vreedenblues Presenteert… een knallend einde bezorgt. Na afloop van deze prettige surprise zijn hier en daar telefoonnummers en e-mailadressen uitgewisseld en wordt een eventueel vervolg tijdens één van de volgende edities niet uitgesloten.

Voor meer foto’s: http://www.flickr.com/photos/metrique