THAT’S LIVE, BNN STUDIO
MELKWEG, AMSTERDAM

Tekst: Jeroen Bakker / Foto’s: Marcel Wolthers/

Aan een eerder verzoek van presentator, en bovenal liefhebber, Eric Corton kon door het drukke tourschema niet worden voldaan maar op een doordeweekse middag waren ze dan eindelijk in de BNN-studio te Hilversum. The Rival Sons waren speciaal overgekomen uit Californië om het nieuwe album Head Down onder de aandacht te brengen. Het is een voorproefje van de show die ’s avonds in de Melkweg gegeven zal worden. Bluesmagazine volgde de band de gehele dag…

Nadat de sympathieke Corton het publiek welkom heet in het BNN-café en vervolgens uitlegt dat That’s Live, het populaire radioprogramma op 3FM, zaterdag 6 oktober vanaf zes uur ’s avonds zal worden uitgezonden, trappen The Rival Sons de versterkers open om met een kort maar heftig intro het programma officieel te openen.
Met gitarist Scott Holiday en zanger Jay Buchanan wordt vervolgens het ontstaan van de band besproken, de totstandkoming van het nieuwe album en de invloeden die het geluid van Rival Sons bepalen. De mannen blijken hun klassiekers te kennen. Blind Willie Johnson en Blind Willie McTell zijn geen onbekenden voor de nog jonge muzikanten. Holiday legt uit dat hier de fundering van Rival Sons door bepaald wordt waarop zij zelf een stevig ‘house of rock’ hebben neergezet. Het bewijs wordt meteen geleverd met een spetterende uitvoering van het openingsnummer Keep On Swinging van Head Down, direkt gevolgd door het eveneens brandnieuwe Wild Animal.

Tijdens de korte break waarin een fan van Queens Of The Stone Age zijn ervaringen deelt met die van de presentator, maken wij van de gelegenheid gebruik om even te babbelen met de bandleden. Het gaat goed met de band die zojuist is terug gekeerd van een zeer succesvolle tournee in Engeland. Scott vertelt over de optredens die ze samen met Judas Priest en Queensryche deden in Amerika. Het publiek, dat voornamelijk uit metalheads bestond, bleek zeer ontvankelijk voor de retro-rockstijl van Rival Sons. Binnenkort zal Canada veroverd worden en ook in Amerika staan al veel optredens op de agenda.
Om te voorkomen dat het programma te veel muzikale diepgang krijgt, en dus minder interessant voor de ‘3FM Serious Radio’-luisteraar wordt, mag een aanwezige fan haar vraag stellen. Leuk om te weten dat alle bandleden vegatariër zijn en verrassend om te horen dat Jay zijn stembanden met whiskey, sigaretten en weinig slaap op peil houdt.

Iets later in de uitzending zullen ook bassist Robin Everhart en drummer Mike Miley zich bij Corton melden om een spel te spelen waarbij de presentator oude interview-fragmenten laat horen waarmee de bandleden geconfronteerd worden. De muzikanten blijken zich duidelijk meer op het gemak te voelen wanneer verzocht wordt om nog eens iets te spelen. De prachtige ballad Jordan met een waanzinnige slidegitaarsolo doet de adem benemen. De korte set wordt met Pressure & Time op indrukwekkende wijze afgesloten.
“Het is hard, het is fijn en het gaat recht vooruit”, aldus Corton die, zichtbaar genietend, zijn bewondering openlijk uitspreekt en die daarnaast aangeeft vandaag plotseling te beseffen waarom hij dit programma indertijd is begonnen.

Na in juni te hebben opgetreden als support van Guns ’N Roses in Ahoy en iets daarvoor de Pinkpopmaandag te hebben geopend mag worden aangenomen dat de oude zaal van de Melkweg wel heel erg krap gaat worden. Daarom lijkt de keuze voor de grotere Max een verstandige maar ook deze keer zijn veel kaarten onverkocht gebleven. De ontvangst is er echter niet minder om wanneer de band iets na negen uur het podium betreedt. We krijgen een setlist voorgeschoteld die behoorlijk afwijkt van het optreden eerder dit jaar. Logisch gezien het feit dat Head Down, album nummer drie, zojuist is verschenen. Bijzonder is echter wel dat het album een integrale uitvoering krijgt. Op enkele tracks na wordt het hele album in chronologische volgorde afgewerkt. Voor diegenen die reeds bekend zijn met het nieuwe werk vormt dit geen bezwaar aangezien er maar weinig zwakke momenten te vinden zijn. Keep On Swinging knalt er weer lekker in en de magistrale bluesy rockballad Jordan krijgt de Melkweg helemaal plat. Buchanan lijkt zich in een geheel andere dimensie te begeven. Met de ogen gesloten, voor het gemak de schoenen maar uit gedaan, en het hoofd naar boven gericht doet een vergelijking met Jim Morrison zich al snel gelden. In die stijlvolle vintage-kleding lijkt het soms even veertig jaar geleden en nemen wij al vast een voorschot op Celebration Day van Led Zeppelin. De band lijkt er geen enkel probleem mee te hebben maar de geluidstechnicus krijgt het niet voor elkaar om het geheel vlekkeloos in balans te krijgen. Voor de gitaarliefhebbers is dat dan weer geen probleem want de partijen van Scott Holiday komen luid en duidelijk door. Regelmatig wordt gekozen voor een jam-achtige benadering met licht psychedelische invloeden. Het drumwerk van Miley en de bastonen van Everhart zijn fenomenaal. De nieuwe nummers zijn stuk voor stuk gevarieerd en beresterk maar wanneer zowel Before The Fire en Pressure & Time eindelijk aan bod komen is het feest toch echt begonnen. Wie Rival Sons nog van dichtbij wilt meemaken moet zich haasten. Vanavond bewijst de band op Rock ’N Roll-gebied klaar te zijn voor een positionering in het linker rijtje.

Meer foto’s op: http://www.flickr.com/photos/metrique/sets/72157631697653220