Verslag: Ribs & Blues Raalte – 19, 20 en 21 Mei 2018

Ribs & Blues 2018
Domineeskamp, Raalte
19, 20 en 21 Mei 2018

RIBS & BLUES 2018
Op het moment dat vorig jaar op 5 juni de laatste klanken van het Ribs & Blues Festival nagalmden werd achter de schermen al weer hard gewerkt aan de volgende editie. Telkens weer probeert de organisatie van het feest op het Domineeskamp in Raalte, met behulp van ongeveer 850 (!!!) enthousiaste vrijwilligers, een festival neer te zetten waar nog lang over wordt na gesproken. Wie herinnert zich niet de vooravond van vorig jaar toen hier de legendarische Beach Boys over het terrein surfden, King Of The World zichzelf overtrof, de Golden Earring maar weer eens bewees nog altijd de grootste rockband van Nederland te zijn en de Edwin Evers Band voor een sfeervol slotstuk zorgde. In de navolgende Pinksterdagen, de dagen waarop de Ribs & Blues centraal staan, bleken de optredens van Walter Trout, DVL en The Red Devils tot de meest memorabele optredens van het festival ooit te behoren.
Blues Magazine ging voor de 2018-editie wederom op zoek naar soortgelijke hoogtepunten…

Tekst: Jeroen Bakker / Foto’s: Dirk van den Heuvel. Kijk voor alle foto’s Album Ribs & Blues Raalte 2018 (Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

DSC_6860-01_MF_RenB

Op zaterdagavond half acht vindt de aftrap plaats voor een lang weekend waarin maar liefst 24 acts te bewonderen zijn. Een combinatie van funk, rock, jazz en rhythm & blues knalt over het festivalterrein. Veel rockliefhebbers zijn aangenaam verrast wanneer het krachtige ‘Baby Love’ klinkt en even later een stevige uitvoering van de klassieker ‘Piece Of The Rock’ wordt ingezet.

DSC_7488-01_MF_RenB

Jazeker, MOTHER’S FINEST bestaat nog steeds, is zelfs regelmatig in Nederland te zien en levert, wat wil je ook met een vocaal kanon als Joyce Kennedy in de gelederen, nog altijd een puike show af. Leuk voor de band ook dat er al ruim 8000 toeschouwers vroegtijdig naar het terrein zijn gekomen. Gezien de aanwezigheid van een grote merchandise-kraam en de gedragen shirts om ons heen lijkt het vanavond echter maar om één band te gaan…

DSC_6990-01_Status Quo_RenB

Het was al weer zes jaar geleden dat STATUS QUO, één van de meest succesvolle rockbands uit de Britse muziekhistorie, voor de eerste keer in Raalte te zien was. Werkelijk niemand had toen verwacht dat dit kunstje nog eens door de organisatie herhaald zou kunnen worden maar zaterdagavond 19 mei 2018 is het toch echt Francis Rossi die met zijn bandleden hetzelfde podium betreedt. Het gemis bij de fans van mede-oprichter Rick Parfitt zal er zijn zolang de band blijft voortbestaan. De blonde rock-held was al vroegtijdig uit de band gestapt in verband met diverse gezondheidsproblemen maar het weerhield de anderen er niet van om de hondstrouwe fans in de gehele wereld te verblijden met de live-uitvoeringen van knallers als ‘Roll Over Lay Down’, ‘Down Down’, ‘Sweet Caroline’ of ‘In The Army Now’.

DSC_7499-01_Status Quo_RenB

De set van deze avond vertoont veel overeenkomsten met het optreden van 2012 maar er is niemand die ook maar enig bezwaar maakt wanneer wederom ‘Whatever You Want’ en ‘Rockin’ Over The World’ door de Marshall-versterkers op het podium schallen. Status Quo is ruim 55 jaar na de oprichting nog altijd een feest voor zowel band als fans.

Een klein gedeelte van het publiek verlaat na afloop van het optreden het festivalterrein maar het grootste gedeelte blijft nog even heerlijk nagenieten. Niemand minder dan Al McKay zorgt voor de finale met zijn EARTH, WIND & FIRE EXPERIENCE. Het is een dertienkoppige band die onder leiding staat van McKay, niet alleen de muzikale regisseur van de legendarische soulformatie maar ook de mede-componist van een enorme hoeveelheid hits in de jaren zeventig en tachtig. Samen met Maurice White was hij bepalend voor het zo kenmerkende geluid van de band maar de Parkinson-ziekte belette White om nog langer deel uit te maken van het gezelschap. Hij stapte er in ’94 uit en overleed twee jaar geleden. McKay is al die tijd met enkele oud-leden maar ook met nieuwe muzikanten de hele wereld meerdere malen rond gegaan om het muzikale erfgoed van Earth, Wind & Fire levend te houden. Er blijkt nog altijd heel veel belangstelling voor de muziek te zijn. Ook op het Domineeskamp te Raalte, dat voor de gelegenheid is omgedoopt tot ‘Boogie Wonderland’ waar het swingende ‘September’ op deze mei-avond als een ‘Fantasy’ klinkt die werkelijkheid is geworden.

DCH_6239-01_RenB 2018

1E PINKSTERDAG:
Voor de liefhebbers van de blues, rock, bluesrock, roots en aanverwante zaken begint het festival pas echt op 1e Pinksterdag. Het Britse trio THE BREW heeft de eer om Ribs & Blues 2018 op het grote podium officieel te openen.

DCH_6180-01_the Brew_RenB

Het is zeer waarschijnlijk een beloning voor de loyaliteit van het drietal. The Brew stond hier namelijk al eens in 2010 en was er ook in 2015 bij. Het is nauwelijks te bevatten dat hier slechts drie muzikanten zoveel kabaal maken. De regel dat trio’s in de muziek harder werken blijkt ook nu weer eens te kloppen.

DSC_7058-01_the Brew_RenB

Wie tussen alle decibellen de nuances in de muzikale capriolen er uit weet te halen komt tot de ontdekking dat de band zich prima heeft ontwikkeld. Het recentere materiaal, afkomstig van ‘Shake The Tree’ uit 2016, is beduidend sterker vergeleken met de toch ook niet misselijke voorgangers. Het nieuwe album zal dit jaar verschijnen dus de kans dat wij The Brew nog ergens gaan terug zien is zeker aanwezig.

DCH_6226-01_Ragtime Rumours_RenB

De RAGTIME RUMOURS op het naastgelegen Delta-podium moet het doen met een aanzienlijk minder groot aantal decibellen maar de winnaar van de Dutch EN European Blues Challenge doet het danook allemaal semi-akoestisch. De ‘rag ’n roll, een mix van jazz, roots, old-skool ragtime en blues, doet het overal goed. Vooral op festivals dragen de Limburgers bij aan de positieve vibe.

DCH_6224-01_Ragtime Rumours_RenB

Liefhebbers van Tom Waits, maar ook Pokey LaFarge, komen met het stemgeluid van frontman Tom Janssen behoorlijk aan hun trekken maar iedereen is verliefd op de charmante Niki die met een dwarsfluit, staande bas of saxofoon de ogen op zich gericht houdt. Veel tijd om hier in de middag na te genieten is er niet. Volgens de agenda staat er ’s avonds in Enschede al weer een volgende optreden in de planning. ‘Het leukste voor het laatste bewaren’ gaat hier bepaald niet op.

DCH_6253-01_Danny Vera_RenB

Bij het hoofdpodium wordt blijkbaar ook iets leuks verwacht. Het is namelijk al enorm druk nog voordat DANNY VERA zijn eerste noten heeft gespeeld. De sympathieke zanger/gitarist is inmiddels uitgegroeid tot een soort bekende Nederlander sinds hij wekelijks in een Voetbalprogramma dat niets met voetbal te maken heeft, de muzikale omlijsting mag verzorgen.

De Zeeuw moet er misschien nog wel dubbel zo hard aan trekken om zijn muzikale integriteit aan te tonen maar wie hem hier bezig ziet met zijn geweldige, stijlvolle en stijlvaste begeleidingsband zal moeten beamen dat hier een enorm grote liefhebber een zeer onderhoudende show aflevert. Vergeet niet dat hij al ruim twintig jaar aan de weg timmert. De wilde ‘Devil’s Son’ raast tijdens dit Pinksterweekend vervaarlijk over het Domineeskamp terwijl iemand maar enkele tientallen meters verderop Judas meent te herkennen.

DCH_6283-01_Jeangu_RenB

Het is echter JEANGU MACROOY die onlangs in het op TV uitgezonden ‘The Passion’ acteerde. Hoewel de zanger nog maar kort geleden als 3FM-Serious Talent door het leven ging is Macrooy in hoog tempo bezig om een weg naar de top te bereiken. De agenda is na ‘High On You’, zijn vorig jaar verschenen debuut-album, goed volgeboekt en zowel festivalorganisaties als theaterprogrammeurs en club-eigenaren willen hem graag op hun affiche hebben. Lowlands, North Sea Jazz, Mama’s Pride, Festival Mundial, diverse kerken en zelfs een gevangenis in Krimpen aan den IJssel hebben hem al eens op het podium gehad.

DSC_7268-01_Jeangu_RenB

Ribs & Blues heeft hem dit jaar voor de eerste keer geboekt en als het aan de vrouwelijke en jongste bezoekers van het festival ligt, zal het hier zeker niet bij blijven. Macrooy is met zijn soulvolle popmuziek op dit programma een ietwat vreemde eend in de bijt. Een aangepaste set waarin bijvoorbeeld ook enige blues-elementen verwerkt zouden zijn, was handig geweest om ook de harde kern onder de bezoekers enigszins te kunnen bekoren.

DSC_7261-01_Dawn Brothers_RenB

THE DAWN BROTHERS moeten het daarentegen met minder media-aandacht doen. Een jaar geleden zagen we ze maar liefst één volle minuut bij De Wereld Draait Door en dat was het wel zo’n beetje. Ook in Radioland gaat men te gemakkelijk voorbij aan de activiteiten van deze jongens. 3 FM richt zich nu eenmaal liever op het zoveelste hippe Neder-hiphop-dingetje met een zeer beperkte houdbaarheidsdatum. En dan te bedenken dat er momenteel zoveel sterke jonge muzikanten in Nederland bezig zijn. Er staat dit jaar gelukkig een behoorlijke hoeveelheid acts van eigen bodem in Raalte en het zijn zowaar niet de minst getalenteerde bands die we hier dit weekend te zien krijgen. The Dawn Brothers laten zich er in ieder geval niet door weerhouden.

DSC_7239-01_Dawn Brothers_RenB

De op Amerikaanse leest geschoeide roots-muziek wordt zeer overtuigend uitgevoerd en voor wie niet beter weet zou zweren dat ze er ook vandaan kwamen. Op het debuut-album ‘Stayin’ Out Late’ dat vorig jaar werd uitgebracht valt geen enkele zwakke plek te ontdekken. Vrijwel het gehele album wordt hier gespeeld en wat opvalt is dat dit materiaal vooral op het podium uitermate sterk overeind blijft. Het publiek reageert enthousiast op het geweldige ‘Vampire’ dat enkele maanden geleden nog was voorzien van een prachtige videoclip. Ian Siegal bleek dusdanig diep onder de indruk dat hij de band meenam naar de UK voor een kleine serie optredens als support-act tijdens zijn ‘All The Rage’-Tour. De vele shows van de afgelopen maanden heeft ze duidelijk goed gedaan.

DSC_7399-01_Bintangs_RenB

Datzelfde zou je ook kunnen zeggen van THE BINTANGS. Hoeveel optredens zouden er al voorafgegaan zijn aan deze gig. Het moeten er duizenden geweest zijn. De band die ooit in 1961 werd opgericht kwam recentelijk in het nieuws vanwege het overlijden van Arti Kraaijeveld, mede-oprichter, componist, gitarist en broer van Frank die nog altijd de spil van de band is. Arti was er al lange tijd niet meer bij maar de door hem (mede)-gecomponeerde klassiekers doen het nog altijd erg goed in de set van de huidige bezetting die enkele aanpassingen heeft doorgaan ten opzichte van de laatste keer dat de band hier speelde.

DCH_6407-01_Bintangs_RenB

2012, hetzelfde jaar ook dat Status Quo hier voor de eerste keer stond en waar oud-Ten Years After-boegbeeld Alvin Lee zijn allerlaatste optreden ooit gaf. Lee en Rick Parfitt zullen we nooit meer zien, Ten Years After zal hier een dag later spelen maar terwijl The Rolling Stones, fitter dan ooit, op dit moment aftrappen voor een UK-tour, tonen Kraaijeveld & Co. vandaag aan nog altijd springlevend te zijn en nog vele jaren mee te kunnen. Kortom: de oudgedienden in de stevige rock en rhythm & blues doen het nog altijd erg goed. Het is voor velen een ‘trip down memorylane’ en de gemiddelde leeftijd van de festivalbezoekers lijkt bovendien op dit moment iets te zijn toegenomen.

DSC_7307-01_Jackie Venson_RenB

Ribs & Blues denkt ook aan de toekomst van de roots- en blues-verwante muziek in de rest van de wereld. Zo is daar JACKIE VENSON die de gemiddelde leeftijd van het festival hoogstpersoonlijk zelf naar beneden haalt. De uit Austin afkomstige singer/songwriter heeft echter te kampen met technische problemen. Ze speelt weliswaar mooie blues-georiënteerde gitaarlicks en -riffs maar blijkt zich daarnaast prima thuis te voelen in de funk, rock, blues en soul, zowel ingetogen als ronduit stevig.

DSC_7312-01_Jackie Venson_RenB

Wie de haperingen in de set even laat voor wat het is, ziet een dame die beschikt over een groot vocaal bereik waarmee ze werkelijk alle kanten uit kan. Omschakelen van zoetgevooisd en zwoel naar rauw en lyrisch blijkt voor haar ook geen enkel probleem.

DCH_6453-01_Lisa Leblanc_RenB

Dan moet de Frans-Canadese LISA LEBLANC het daarentegen doen met minder technische bagage maar zij compenseert dat weer met haar onbevangen humor, charme en enorme enthousiasme. “I Love Cowboys & Ribs & Blues”, roept ze uitbundig. Komt mooi uit als je hier staat. Of er iets als Indie-country bestaat weten we niet maar zelfs gewapend met een banjo of triangel en een dozijn aardige, zelfgeschreven liedjes, slaagt LeBlanc erin om zowel de hipsters als de roots-puristen op Ribs & Blues in te pakken. Ook voor een rappe ‘Ace Of Spades’ met banjo kun je trouwens bij haar terecht. Ze komt onhandig over, zelf noemt ze het ‘semi-smart’, wanneer ze vertelt over haar mislukte date waarvoor ze van haar woonplaats New Brunswick naar Vancouver moest rijden, een afstand die vergelijkbaar is met een vlucht van Rotterdam naar New York, waarna vervolgens die jongen haar auto probeert te stelen.

DCH_6485-01_Lisa Leblanc_renB

De cajun-invloed in haar muziek moet zeker te maken hebben met haar afkomst van de Acadians. Spontaan probeert ze de merchandise-verkoop te stimuleren maar vraagt zich meteen af of er eigenlijk wel handelswaar beschikbaar is. Wij hebben het niet kunnen ontdekken maar rennen snel naar de andere kant omdat we nieuwsgierig zijn naar de volgende act.

DSC_7451-01_Lachy Doley_renB

Daar staat namelijk THE LACHY DOLEY GROUP te spelen en zien wij op het podium een Hammond-orgel dat flink onder handen wordt genomen. Doley is al regelmatig vergeleken met Jimi Hendrix en inderdaad lijkt er ergens een ‘Foxy Lady’ door te klinken in zijn muziek. ‘Frankly My Dear, I Don ’t Give a Damn’, reageert de Australische toetsenvirtuoos dikwijls.

DCH_6536-01_Lachy Doley_RenB

De angst dat het totaalgeluid van een band teveel wordt gedomineerd door de prominente rol van het het beroemde orgel, blijkt geheel ongegrond. Doley weet namelijk de mogelijkheden van het instrument optimaal te benutten. “Is er iemand op zoek naar een ‘Medicine for the Blues’?”, vraagt hij. Hij blijkt het antwoord zelf te hebben: ‘The Only Cure For The Blues Is The Blues’.

DCH_6547-01_Hamish Anderson_RenB

Dat klinkt veel bezoekers als muziek in de oren want een veelgehoorde opmerking op het festival is dat er dit jaar minder blues dan tijdens eerdere edities staat geprogrammeerd. Die blues vinden we dus gewoon op het Delta-stage waar zijn landgenoot HAMISH ANDERSON stevig aan de gitaarsnaren plukt en trekt tijdens ‘Baby Please Don’t Go’ en de gelijknamige titeltrack van zijn album ‘Trouble’ dat voorzien is van een fijne Rolling Stones-riff.

DCH_6584-01_Hamish Anderson

Het overbekende ‘Little Red Rooster’ krijgt een meeslepende behandeling met als resultaat veel goedkeurende blikken van de aanwezige bluesliefhebbers die zich tot dan toe toch wat tekortgedaan voelden. Naast de invloed van de door Willie Dixon gearrangeerde klassieker zijn ook die van de drie Kings duidelijk aanwezig. Een mooiere opwarmer voor het volgende optreden op het Hoofd-podium kun je niet bedenken.

DSC_7567-01_King of the World_RenB

De naam KING OF THE WORLD is tenslotte ook ooit bedacht als eerbetoon aan alle grote blues-Kings. Hoewel het de derde keer is dat we ze hier op het podium zien is dit optreden er een met een speciaal randje. Voor gitarist Erwin Java zal dit namelijk de allerlaatste keer zijn dat hij deel uitmaakt van de groep waarmee hij in de afgelopen zes jaren zoveel moois heeft bereikt. De bescheiden muzikant maakt van de gelegenheid gebruik om zijn collega’s te bedanken en vraagt ook om een applaus voor de organisatie van Ribs & Blues die hen zo vaak een podium heeft geboden.

DCH_6625-01_KotW_Ribs en Blues

Het intro van ‘Can’t Go Home’ omvat alles wat de blues zo mooi maakt. Met een fabelachtige techniek en heel veel gevoel weet Java voor de zoveelste keer de gevoelige snaren van zijn publiek te raken. Nog één keer horen we hem in King of the World verantwoordelijk zijn voor de allermooiste gitaarsolo van vandaag terwijl het orgel van Govert van der Kolm hem ingetogen begeleid en de solide ritmetandem, bestaande uit drummer Fokke de Jong en bassist Ruud Weber, het ritme aangeeft. Ruben Hoeke zal de optredens in juni en juli de gitaarpartijen verzorgen als de band voor een uitgebreide tournee naar Duitsland vertrekt. Van King Of The World zijn we gelukkig nog lang niet af en Erwin Java komen we ongetwijfeld wel weer eens tegen in andere interessante samenwerkingen op de meest uiteenlopende podia.

DCH_6686-01_Pert Near Sandstone_RenB

Met minstens zoveel speelplezier wordt het kleine podium afgesloten door PERT NEAR SANDSTONE, een stel wildebrassen met banjo’s, viool, contrabas en sterke vocale harmonieën. De fans van deze moderne variant binnen de bluegrass kunnen hun geluk niet op vandaag met een uitsmijter van dit niveau. Opvallend veel jonge gasten blijken de muziek te kunnen waarderen. Zij zullen zeer vermoedelijk tijdens het zien van de prachtige film ‘O Brother, Where Art Thou?’ voor de eerste keer in aanraking zijn gekomen met deze authentieke muziekstijl. Niet voor niets wordt de formatie uit Minneapolis gezien als de toekomst van dit genre.

DCH_6702-01_pert Near Sandstone_RenB

Er wordt enigszins afgeweken van de traditionele bluesgrass maar het plezier vooraan en op het podium is er niet minder om. Muzikanten en toeschouwers maken er hier samen een uitbundig feestje van. De spring-tour van de Amerikaanse string-band verloopt deze keer via Nederland, België en Denemarken naar Frankrijk en Duitsland maar wij verwachten ze na het succes van dit optreden zeker weer eens snel in de Lagen Landen terug te zien.

DCH_6725-01_Brandos_RenB

Een band die wij na een abrupt einde, zo’n tien jaar geleden, nooit meer dachten terug te zien zijn THE BRANDOS. Maar het kan soms heel raar lopen en daarom klinkt er zondag 20 mei 2018, iets na elven een door Frank Sinatra gezongen intro over het Domineeskamp en is het dus tijd voor deze hoofd-act van vandaag. Wat waren wij onder de indruk toen het debuut-album ‘Honor Among Thieves’ in 1987 verscheen. Van de bombastische opener ‘Gettysburg’ kreeg je toch nooit genoeg? En wat te denken van de nog betere opvolger ‘Gunfire At Midnight’ uit 1992 met die imposante rocktracks als ‘The Keeper’ en ‘The Solution’. Wij wisten één ding zeker: “Dit wordt de beste rockband ter wereld.”

DCH_6722-01_Brandos_RenB

Zoals gezegd, het liep allemaal anders maar het is na al die jaren goed om ze weer terug te zien en toepasselijk te openen met ‘The Best Is Yet To Come’. Bovengenoemde titels en ook recenter werk komt er voorbij in de set. Heel af en toe is de chemie van toen weer even terug. De rauwe, zo kenmerkende stem van Dave Kincaid is nog steeds zo sterk als in die begindagen. De organisatie van Ribs & Blues heeft het weer goed gezien, hoe konden we daar nu aan twijfelen…

DCH_6232-01_RenB 2018

DCH_6246-01_RenB 2018

DCH_6634-01_RenB 2018

2e PINKSTERDAG:
De laatste dag van het festival is doorgaans de zwaarste dag voor het publiek en dat heeft veelal te maken met het feest van de voorgaande dagen. Dat betekent automatisch ook dat de artiesten er deze dag hard aan moeten trekken om de aandacht op zich gevestigd zien te krijgen.

DCH_6728-01_Bluebirds_RenB

Om klokslag 13.00 wordt de stilte op een snikhete Domineeskamp doorbroken wanneer drie oogverblindende dames met hun band het Delta-podium betreden. Het is niet verwonderlijk dat zij in één keer al die aandacht op zich gevestigd krijgen. The BLUEBIRDS zijn Elske DeWall, Krystl en Rachèl Louise, drie zeer getalenteerde zangeressen van eigen bodem die ieder afzonderlijk succesvol zijn met een eigen carrière maar als gelegenheidsformatie bij elkaar kwamen om zich te storten op country en americana. Het is een prachtig maar behoorlijk uit de hand gelopen project geworden want de vraag naar optredens van de drie bleek alle verwachtingen te overtreffen met veel grote uitverkochte zalen als gevolg. Er wordt nu zelfs gewerkt aan een album met zelfgeschreven materiaal. Het publiek in Raalte krijgt een voorproefje met ‘I Don’t Want To Be Famous’ en ook het wereldberoemde ‘Islands In The Stream’ moet er aan geloven. Drummer Colin in de rol van Kenny Rogers blijkt niet eens een verkeerde keuze voor deze klus en het verzoek om deze ‘guilty pleasure’ luidkeels mee te brullen is duidelijk niet aan dovemansoren gericht. De Bluebirds weten op uiterst charmante wijze het publiek vanaf de eerste minuut in te pakken.

DCH_6755-01_TYA_RenB

Dat het beste niet voor het laatste wordt bewaard werd ons gistermiddag al verteld. Het is op dit tijdstip van de tweede dag nog nooit zo druk geweest bij het hoofdpodium en dat is logisch. Het optreden van TEN YEARS AFTER is namelijk in meerdere opzichten interessant te noemen. De legendarische Britse bluesrockband viert dit jaar niet alleen het 50-jarig jubileum maar heeft met het vorig jaar uitgebrachte ‘A Sting In The Tale’ ook nog eens een waanzinnig sterk album uitgebracht. Bij de aankondiging van de band, eerder dit jaar, gingen de gedachten onbewust uit naar het optreden van voormalig frontman Alvin Lee die hier vier jaar geleden zijn allerlaatste show ooit zou geven. Lee maakte toen al weliswaar geen deel meer uit van Ten Years After maar de zanger/gitarist zou tot aan zijn dood voor altijd onlosmakelijk verbonden blijven met de band.

DSC_7744-01_TYA_RenB

In de tussentijd werd Marcus Bonfanti aangenomen om de gitaar- en zangpartijen te verzorgen. Bonfanti is hier geen onbekende. Hij speelde hier enige tijd geleden samen met Jon Amor van The Hoax in The Boom Band, speelde met Saint Jude in 2013 en trad hier ook al eens op met zijn eigen band. Toetsenist Chick Churchill, drummer Ric Lee en bassist Colin Hodgkinson zagen in hem de juiste persoon om Ten Years After nieuw leven in te blazen. Het publiek in Raalte, waaronder veel fans van het eerste uur, genieten zichtbaar van de bevlogenheid waarmee de nieuwe aanwinst zich manifesteert.

DSC_7753-01_TYA_RenB

Bonfanti is geen Alvin Lee maar met de gedreven uitvoeringen van ‘One Of These Days’ en ‘Love Like A Man’ lijkt hij zelfs zijn ervaren collega’s tot grotere hoogten te tillen. Het is een weergaloze set die van de eerste tot de laatste minuut van alle kanten klopt. De criticasters worden de mond gesnoerd door de organisatie met dit fenomenale optreden. De blues is weer terug gekeerd op het festival en deze show mag nu al tot de absolute hoogtepunten van deze editie genoemd worden.

DSC_7876-01_Barrence Whitfield

Tijd om na te genieten is er niet want op het andere podium is BARRENCE WHITFIELD begonnen met zijn bokslessen tijdens zijn muzikale eerbetoon aan de legendarische en eigenzinnige bokser Willie Meehan. Het is tijd voor ‘High Speed Rock ’N Roll’ met deze ‘soul-screamer’ en zijn band The Savages. Whitfield lijkt zelf de knock-out te willen uitdelen en wordt daarbij aangemoedigd door zijn begeleidingsband waarin een voorname rol is weggelegd voor de ronkende sax van Tom Quartulli die de woeste soul nog eens extra doet ontvlammen.

DCH_6769_Barrence Whitfield_RenB

De invloeden van Wilson Pickett en Little Richard zijn nooit ver weg tijdens de optredens van de uit Boston afkomstige entertainer. De ‘Sonic-Boom-Noise’ wordt ook nu weer op hoge snelheid gespeeld maar na een uur spelen lijkt de orkaan die over het Domineeskamp raasde weer te gaan liggen. De slotdag is behoorlijk opgewarmd, de sfeer is goed en in de grote tent is het volgende feest inmiddels al weer begonnen.

DSC_8000-01_Leif de Leeuw_RenB

Het is tijd voor muzikaal avontuur met de LEIF DE LEEUW BAND die hier drie jaar geleden ook al, maar toen als winnaar van de Dutch Blues Challenge op het podium stond. We herinneren ons nog een energieke, hoofdzakelijk met bluesrock gevulde set waarin ‘Hocus Pocus’ van Focus, die dat weekend ook op het programma stond, voorbijkwam. Dat er in drie jaar tijd veel kan gebeuren bewijst de band vandaag nog eens op overduidelijke wijze. Ragfijn gitaarwerk met een ‘southern accent’, prachtige slidegitaarsolo’s en heerlijke jams waarin veel ruimte is voor percussie en toetsenwerk. Er is veel interactie tussen de bandleden onderling en ieder mogelijk moment wordt aangegrepen om te improviseren. De vast omlijnde structuren binnen de muziek worden genegeerd, grenzen worden opgezocht, dit is pure muzikale vrijheid.

DSC_8052-01_Leif de Leeuw_RenB

Regelmatig doet de gitarist even een stapje opzij om zijn collega’s op de voorgrond te laten excelleren. Het uur lijkt voorbij gevlogen als de jonge bandleider het laatste nummer van vanmiddag aankondigt. ‘Hocus Pocus’ blijft deze keer achterwege maar deze muziek bevat genoeg magische momenten. Meer dan ooit is de Leif de Leeuw Band een echt collectief geworden en kunnen we stellen dat hier in Nederland iets unieks is ontstaan. Wat ons betreft mag ‘The Allman Brothers Tribute Tour’ die later dit jaar van start gaat, nu al zeker worden doorgetrokken naar het Pinksterweekend van volgend jaar.

DCH_6811-01_Tim Knol_RenB

Iemand die er ook niet voor terugdeinst om zijn helden muzikaal te eren is TIM KNOL. De Nederlandse muzikant maakte al eens deel uit van een Bob Dylan-avond in Carré, organiseerde eigenhandig ook optredens die geheel gewijd waren aan de muziek van Flying Burrito Brothers / Gram Parsons of Doug Sahm (Sir Douglas Quintet) maar ook voor een vertolking van Townes van Zandt kun je altijd bij hem aankloppen. Vandaag is Knol hier met zijn band en wordt voornamelijk aandacht besteed aan zijn eigen werk. Dat moet ook want onlangs verscheen ‘Cut The Wire’, zijn soloplaat waarop veel mooie liedjes staan die het verdienen om hier gespeeld en gehoord te worden.

DSC_8113-01_Tim Knol_RenB

Knol heeft de afgelopen tijd afscheid genomen van enkele bandleden, waaronder de voor hem zo belangrijke Matthijs van Duijvenbode, maar staat in Raalte met een prima stel begeleiders om zich heen waarbij niet alleen gitarist Anne Soldaat een voorname rol vervult maar ook Kees Schaper indruk maakt met zijn zeer solide drumpartijen. Het nieuwe ‘Sweet Melodies’ is zo’n track die al na een eerste beluistering weet te pakken. Natuurlijk wordt er toch even stil gestaan bij The Byrds en dan in het bijzonder de bezetting waarin Gram Parsons zo belangrijk was. Knol lijkt zich na een moeilijke periode goed herpakt te hebben en is samen met zijn band precies op tijd klaar om de draad weer op te pakken en alle festivals langs te gaan.

DSC_8278-01_Ryan McGarvey_RenB

Naast de vele goede muzikanten van eigen bodem zijn er in Raalte ook veel internationale gasten aanwezig die hun sporen reeds verdiend hebben. We zagen de vriendelijke Carmine Rojas al op het festivalterrein rondlopen en die heeft bij vrijwel alle grote artiesten die je maar kunt bedenken wel eens de bastonen verzorgd. Vandaag staat hij hier weer met RYAN MCGARVEY die weliswaar nog maar ruim tien jaar aan de weg timmert maar toch ook al weer voor de derde keer op dit festival te zien is.

DSC_8165-01_Ryan McGarvey_RenB

Zijn ‘Mystic Dream’ was hier ooit al eens een hoogtepunt van het festival en ook vandaag brengt het snarenwonder menig bezoeker in hogere sferen tijdens zijn ‘Joyride’ met dit epische muzikale tapijt waarin op subtiele wijze een stukje ‘Kashmir’ is verwerkt. Gevoel, overtuiging en technische vaardigheden komen allemaal bij elkaar in deze onderhoudende set.

DSC_8491-01_Ronnie Baker_RenB

Op het andere podium laat RONNIE BAKER BROOKS zich eveneens van zijn gevoelige kant zien. De charismatische zanger/gitarist speelt met het publiek, brengt de mannen in extase met verfijnde Chicago-blues en versiert tegelijkertijd hun vrouwelijke partners. “Mijn vader kreeg ooit het advies van B.B. King dat je er altijd minimaal eentje voor de dames speelt”. Die vader is de vorig jaar overleden Lonnie Brooks en met die tip weet Brooks inderdaad de dames te fascineren.

DCH_6940-01_Ronnie Baker_RenB

Al weer wordt de mooiste gitaarsolo van dit weekend gespeeld en weer wordt het publiek in hogere sferen gebracht met een bloedstollend mooi optreden waarin de blues in zijn puurste vorm te beleven valt. Nog nooit klonk een antwoord op de vraag “Are there any bluesfans out there?” zo oprecht.

DSC_8638-01_Douwe Bob_RenB

DCH_6961-01_Douwe Bob_RenB

De laatste spareribs van de ruim 4000 kilo’s die dit weekend van eigenaar wisselden worden tijdens het afsluitende optreden van DOUWE BOB op de gril gegooid. Er zijn dan zo’n 45000 bezoekers geteld en daarom kan de organisatie terugkijken op een zeer geslaagde editie van Ribs & Blues 2018.

DCH_6489-01_RenB 2018

DCH_6329-01_RenB 2018

Het zal trouwens weer een hele ‘kluif’ worden om deze editie van Ribs & Blues volgend jaar te overtreffen maar wij hebben het volste vertrouwen in de fantastische organisatie met al die vriendelijke vrijwilligers die dit mogelijk hebben gemaakt.

DCH_6235-01_RenB 2018

DCH_6238-01_RenB 2018

Kijk voor alle foto’s Album Ribs & Blues Raalte 2018.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe