Ribs & Blues 2017
Domineeskamp, Raalte

1E PINKSTERDAG:

Tekst: Jeroen Bakker / Foto’s: Markus Hagner. Het album met álle foto’s van Ribs & Blues Raalte 2017 is HIER te zien.

Ribs & Blues Raalte 2017

Aan de HACKENSAW BOYS uit Virginia is de eer gegund om het Ribs & Blues Festival 2017 officieel te openen. De grote tent vertoont al een opvallende drukte. Iedereen heeft er enorm veel zin in. Het weer is goed, de drankjes zijn gekoeld, het barpersoneel enthousiast en, niet onbelangrijk, de ribs ruiken erg lekker. ‘Let’s Keep It Simple’ aldus de frontman van het Amerikaanse gezelschap. Het is juist de kracht van deze muzikanten. De percussie wordt gevormd door een paar bij elkaar gebonden blikken en met een banjo, viool en mandoline erbij kom je blijkbaar een heel eind. Ze bestaan al bijna twintig jaar en zijn graag geziene gasten in Nederland. De combinatie van americana, rock ’n roll, country, folk en hillbilly leidt tot vrolijke gezichten om ons heen.

Ribs & Blues Raalte 2017

Benieuwd zijn wij hoe de DETONICS het er op het naastgelegen Delta-podium vanaf brengen. Al voor aanvang van het optreden staat een grote groep liefhebbers klaar om maar niets te hoeven missen van deze ‘Swingable Suspects’. Het is geen toeval. Deze band kwam niet voor niets als winnaar van de Dutch Blues Challenge 2016 uit de bus. De toeschouwers worden meegenomen naar de jaren veertig en vijftig toen veel Texaanse jazz- en bluesmuzikanten naar Californië verhuisden. Het authentieke geluid en de stijlvolle aankleding maakt het een uitermate prettige ervaring om dit optreden bij te wonen. The Detonics bestaan nog niet zo heel lang maar de ervaren muzikanten blijken ontzettend goed op elkaar te zijn ingespeeld. Het optreden is een succes en had nog veel langer mogen duren maar de Detonics zijn een gewilde act. Vanavond worden ze in Nuenen met Ramblin’ Dog en AJ Plug op een ander festival- podium verwacht.

Ribs & Blues Raalte 2017

Bovendien staat op het hoofdpodium de RUBEN HOEKE BAND te popelen om het publiek in de grote tent eens goed wakker te schudden. Het belooft een goed en druk jaar te worden voor de gitarist/bandleider. Nog maar nauwelijks bekomen van zijn optredens als speciale gast van Jan Akkerman, Johnny Laporte en nog heel veel andere dingen, staan er maar liefst nog eens vijfentwintig optredens in de planning. Hoeke viert dit jaar namelijk het feit dat hij vijfentwintig jaar geleden voor het eerst op het podium stond. Tussendoor zal samen met zijn broer Eric ook nog opnames van vader Rob worden ingespeeld. Het optreden van vandaag staat als een huis en is ronduit stevig. Zanger Lucas Pruim zou met groot gemak het vocale gedeelte zonder versterking kunnen afdoen. Pruim heeft namelijk een uitzonderlijk bereik. Samen met Eric Hoeke op drums en bassist Paul Brandsen ziet het publiek ook hier een zeer sterk collectief musiceren. Tussen het overwegend ruige boogie- en rockmateriaal wordt een moment ingeruimd om ‘Vier Seizoenen’, een compositie van de twee jaar geleden overleden Thé Lau te vertolken. Het prachtige nummer is vertaald in ‘Four Seasons’. Het is warm vandaag in Raalte maar ook op het andere podium krijgen wij heel even een kippenvelmoment.

Ribs & Blues Raalte 2017

Daar staat de zangeres van DARLYN met ‘Today’ namelijk even stil bij de slachtoffers, en dan met name de kinderen, die onlangs bij verschillende aanslagen zijn gevallen. Het is een bijzonder moment tijdens de opgewekte klanken van deze talentvolle Nederlandse band. Honderd meter achter ons is het KidsAdventureland en daar wordt wordt volop plezier gemaakt door tientallen kinderen. Het zet je als bezoeker toch maar even aan het denken. Er wordt door Darlyn momenteel hard aan de weg getimmerd en er zijn dit jaar danook maar weinig festivals waar je de prettige closeharmony vocalen, de seventies folkpop en het rootsy geluid zoals in het bekende ‘Steppin’ Stone’ van deze jonge gasten niet tegenkomt. Sterk staaltje ook weer van de programmeurs die het brede vizier duidelijk op scherp hebben staan.

Ribs & Blues Raalte 2017

Iemand die ook al enige tijd aan de weg timmert is de Britse zangeres JO HARMAN. Harman heeft hier ook al eens eerder gestaan en ook vandaag is zij, gekleed in een prachtige outfit, zo ongeveer het meest gefotografeerde ‘object’ van het festival. Je zou bijna vergeten dat er ook nog muziek gemaakt wordt. Het onlangs uitgebrachte tweede album ‘People We Become’ werd in Nashville opgenomen met lokale muzikanten maar in Raalte heeft zij haar eigen band meegenomen. De zangeres heeft zich inmiddels prima ontwikkeld als vocaliste en ook als schrijfster. Zo zien wij in het prachtige gezongen ‘Reformation’ haar sociale bewogenheid terug, Harman zet zich actief in voor Amnesty International, maar krijgen wij ook een kijkje in haar persoonlijke gevoelsleven. Het is soul, ‘Papa Was A Rolling Stone’, blues en gospel maar wel in een modern en toegankelijk jasje. Zeker weten dat wij haar nog eens terug zien.

Ribs & Blues Raalte 2017

Terug van eigenlijk nooit weg te zijn geweest is T-99, het hoofdstedelijke rootsrocktrio onder leiding van Mischa den Haring. Het zou zomaar eens de vierde keer kunnen zijn dat ze in Raalte op het programma staan en iedere keer wordt hier enorm naar uitgekeken. ‘Bedlam’, het recent verschenen nieuwe album vormt een uitstekend excuus om ze wederom uit te nodigen. Er zijn zoals bekend maar weinig muziekstijlen waar de heren geen raad mee weten en het gaat deze keer dan ook weer alle kanten uit. Van een opzwepende instrumentale surfer naar een onheilspellend logge blues en vervolgens weer een luchtige gospel-, country- of soulknaller om vervolgens keihard beukend en rockend te eindigen. Het is een grote diversiteit die gepaard gaat met vakmanschap, gevoel, humor en vooral muzikale integriteit.

Ribs & Blues Raalte 2017

Het zijn bijna dezelfde ingrediënten die een optreden van DAVINA & THE VAGABONDS zo interessant maken. De vergelijking met Adele en Amy Winehouse is vaker gemaakt maar Davina Sowers en haar Vagabonds gaan na een aardige reeks optredens in Europa toch echt weer terug naar hun thuisland en dat is Amerika, de bakermat van de muzieksoorten waarmee deze band zich al lange tijd heeft ingelaten. Het gaat zelfs terug naar de jazz, boogiewoogie en blues uit de jaren twintig. Via de Bourbonstreet in New Orleans gaan we ‘Back To Memphis’ en is het goed te weten dat Chuck Berry nog niet vergeten is. Davina timmert er op haar piano aardig op los en weet met haar vocale capriolen en gezichtsuitdrukkingen alle aandacht op zich gericht te houden. Zelfs na meerdere ontmoetingen weet de zangeres met haar uitvoering van ‘I’d Rather Go Blind’ ieder gevoelsprietje te activeren.

Ribs & Blues Raalte 2017

Stonden het vorige uur nog de pianoklanken centraal, bij JACK BROADBENT draait het voornamelijk om gitaargeluid en dan bij voorkeur die van de slide-gitaar die hij plat op zijn schoot legt. De jonge Brit doet het allemaal alleen maar zelfs akoestisch gespeeld trekt hij stevig van leer. Hij gebruikt voor zijn bijzondere techniek geen bottle-neck maar een hele RVS-heupfles, zeer waarschijnlijk en aan zijn stem te horen gevuld met whiskey. Broadbent is letterlijk van de straat geplukt. Zo zijn er prachtige beelden van nog niet zo lang geleden te zien van zijn optreden op een brug in onze ‘red light district’. Sinds enige tijd wordt hem een fatsoenlijk podium aangeboden op festivals zoals deze. Invloeden zijn er uit de Southern Rock-hoek maar ook de Britse gitaarhelden mogen niet onvermeld blijven. Er is duidelijk naar Peter Green geluisterd maar Broadbent speelt net zo makkelijk een stompende John Lee Hooker-boogie alsof de Duivel hem op de hielen zit. En dat brengt ons bij het eerste Duivelse dilemma van de dag. Op het andere podium staat een act geprogrammeerd waar heel veel mensen reikhalzend naar hebben uitgekeken.

Ribs & Blues Raalte 2017

Ribs & Blues Raalte 2017

Ken je trouwens het verhaal van de samenwerking tussen de Texaan Guy Forsyth en drie leden van de Britse Hoax die samen gezamenlijk onder de naam DVL een tribute-show zouden neerzetten in Raalte ter ere van Lester Butler en The Red Devils? Het verhaal leek te mooi om waar te zijn. Bijna niemand zou deze klus beter kunnen klaren dan DVL, bijna niemand behalve de originele overgebleven Red Devils zelf. We komen er later op terug want je voelt ‘m al aan komen.

Ribs & Blues Raalte 2017

Forsyth en de Hoax lieten zich niet van de wijs brengen en bereidden speciaal voor Raalte een op voorhand unieke show voor met ‘Blues So Dirty You Can Smell It’ en daar is natuurlijk ook helemaal niets mis mee. “Als ik het zo kan zien ademen jullie de blues uit. Volgens mij zit het zelfs in jullie poriën. Ruik eens aan je buurman, dan begrijp je wat ik bedoel”, aldus de Amerikaan. Het is maar goed dat veel bezoekers het rookverbod negeren want het lijkt er inderdaad op dat iedereen inmiddels naar de blues ruikt. Zolang je er maar in gelooft. De zingende zaag is hij gelukkig vergeten. De nadruk ligt op stomende, vuige en heerlijk gemene rauwe blues zoals wij dat van hen gewend zijn. Alsof ze nooit iets anders gedaan hebben klinkt ‘Don’t Turn Me In’, een track die Forsyth schreef gedurende ‘The Second Depression’. Uiteraard krijgt ‘die asshole van een Trump’ er nog even van langs en krijgen we nog enige blueseducatie in de vorm van het van Doyle Bramhall, ‘Senior, not Doyle Bramhall II’, afkomstige ‘Birdnest On The Ground’ en Slim Harpo’s ‘Shake Your Hips’. Ook het afsluitende ‘Let’s Buzz’ van The Paladins lijkt ze op het lijf geschreven. Het is voor veel bezoekers duidelijk een feest der herkenning. Wat een machtige set hebben de mannen hier neergezet.

Herkenning is er nog niet bij de voor ons volkomen onbekende LOUIS BERRY maar de jongste bezoekers van het festival hebben hem al omarmd op het moment dat wij de kleine tent binnenlopen. Jongens en meisjes hebben een kleine pit gevormd en proberen met hun mobieltje alles vastgelegd te krijgen om het later nog eens terug te kunnen kijken. De jonge Brit staat daar heel overtuigend en met een behoorlijk stemgeluid een gepassioneerd optreden te geven. Hij staat wellicht iets ver van de blues af maar invloeden uit de rock ’n roll zijn wel degelijk aanwezig en de soul blijkt eveneens niet te ontbreken. Heel even lijkt het geluid van Kaleo’s ‘Way Down We Go’, die nieuwe gasten uit IJsland, door te klinken. Daar hebben de programmeurs ons toch weer even weten te verrassen. Zeker weten dat we ook Berry en zijn band nog eens terugzien.

Ribs & Blues Raalte 2017

De status van Ribs & Blues lijkt onderhand grootse vormen te hebben aangenomen. Zo heeft MY BABY eerder op de dag de 48e editie van het Pinkpop Festival aangegrepen om zich rustig op te warmen voor de show in Raalte. De bluespuristen kijken hier vertwijfeld om zich heen maar het enthousiasme van de jongste bezoekers op het festival is ongekend. De spirituele oerritmes van de band worden begeleid door spectaculaire visuals. Tegenwoordig lijkt zelfs de tent van het hoofdpodium bijna te klein voor de charismatische Cato en haar mannen. Het drietal is dit jaar defintief doorgebroken maar er is nog lang geen einde gekomen aan de zegetocht. Als eerste Nederlandse band zullen zij het hoofdpodium van Glastonbury betreden. …En dan te bedenken dat je zie hier twee jaar geleden nog op het kleinere Delta-podium kon aanschouwen.

Oerritmes maar dan van een geheel andere orde zijn er te horen bij de mannen van BEANS & FATBACK. Diverse stijlen uit de rootsmuziek komen hier bij elkaar en worden op zowel respectvolle als authentieke wijze uitgevoerd. Het gezelschap onder leiding van Onno Smit heeft er maar een weekendtrip van gemaakt want een dag later zal de fenomenale zangeres Michelle Davids aansluiten in de Gospel Sessions.

Ribs & Blues Raalte 2017

Ribs & Blues Raalte 2017

Zoals zo vaak tijdens het festival worden de bezoekers met een duivels dilemma geconfronteerd. Letterlijk wel te verstaan want inmiddels zijn op het naastgelegen grote podium de originele bandleden van THE RED DEVILS aan een zinderende set begonnen. Het is vijfentwintig jaar geleden dat het album ‘King King’ verscheen en het leven van vele muziekliefhebbers voor altijd zou veranderen. De rol van de helaas veel te vroeg overleden frontman Lester Butler, een van de meest invloedrijke mondharmonicaspelers van de laatste decennia, wordt deze keer overgenomen door ‘onze eigen’ Big Pete, Pieter van der Pluym. Het is bijna niet te geloven wanneer ze het podium betreden. De prachtig verlichte achtergrond van het podium toont de hoes van het legendarische album waar het hier allemaal om draait. Dit hadden maar weinigen ooit kunnen dromen: Gitarist Paul ‘The Kid’ Size, bassist Jonny Ray Bartel en drummer Bill Bateman, aangevuld met Mike Flanigin uit de band van Billy Gibbons. Een enthousiaste groep van enorme liefhebbers zijn anderhalf jaar bezig geweest om dit te bewerkstelligen en wat is het geweldig om al het moois uit dat helaas veel te korte repertoire van The Red Devils en 13 op deze manier te mogen beleven. Er zijn er velen die zich gewaagd hebben aan deze muziek maar Big Pete blijkt toch wel de juiste persoon op de juiste plaats te zijn geweest. Regelmatig doet hij een bescheiden stapje terug om zijn helden alle ruimte te gunnen. We zien tevreden gezichten op het podium maar in de pit ervoor zijn mensen werkelijk dronken van geluk. Voor sommigen is het allemaal hiermee begonnen. Wat een hoogtepunt en oei, hoe denkt de organisatie deze dag ooit nog eens te kunnen overtreffen…

Z_S27A7046

Z_EO6C7835

2e PINKSTERDAG:

De laatste dag van het festival is doorgaans de zwaarste dag voor het publiek en dat heeft veelal te maken met het feest van de dag daarvoor. Dat betekent automatisch ook dat de artiesten er deze dag hard aan moeten trekken om de boel weer op scherp te krijgen, m.a.w. de aandacht op zich gevestigd zien te krijgen. Er wordt nog hevig nagenoten van de vorige avond en vooral de liefhebbers van de mondharmonica-blues evalueren uitgebreid de belevenissen van de eerste festivaldag. Het was voor hen natuurlijk ook een topdag maar om klokslag 13.00 wordt de stilte op de Domineeskamp ruw verstoord door een nieuwe ster op dit gebied.

Z_EO6C7819-Robson

Het is tijd voor de GILES ROBSON BAND, de band rondom de Britse zanger/harmonica-virtuoos die wij kennen uit The Dirty Aces. Iedereen kan weer vrolijk doorgaan met daar waar men gisteravond was gebleven, namelijk zwaar genieten van blues zoals de blues gespeeld dient te worden. Het album met de veelzeggende titel ‘For Those Who Need The Blues’ dat enige tijd geleden verscheen, bevat het klassieke geluid van de elektrische urban blues waarin de harmonica een centrale rol vervult. Het album bleek niet voor niets herinneringen op te roepen aan de muziek van The Red Devils, Little Walter en Muddy Waters. Vrijwel iedereen die gisteravond aanwezig was bij de slot-act is er ook nu weer bij. Trok Lester Butler nog wel eens de aandacht met, om het maar licht uit te drukken, licht afwijkend gedrag, Robson laat zich eveneens niet onbetuigd. Hij provoceert er aardig op los en vooral de dames moeten het ontgelden. Zijn er hier ook lying, cheating and dirty women? Hij pakt ze vervolgens weer in door hen uit te nodigen na de show en al zijn gevoel in zijn spel te leggen tijdens ‘Sarah Lee’ en in ‘A Walter Shade Of Blue’. Hij realiseert zich tenslotte dat zij tevens de grootste bron van inspiratie vormen in zijn muziek. Het optreden is geweldig en de energie werkt aanstekelijk. De laatste dag van Ribs & Blues is op scherp gezet.

Voor aanvang van het eerste optreden op de Main Stage worden vandaag enkele belangrijke onderscheidingen uitgereikt. Het zijn de door BluesHour georganiseerde European Blues Awards 2016 en deze keer is Blues Magazine voor de tweede maal de winnaar in de categorie ‘Best Publication’. Nineke en Harry nemen de prijs in ontvangst en zien daarmee al hun tijd, moeite maar vooral ook liefde voor de muziek beloond worden met deze prestigieuze prijs.
De organisatie van het festival valt eveneens voor de tweede keer, en geheel terecht, in de prijzen in de categorie ‘Best Festival’. De derde award is bewaard voor de eerste act van vandaag in de grote tent. Hij heeft nadrukkelijk aangegeven de ceremonie kort te houden want de winnaar in de categorie ‘Best Solo/Acoustic’ wil heel graag spelen.

Z_S27A7025-Anderson

Het publiek begroet hem met een oorverdovend applaus terwijl hij bijna achteloos de prijs in ontvangst neemt. MATT ANDERSEN neemt plaats op de stoel die al voor hem is neergezet en slaagt erin op geheel eigen kracht datzelfde publiek voor zich te winnen. Zijn belangrijkste wapens zijn de akoestische gitaar en zijn stem waarmee hij een voor een opvallend vol geluid zorgt in die grote tent. Naast zijn eigen werk krijgt Raalte prachtige vertolkingen van bekend werk als ‘Ain’t No Sunshine’ en ‘People Get Ready’ waarin een belangrijke rol is weggelegd tussen alle aanwezige mannen, ‘it’s all about testosteron’, en vrouwen die een vocale rol krijgen toebedeeld. De Canadees levert een prachtige set waarin folk, soul en blues subliem op elkaar aansluiten.

Z_EO6C8115-Ellis

Voor soul en blues moet je eigenlijk niet bij ROBERT ELLIS aankloppen. Voor country en folk des te meer. Ellis legt daar al zijn gevoel in. Zijn teksten beschrijven grotendeels de schade die de liefde dikwijls veroorzaakt en Ellis is wat dat betreft een ervaringsdeskundige. Het mooie aan dit optreden is dat hij niet rancuneus is. Ellis predikt liefde: ‘Knuffel diegene die naast je staat’. De dagprijs voor de meest opvallende outfits en mooiste Stetsons zijn zonder enige twijfel voor deze Texaan en zijn bandleden. Plotseling krijgt hij lucht van de heerlijke ribs die op de BBQ klaarliggen en ineens krijgen wij enorme trek. Voor diegenen die wel op zoek zijn naar het bluesgevoel biedt het grote podium uitkomst.

Z_EO6C8534-Barrelhouse

Daar staat namelijk een waar Nederlands blues-instituut. BARRELHOUSE is dit jaar op vrijwel alle belangrijke festivals te zien en wie het vorig najaar uitgebrachte album ‘Almost There’ kent, zal kunnen beamen dat dit niet meer dan terecht is. Gaan wij het ooit nog eens meemaken dat Tineke Schoemaker het vocaal allemaal niet meer aankan? Zeer waarschijnlijk niet, de sympathieke frontvrouw klinkt prachtig gerijpt maar nog net zo krachtig als, pak ‘m beet, twintig jaar geleden. De prachtige zwart/wit-foto op het grote scherm doet bij veel jonge bezoekers de wenkbrauwen fronsen. Ja deze muzikanten maken al ruim veertig jaar muziek. Als een van de weinigen dit weekend staat zij even stil bij het wegvallen van Gregg Allman, een van de vele inspiratiebronnen van de band die zaterdag is begraven. De slide-gitaarsolo tijdens ‘I Wish I Could Pray’ behoort tot één van de meest intense momenten van vandaag die we vandaag mogen meemaken. Het is een prachtige opwarmer voor nog zo’n bijzondere act uit ons eigen kikkerlandje.

Z_EO6C9364-Gospel

Alweer zien wij daar Onno Smit en alle anderen van Beans & Fatback die wij gisteravond zagen knallen als afsluiter op het Delta-podium. Vandaag is echter de prachtige Michelle Davis in Raalte gearriveerd om de band te versterken op het grote podium. “Met geloof heeft het niet veel te maken hoor. Verwacht van ons geen ‘Happy Days’ of dat soort zaken. Wij proberen de ondeugende, zeg maar de sexy kant van de gospel te laten zien”, aldus de zangeres. THE GOSPEL SESSIONS zijn begonnen en vanaf de eerste minuut heeft Davids het publiek in haar greep. Het bereik van de Amerikaanse is enorm en wederom lijkt iedere gevoelspriet geactiveerd. Hadden wij het al eens over de Duivelse dilemma’s gehad? Het contrast is groot maar we moeten echt even naar de andere kant want daar staat een andere band helemaal van God los te gaan.

Z_EO6C8972-GrandEast

Daar staat namelijk de trots van Overijssel die hier al vaker en ook eens onder een andere naam de boel op stelten wisten te zetten. THE GRAND EAST is inmiddels een veelgevraagde act op diverse festivals in Nederland en wederom wordt ons duidelijk gemaakt waarom dat het geval is. De beleving zoals de rock en blues hier gepredikt wordt laat niemand onberoerd. Het komt hier werkelijk vanuit de tenen. Het is de meest intense Southern Rock die je hier in het oosten en ver daarbuiten kunt aantreffen. Het is compromisloos en uiterst energiek gespeeld. Hier noemen ze dat simpelweg ‘raggen’. Op de radio worden deze mannen keihard genegeerd en is er niemand die zijn handjes durft te branden aan deze ongepolijste muziekstijl, maar dankzij hun live-reputatie, dit weekend spelen zij maar liefst drie shows, verwachten wij dat deze Tukkers het ver gaan schoppen.

Z_EO6C9632

Van SARI SCHORR wordt eveneens heel veel verwacht. Hier en daar wordt zelfs gesproken over een bluesrocksensatie. De zangeres mag vandaag het licht uit doen van de Delta-stage en is daarmee bovendien de festival-uitsmijter van dit gezellige podium. Haar recent uitgebrachte debuut-album kon op uitstekende recensies rekenen maar op het podium komt het allemaal nog even sterker door. Het lijkt haar mee te zitten. Een gerenommeerde producer, Mike Vernon, die zich over haar ontfermt, Walter Trout die een aardig deuntje meespeelt op ‘A Force Of Nature’ en op het podium laat zij zich onder meer door Innes Sibun, de gitarist die ooit in de band van Robert Plant speelde, begeleiden. Schorr lijkt met haar rauwe vocalen prima te passen in het rijtje Beth Hart, Dana Fuchs en, ach vooruit, Tina Turner. Niet alle tracks komen vandaag heel goed uit de verf maar geef deze New Yorkse nog even de tijd en we kunnen hier spreken van een toekomstige festivaltopper. Vandaag geven wij Schorr al het voordeel van de twijfel want met haar performance wimpelt zij het publiek nu al moeiteloos om haar vingers. Deze zangeres heeft haar zaakjes goed voor elkaar en kan nu al geboekt worden voor het grote podium tijdens één van de volgende edities.

Z_EO6C0213-Trout

Dat ook de organisatie de zaken wederom ontzettend goed voor elkaar heeft blijkt uit het feit dat pas tijdens de allerlaatste act de allerlaatste ribs van dit weekend worden verkocht. Maar liefst 4500 kilo vlees, een nieuw record!, is er dit weekend doorheen gegaan op het moment dat WALTER TROUT en zijn geweldige band het zeer geslaagde festival mogen afsluiten. Er zijn dan ongeveer 45.000 bezoekers geteld. Met het indrukwekkende en aan B.B. King opgedragen ‘Say Goodbye To The Blues’ lijkt het ons een passend moment om het festivalterrein te verlaten. Wij horen vanuit de verte nog wel het gastoptreden van harmonica-speler Bob Landgraff en Sari Schorr tijdens de klassieker ‘Going Down’ maar wij gaan ze hier zeker nog eens tegenkomen, dat kan niet missen.

Z_EO6C0169-Trout

Z_EO6C0195-Trout

Het zal trouwens weer een hele ‘kluif’ worden om deze editie van Ribs & Blues volgend jaar te overtreffen maar wij hebben het volste vertrouwen in de fantastische organisatie van dit prachtige festival met al die vriendelijke vrijwilligers die dit mogelijk hebben gemaakt.

Lees hier het verslag van de openingsavond 3 juni!