Verslag: Ramblin’ Roots Festival – TivoliVredenburg, Utrecht 20 Oktober 2018

Ramblin' Roots 2018

Ramblin’ Roots Festival 2018
TivoliVredenburg, Utrecht
zaterdag 20 oktober 2018

Het is al voor de vijfde keer op rij sinds 2014 dat dit festival wordt georganiseerd als opvolger van illustere voorgangers Blue Highways (van 2000 tot 2011 met onderbreking in 2010) en de Blues Estafette (gehouden van 1980 t/m 2004). Vorig jaar schreef ik nog dat americana en blues definitief terug zijn in Utrecht. Dit jaar ziet het er toch even anders uit. Een mooie affiche, maar de bluesliefhebbers komen maar heel summier aan bod. Werd in de vorige vier edities nog geopteerd voor een mix van blues- en americana artiesten dan is voor deze editie resoluut de kaart getrokken van de americana. Grote blues artiesten nog aanwezig op de vorige edities als een Robert Cray, Sonny Landreth, Matt Andersen of een Jonny Lang lijken definitief verdwenen. De roots- en americana liefhebber komt zodoende nog meer aan zijn trekken.

Tekst: Roelof Passies en Marc Buggenhoudt / Foto’s: Marco van Rooijen en Nineke Loedeman. Dit verslag is in samenwerking met onze Belgische bluesvrienden van Rootstime.be. Alle foto’s van dit festival zijn te zien in het album Ramblin’ Roots Festival 2018. (Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

Wat ook is gewijzigd zijn de beschikbare zalen. Vorig jaar nog de mooie Ronda zaal; dit jaar is hij geschrapt met daarvoor in de plaats een schamel plekje in de foyer van de Pandora zaal. Het zal allemaal te maken hebben met de voorverkoop, want het liep niet storm. Afgelopen week stond er in het NRC nog een lovend stuk over de vele rootsfestivals die ons land inmiddels rijk is. Met als titel “Hoezo ouwelullenmuziek? Rootsfestivals ook bij jongeren in zwang”. Het succes van TakeRoot vorig jaar en Once In A Blue Moon Festival heeft Ramblin’ Roots niet door kunnen trekken. Ja, er zijn meer jongeren dan in het verleden, maar dat kan het verlies niet goed maken. Meest gehoorde klachten onder de aanwezigen zijn de hoge entreeprijs, het muziekaanbod, de prijs van de consumpties, de te kleine zaaltjes, geen stoelen en de onvoorstelbare trappen die genomen moeten worden om je te verplaatsen. Ach, het zijn de dingen die je voor lief moet nemen; daar staat tegenover dat je kunt genieten van maar liefst 22 optredens, waarvan de meeste van zeer hoge kwaliteit. Verspreid over 5 podia van 15:00 u tot middernacht is het heerlijk shoppen van het ene naar het andere podium. De opkomst is voldoende maar niet overmatig zodat de overgang van de ene naar de andere zaal vlot verloopt. Bij de meeste optredens geraak je na aanvang nog gemakkelijk binnen.

De organisatie heeft er bewust voor gekozen om op hetzelfde tijdstip meerdere artiesten tegelijk te laten overlappen (horizontale programmatie) zodanig dat het einduur van de ene artiest het begin-uur van een andere artiest is in een andere zaal (met een minimum aan verticale overlappingen). Het zorgt ervoor dat de je als muziekliefhebber min of meer volledige concerten kan zien die aansluitend op elkaar volgen.

Op dit festival kan je ontdekkingen doen van nieuwe artiesten, oude gevestigde artiesten (terug)zien die je eindelijk eens live kan zien of voor wie niet persé van de ene artiest naar de andere wil hollen gewoon relaxen bij een hapje en drankje en wat kletsen met vrienden op het centrale marktplein. Kortom een heerlijk vrijwel uniek festival in zijn soort met voor elk wat wils. Mijn parcours bestaat afwisselend uit ingetogen singer songwriters (zittend) en stevige rockbands (staande), een combinatie die mij alert houdt.

Garrett T. Capps @ Ramblin' Roots 2018

We trappen af met Garrett T. Caps uit San Antone (Texas, USA) waar ook de legendarische Doug Sahm van afkomstig is. Later komt Garrett hier nog even op terug, het is nl. Sir Doug Sahm. Diverse media hebben zijn onlangs uitgebrachte albums “In The Shadows (Again)”en “Y Los Lonely Hipsters” al bewierookt. Hij heeft deze tour de “Three Timers” als begeleidingsband meegenomen.

Garrett T. Capps @ Ramblin' Roots 2018

Garrett is voor het eerst in Europa en is getooid met een grote cowboyhoed met daaronder een excentrieke bril. We krijgen lekker in het gehoor liggende countrymuziek voorgeschoteld. Nummers als “In The Shadows“, “No Reason“, “Here Right Now” en uiteraard “Born In San Antone“. Een mooi optreden, goed in het gehoor liggende muziek, een goede band, niets op aan te merken. Maar of dit nu de helden van de toekomst gaan worden? De albums zijn geweldig, on stage vind ik het toch een beetje tegenvallen. Later op de avond zag ik Garrett op meerdere plaatsen in het gebouw, herkenbaar door zijn excentrieke hoed en bril.

Noble Jacks @ Ramblin' Roots 2018

Tussendoor even snel een tip van de sluier meegepikt van Noble Jacks. Deze Engelse band brengt alt-folk muziek met veel violen en mondharmonica. In een volle Pandora zaal werd muziek voorgeschoteld met een mix van swingende Ierse folk, elektrische gitaren versterkt met bass en fiddles. In de foyer tegenover de Pandora zaal is in de hoek een klein podium gemaakt.

Levi Parham & Chris Blevins @ Ramblin' Roots 2018

Niemand minder dan Levi Parham en Chris Blevins maken hier hun opwachting. Levi was vorig jaar ook al op Ramblin’Roots maar toen met band ter promotie van zijn album “These American Blues”. Inmiddels heeft hij al weer een prachtig album uit, genaamd “It’s All Good”. Deze tour doet hij het solo, althans hij vormt een duo met Chris Blevins. Om en om spelen ze een nummer van hun eigen repertoire. Chris begint en meteen valt op dat hoe ingetogen hij is, toch overkomt met een geweldige strot.

Levi Parham & Chris Blevins @ Ramblin' Roots 2018

Chris heeft onlangs zijn eerste album uitgebracht met als titel: “Better Than Alone”. Daar krijgen we enkele nummers van te horen en een nieuwe song “Call My Name“. Wat opvalt is de ingetogenheid van Chris. Hij speelt niet mee met de nummers van Levi en staat vol bewondering te kijken hoe Levi zijn nummers ten gehore brengt. Andersom speelt Levi wel mee met de nummers van Chris. Zoals met een cover van Son House “I Got The Blues This Morning“. Een fantastisch nummer, net als het nummer “Abilene“. Voor mij is Chris al een ontdekking van dit festival.

Levi Parham & Chris Blevins @ Ramblin' Roots 2018

Maar dan Levi Parham. Wat een performance, zeker vergeleken met vorig jaar. Tussen de nummers door heeft hij prachtige verhalen over het ontstaan van zijn nummers. Zoals het nummer dat hij heeft geschreven in Boxmeer. Levi verbaasde zich dat in zo’n klein plaatsje toch alles te koop is. Zelfs Nikes, en dat was voor een Amerikaan niet voor te stellen. Maar dan dit nummer; in één woord: fantastisch. Dat hij tijdens zijn tours door Europa veel indrukken krijgt laat hij ook horen in het nummer “Leaving Milano“. Milaan is te mooi om waar te zijn, ook zijn liefde die hij daar heeft gevonden. Levi en Chris hebben samen een prachtig optreden neergezet, wat mij betreft het hoogtepunt van deze avond.

Chastity Brown is een dame die ik al een lange tijd graag live wil zien. De prachtige zaal Hertz met uitstekende klank is hiervoor het uitgelezen moment. Chastity Brown met afrokapsel afkomstig uit Tennessee maar woonachtig in Minnesota is een halfbloed, vader was een afro-Amerikaan en moeder een blanke Ierse, en groeit op in het Zuiden van de VS met een onuitstaanbare stiefvader.

Zij is een natuurtalent met gelijke delen soul, gospel en blues. Haar songs zijn geworteld in haar eigen leefwereld gekenmerkt door een gewelddadige jeugd en het langzaam loskomen van die stempel en open te staan voor verandering alsook de zoektocht naar haar plaats als jonge vrouw in deze wereld.

Chastity Brown @ Ramblin' Roots 2018

Chastity begeleidt zichzelf op akoestische gitaar. Ze wordt terzijde gestaan door gitarist Luke Enyeart voor een indringende set. Haar rauwe doorleefde zang die onmiddellijk imponeert binnen de contouren van de gospelbluessoul traditie heeft het vermogen om te connecteren. Haar prachtige stem, rauw en emotioneel, soulful en zoekend, gepassioneerd en genuanceerd baant zich een weg naar het hart.

Chastity Brown @ Ramblin' Roots 2018

Van het bluesy “Lies” naar het passioneel gezongen “Whisper” tot het soulvolle “Solely” met knappe gitaaraanvulling gaat het uptempo voor een heerlijke americana roadtrip naar “Colorado”. Het publiek geniet. “Wonderment” en “Bloom” zijn nieuwe songs die aansluiten bij haar huidige levensfase waarin plaats is voor verwondering en verandering. Voor “Bloom” gaat Chastity aan de piano zitten. Aan het eind vraagt de zangeres om mee te zingen en gaat zelf alsmaar intenser zingen een geweldig moment dat zijn vervolg krijgt in een ritmische gospeluitvoering van het bekende Nina Simone nummer “Baltimore”. Chastity besluit met “Wake Up” een uptempo liefdeslied dat bouwt op akoestische gitaar getokkel en elektrische gitaar voor een strakke footstomping beat. Een zinderend optreden van een bijzondere zangeres. Setlist: 1. Lies 2. Whisper 3. Solely 4. Slow Time 5. Colorado 6. Wonderment (new) 7. Bloom (new) 8. Baltimore (Nina Simone cover) 9. Wake Up

JW Roy & The Royal Family @ Ramblin' Roots 2018

In de Pandora zaal is inmiddels JW Roy & the Royal Family aangetreden. Jan Willem is een van de meest onderschatte artiesten in Nederland. Al meer dan 20 jaar maakt hij de meest mooie muziek. Samen met andere Nederlandse grootheden zoals Ilse De Lange, Blof, Guus Meeuwis en Gerard van Maasakkers heeft hij prachtige nummers gemaakt. Vorig jaar bracht hij nog het prachtige engelstalige album “A Room Full Off Strangers” uit. Samen met alleskunner Roel Spanjers op elektrische piano en hammondorgel en ook Cok van Vuuren als gitarist komen ze tot grote hoogte.

JW Roy & The Royal Family @ Ramblin' Roots 2018

JW Roy & The Royal Family @ Ramblin' Roots 2018

Mooie verhalen tussen de nummers door; Jan Willem is een geweldige entertainer. Zoals het verhaal dat ook hij moest toegeven aan de midlife crisis en terecht kwam in de Ardennen met nog eens 450 mannen in fleece truien en fietsbroeken.

JW Roy & The Royal Family @ Ramblin' Roots 2018

Net als vele andere singer songwriters houdt hij ook van Townes van Zandt. Met een prachtige versie van “White Freightliner Blues” gaat hij door. Daarna vertelt hij over zijn reis door de USA met zijn makkers; Nashville, Austin en San Antonio mogen dan voor een muziekliefhebber niet ontbreken, maar hij vermaakt zich ook op Terschelling waar hij inspiratie kreeg voor het nummer “Rhythm Of The Sand“. Al met al een prachtig optreden, klasse.

Rayland Baxter @ Ramblin' Roots 2018

Rayland Baxter, 35 jaar, afkomstig uit Nashville Tennessee is aan zijn derde album toe ‘Wide Awake’ (2018) na ‘Feathers & Fishhooks’ (2012) en ‘Imaginary Man’(2015). Muzikale genen kreeg hij door van vader Bucky Baxter die zijn sporen verdiende als steelgitarist op albums van onder andere R.E.M., Steve Earle, Ryan Adams en Bob Dylan. Deze alternatieve countrymuzikant die debuteert in 2012 is met zijn volgende albums meer opgeschoven richting mainstream met goed in het oor liggende countrypop songs. Live speelt zanger/gitarist Baxter in trio met elektrische gitaar, bas en drums. Het eerste wat mij opvalt bij binnenkomen is de stevige rocksound die haaks staat op de aanstekelijke popmelodietjes en doordachte arrangementen van de albums. “Hey Larocco”, “Mr. Rodriguez” en vooral “Young Man” zijn stevige rocksongs met luide gitaren.

Rayland Baxter @ Ramblin' Roots 2018

Amelia Baker” is een donkere gitaarsong deels met grommend gitaarwerk a la Led Zeppelin in een The Doors sfeertje met halfweg een ruige gitaarsolo en met een aanstekelijk refrein. Meezingbaar en een aanstekelijk refrein geldt ook voor “Casanova” met aan The Stooges refererende garagerock. Ryland Baxter is verder een uitstekend zanger en zijn wat ‘afwijkende’ optreden mag er zijn. Het kan ook rustiger met een lieflijk laidback popliedje als “Yellow Eyes”. Uit de setlist: Hey Larocco/ Mr. Rodriguez/ Young Man/ Amelia Baker/ Casanova/ Yellow Eyes

Het is alweer tijd om rustiger oorden op te zoeken m. n. de Hertz zaal waar zittend de meer ingetogen singer songwriters staan geprogrammeerd. David Olney is een household name bij singer songwriter liefhebbers en is al 30 jaar lang een graag geziene artiest in Nederland. De veteraan onder de singer songwriters van de generatie Townes Van Zandt en Guy Clark is inmiddels 70 geworden maar vertoont zowel productioneel als live nog geen sporen van verminderde vitaliteit. Olney heeft de gitaarspinsels van zijn trouwe kompaan Sergio Webb ingeruild voor de minder spraakmakende maar daarom niet minder efficiënte baslijnen van contrabassist Dan Seymour.

David Olney & Dan Seymour @ Ramblin' Roots 2018

Olney is een veelschrijver en bovengemiddeld getalenteerd als het gaat om in treffende bewoordingen een verhaal te vertellen binnen een song contekst. Dat blijkt nog maar eens uit de nieuwe songs afkomstig van zijn laatste twee albums ‘Don’t Try To Fight It’ (2017) en ‘This Side Or The Other’ (2018). De instrumentatie is akoestisch summier maar to the point : spreekstem en mondharmonica in “Big Top (Tornado)”, een country walsje in “Always A Stranger”, folk blues in het verbeten “Wall”, two-step country in “This Side Or The Other”, of country blues in “Ferris Wheel” en southern gospel country in “Stand Tall”. Het thema (im)migratie komt aan bod in een aantal songs op die nieuwe schijf: “Always A Stranger”, “Wall”, en “This Side Or The Other”.

Toch worden de klassiekers niet vergeten met voorop “1917” het prachtige verhaal over een Franse prostituee die een soldaat de nacht van zijn leven bezorgt alvorens die zich aan flarden laat schieten. Verderop “Vincent’s Blues” over Vincent van Gogh en “Mister Vermeer” over die andere schilder steeds met die zachte stem en gitaartokkel ingekleurd met poëtisch verwoorde penseeltrekken. Een verrassende afsluiter is “She’s Not There” het oude The Zombies nummer dat Olney uitkleedt tot op de pure melodie en zichtbaar met genoegen zingt. Op klasse staat geen leeftijd.
Setlist
1. Big Top (Tornado) (Don’t Try To Fight It, 2017)
2. Hanging On The Old Barbed Wire (David Olney with Sergio Webb: Holiday In Holland, 2016)
3. 1917 (Through A Glass Darkly, 1999)
4. Always A Stranger (This Side Or The Other, 2018)
5. Wall (This Side Or The Other, 2018)
6. This Side Or The Other (This Side Or The Other, 2018)
7. Red Guitar (Predicting The Past, 2013)
8. Vincent’s Blues (High, Wide and Lonesome, 1995)
9. Ferris Wheel (This Side Or The Other, 2018)
10. Mister Vermeer (Dutchman’s Curve, 2010)
11. Stand Tall (This Side Or The Other, 2018)
12. She’s Not There (The Zombies cover) (This Side Or The Other, 2018)

David Luning @ Ramblin' Roots 2018

Een andere singer-songwriter die snel furore maakt is David Luning. Tijdens de soundcheck was het nog heel rustig in Club Nine. Fantastisch om te zien hoe serieus de heren David en zijn maatje Ben Dubin zich voorbereiden op het optreden. Vooral Ben is druk in de weer met zijn staande bas, food peddle en mondharmonica. David heeft twee gitaren staan en een banjo. Volgens de enthousiaste Jaap Boots – dat mag ook wel gezegd worden – die elke artiest met zeer veel enthousiasme weet te introduceren, maakt David hele subtiele muziek; muziek voor de echte muziekliefhebber. David heeft inmiddels twee albums uitgebracht. Het laatste album “Restless” van afgelopen jaar is echt een beauty. Vooral het nummer “Different Piano Song” is van grote schoonheid.

David Luning @ Ramblin' Roots 2018

Het eerste nummer is voor beide heren nog even voorzichtig, je ziet ze denken: “in wat voor ambiance zijn we terecht gekomen”. Even later laten ze alle schroom vallen en komt David helemaal los met fantastische verhalen over zijn songs. Het liedje “Danger” is het enige nummer dat David op de banjo uitvoert, een fantastisch nummer, zeker als Ben zijn mondharmonica erbij neemt en heerlijk ligt te scheuren. Dan krijgen we het nummer “Be Like Gold” voorgeschoteld. Het begint al met een prachtige intro van David, en dan de tekst van het nummer, wat hij ooit heeft geleerd van zijn vader: “Do the best you can, And you’ll be like gold, And love with an honest heart, Always do your part, and you’ll be like gold, Live with pride cause you tried”. Een ongekend mooi nummer; kippenvel. Zoals gezegd met veel humor; zoals het verhaal dat hij vorige week in België na een optreden wel veel bier had gedronken en nog steeds daarvan aan het herstellen is. Hij pakt de hele zaal in met meezingliederen zoals “More Beer” en “How Long“. Onverwacht maar voor mij één van de hoogtepunten van vanavond.

American Aquarium @ Ramblin' Roots 2018

American Aquarium is vandaag meer dan ooit de band van zanger/componist en songschrijver BJ Barham. Was het komen en gaan van bandleden in het verleden al een gewoonte aan het worden dan is de huidige bezetting compleet nieuw met alleen frontman BJ Barham als enige constante samen sterk voor een nieuw album “Things Change” dat ze in Nederlandse premiëre op het Ramblin’ Roots festival komen voorstellen. Het is een plaat waarvan de songteksten de neerslag zijn van een leven on the road: veel touren, bandleden die weggaan, drank, huwelijk en nakend vaderschap verwerkt in nieuwe songs. Het resultaat is grootser steviger klinkende songs. Dat vertaalt zich op het podium in een eigen gebalde rocksound vermengd met een prominent aanwezige steelgitaar.

American Aquarium @ Ramblin' Roots 2018

Barham’s goed verweerde zang klinkt verbeten en strijdvaardig in “The World Is On Fire” en “Tough Folks” beiden uit het nieuwe ‘Things Change’. Leadgitarist Shane Boeker en pedal steel gitarist Adam Kurtz leveren de belangrijkste sound bijdragen versterkt door een bonkende ritmesectie en een stuwende toetsenist. Het optreden is één gebalde set met sterke verhalende aan Bruce Springsteen verwante songs met gebalde refreinen en de gezwollen vocalen van Barham als leidende kracht te midden van een gedreven rauwe rocksound slechts getemperd door een zachte steel gitaar.

American Aquarium @ Ramblin' Roots 2018

Losing Side Of Twenty Five” en het trage “Betting Man” remmen even af maar dan is het weer voluit rocken bij “Crooked+Straight”. De oude John Prine song “Sweet Revenge” in een aanstekelijke honky tonk versie verfraaid met solo’s op orgel en steelgitaar is een welkome afwisseling. “Lonely Ain’t Easy” is andermaal uit het leven on the road gegrepen met een geliefde die er de brui aangeeft en alle platen meeneemt. Barham’s invoelende vocalen onderstrepen de ernst. In zijn geheel een van de spraakmakende optredens van deze editie.
Setlist:
1. One Day At A Time (Things Change, 2018)
2. The World Is On Fire (Things Change, 2018)
3. Tough Folks (Things Change, 2018)
4. Casualties (Burn.Flicker.Die., 2012)
5. St. Mary’s (Burn.Flicker.Die., 2012)
6. Losing Side Of Twenty Five (Wolves, 2015)
7. Betting Man (Dances for the Lonely, 2009)
8. Jacksonville (Burn.Flicker.Die., 2012)
9. Crooked+Straight (Things Change, 2018)
10. Nothing To Lose (Small Town Hymns, 2010)
11. Sweet Revenge (John Prine cover)
12. Lonely Ain’t Easy (Burn.Flicker.Die., 2012)
13. Rockingham (BJ Barham song)

Steve Forbert @ Ramblin' Roots 2018

Ik wacht het laatste nummer niet meer af en begeef me in zeven haasten terug naar de Hertz zaal om aldaar Steve Forbert te gaan zien. Steve Forbert ken ik van zijn twee succesplaten aan het eind van de jaren 70 ‘Alive on Arrival’ (1978) en ‘Jackrabbit Slim’ (1979) alsook van zijn twee hitjes “Romeo’s Tune” en “Schoolgirl”. Sindsdien was ik de man ten onrechte wat uit het oog verloren zoals ik bij mijn voorbereiding heb vastgesteld. Benieuwd of de nu 63 jarige zanger met de licht hese tongval en charmante uitstraling live nog iets van zijn jeugdige impact heeft overgehouden.
En ja de zaal zit goed vol met kenners en fans van het eerste ogenblik. De baby-faced troubadour is nog steeds zijn nonchalante zelf en strooit kwistig met parels uit een lang verleden tijd die zijn publiek nog steeds wil horen, een man met gitaar en een tiental mondharmonica’s. Zijn direct herkenbare zang, wiebelende harmonica aanvullingen, voet tappend het hoofd naar achter leunend, het is er nog allemaal.

Steve Forbert @ Ramblin' Roots 2018

Hoewel zijn hoogdagen reeds lang achter de rug zijn en hij nooit is doorgebroken is Forbert steeds muziek blijven maken en kan hij inmiddels putten uit een enorm repertoire. Hij heeft net een nieuw studio album ‘The Magic Tree’ uit, zijn negentiende alsook heeft hij zojuist zijn memoire Big City Cat: My Life in Folk-Rock uit. Toch zal Forbert vooral teruggrijpen naar zijn succesperiode om zijn fans te plezieren al zegt hij er meermaals bij die songs alleen voor de fun te doen. “Goin’ Down to Laurel” , “Schoolgirl”, “Complications”, “Lonesome Cowboy Bill’s Song”, “What Kinda Guy”, “Steve Forbert’s Midsummer Night’s Toast” en het onvermijdeijke “Romeo’s Tune” waarmee hij afsluit zorgen voor een wel zeer nostalgisch maar vermakelijk optreden. Toch speelt Forbert ook enkele songs uit zijn nieuw album ‘The Magic Tree’, een album vanuit een ander perspectief, het zijn de songs van een 63-jarige man die de tijd te snel ziet voorbijgaan, terugkijkend, reflecterend en soms betreurend zoals in de titel song.

Setlist
1. Responsibility (The American In me, 1992)
2. Only You (And Nobody Else) (The Magic Tree, 2018)
3. The Magic Tree (The Magic Tree, 2018)
4. Goin’ Down to Laurel (Alive on Arrival, 1978)
5. No Use Running From The Blues (Steve Forbert, 1982)
6. Schoolgirl (Little Stevie Orbit, 1980)
7. I Just Work Here (Just Like There’s Nothin’ to It, 2004)
8. Complications (Jackrabbit Slim, 1979)
9. Lonesome Cowboy Bill’s Song (Alive on Arrival, 1978, bonus track)
10. What Kinda Guy (Alive on Arrival, 1978)
11. Steve Forbert’s Midsummer Night’s Toast (Alive on Arrival, 1978)
12. Romeo’s Tune (Jackrabbit Slim, 1979)

Ad VanderVeen @ Ramblin' Roots 2018

Ad Vanderveen staat inmiddels gereed op het podium van Cloud Nine. Ad is in Nederland geboren maar is voor de helft Canadees. En daar komen ook zijn muzikale roots vandaan. Ik ken Ad al heel lang, ik heb nog een cd in de kast liggen van zijn band Personnel, uit de tijd dat hij muziek maakte in de stijl van Neil Young. Maar ook een beauty “Witness” samen met Iain Matthews en Eliza Gilkyson. Ad is heel productief, elk jaar verschijnt er wel een album uit zijn creatieve koker. Onlangs nog het album “Denver Nevada” en volgende week het album “I Was Hank”. De zaal is eigenlijk nog leeg als het concert moet beginnen. De eerste nummers speelt Ad ook nog eens solo, zodat de nummers in een leegte vallen. Even later stroomt er gelukkig wel meer publiek de zaal in.

Ad VanderVeen @ Ramblin' Roots 2018

Dan komt zijn combo erbij, wat meer bevalt in de grote zaal. Hoogtepunt is het prachtige nummer “Denver Nevada”, en ik dacht al, dit klopt niet, maar het zal wel aan mij liggen. Denver is namelijk de hoofdstad van Colorado, een soort van anagram. Ad en zijn band zijn van klasse, maar toch mis ik een beetje de “Ramblin” in zijn muziek in vergelijking met weleer.

T-99 @ Ramblin' Roots 2018

Daarom toch maar naar T-99. Wat is dit ook weer een geweldige verrassing. Dit Amsterdamse trio (of komen ze toch uit Groningen?) bruist, wat een geweldig brouwsel weten ze te maken van blues, rock ’n roll en country.

T-99 @ Ramblin' Roots 2018

Met een staande bass, drums en een gitarist weten ze de kleine Pandora foyer helemaal op zijn kop te zetten. Hier kun je niet op stil staan, zo opzwepend. Soms hoor ik gitaarwerk van Jimmy Hendrix, dan weer van The Cream’s Eric Clapton, fantastisch.

The White Buffalo @ Ramblin' Roots 2018

Na de zoetgevooisde stem van Steve Forbert is het flink omschakelen naar de rauw hese krachtig luide rock stem van Jake Smith oftewel The White Buffalo de artiestennaam van deze Amerikaanse muzikant en singer songwriter. In deze semi-akoestische bezetting van akoestische gitaar, bas en drums lijkt dit trio qua muziek en dynamiek op een kruising van Bob Seger, Eddie Vedder en de Iers-Engelse folk/punkband The Pogues (Shane MacGowan) met zanger/ gitarist Jake Smith als de spreekwoordelijke ruwe bolster blanke pit.

The White Buffalo @ Ramblin' Roots 2018

We krijgen meer dan op plaat gespierde folk punk songs gedragen door de imponerende stemkracht van zanger Jake Smith. “Love Song #1”, “Oh Darlin’ What Have I Done”, “Into the Sun” en “This Year” zijn sterke gedreven songs maar het is het meeslepende en meezingbare van The Forest Rangers geleende “Come Join the Murder” dat me aanspreekt. De Pandora zaal zit helemaal vol en trekt vooral een jonger deel van het doorgaans oudere americana publiek aan wat de plaats van The White Buffalo op dit festival volledig rechtvaardigt.

Uit de setlist: Love Song #1/ Oh Darlin’ What Have I Done/ Into the Sun/ This Year/ Come Join the Murder/ Home Is in Your Arms/ Stunt Driver

Howe Gelb ft. Pieta Brown @ Ramblin' Roots 2018

Wat een groot contrast met Howe Gelb in de zaal Hertz. Oprichter van Calexico, en lid van Giant Sand, zowaar een groot artiest mag je wel zeggen. Hij komt op met twee glaasjes wijn en begint te vertellen over zijn eerste song. Geschreven in 1975, een ode aan Judy Garland of was het Audrey Hepburn. Wat volgt is een lied waarbij hij zichzelf begeleidt op gitaar. Nog steeds krijgt hij het voordeel van de twijfel. Dan gaat hij verder over een zogenaamd thema op Ramblin Roots en dat het wel veel geld gekost moet hebben om artiesten zoals hij hier naar toe te halen.

Howe Gelb ft. Pieta Brown @ Ramblin' Roots 2018

Pieta Brown komt hem dan vergezellen; het glaasje wijn is dan voor haar en hij neemt zelf ook een slok, hij strompelt een beetje over het podium en verontschuldigt zich. Pieta mag in het komende nummer drie keer Hallelujah zingen in het nummer “Gathered Here Today“. Een lied dat Howe speciaal heeft geschreven voor een huwelijk van een zoon van een vriend. De begeleiding op gitaar door Howe is belabberd. Vervolgens komt hij met een nummer waarbij hij zichzelf op piano begeleidt, maar ook dit klinkt nergens naar. Teleurgesteld verlaat ik de zaal. Howe Gelb is geniaal maar ook soms gek.

Grant Peeples @ Ramblin' Roots 2018

Grant Peeples 61 jaar uit Tallahassee, Florida is voor het eerst in Europa op tournee. Hij is een laatbloeier en in 2007 al 50 wanneer hij ontdekt dat zingen de manier is om uiting te geven aan zijn passie voor het schrijven van scherpe teksten. Een voorzichtig eerste country getint album volgt. Inmiddels heeft Grant Peeples in zijn thuisbasis in de VS binnen het americana wereldje een gedegen reputatie opgebouwd en is hij onder muzikanten een gewaardeerd liedjesschrijver en muzikant geworden. Voor de productie van zijn laatste 10de album “Settling Scores Vol. II” tekent Gurf Morlix. Andere prominente gasten zijn toetsenist David Webb, drummer Rick Richards en accordeonist Joel Guzman. Het is dus met een zekere verwachting dat ik mij naar het kleinste podium van Club Nine begeef.

Grant Peeples @ Ramblin' Roots 2018

Grant Peeples is helemaal solo met alleen akoestische gitaar wat een geheel andere contekst is als wanneer je hem op zijn laatste (band) album hoort. Hij heeft de reputatie van een belezen, wat roekeloos songwriter, een angry young man. Peeples heeft een heldere goed articulerende vertellende spreekstem die je onmiddellijk op je gemak stelt. Zijn donkere stem doet nu eens aan een jongere John Prine dan weer aan Johnny Dowd denken. Peeples krijgt afwisselend de lachers op de hand met aangebrande songs als “I Found A Picture Of Somebody’s Penis On Your Phone” of “Facebook Song” als dat hij strijdvaardig en boos klinkt in meer ernstige songs waarin hij de toestand in de VS op de korrel neemt.
Toch kan hij ook gevoelig klinken zoals in het autobiografisch liefdesliedje “Liliana” of bij “In The Basement Of Her Heart”. Hij besluit zijn optreden met een sing-a-long, de Bob Schneider song: “My Heart’s Got A Hole In It”. Als eerste kennismaking smaakt het naar meer. En dat kan al begin volgend jaar als hij terugkomt samen met zangeres Jaimee Harris.

Uit de setlist: I found a picture of somebody’s penis on your phone / Liliana/ Pitchforks And Torches/ Facebook Song/ Market Town/ In The Basement Of Her Heart/ My Heart’s Got A Hole In It (Bob Schneider cover)

The Goon Mat & Lord Bernanrdo @ Ramblin' Roots 2018

In de Pandora foyer staat ineens een andere verrassing: de Belgen The Goon Mat & Lord Bernardo. De foyer is stampvol, ik heb de heren dan ook niet eens kunnen zien, maar wat een power. Met twee man blazen ze iedereen omver. Goon Mat heeft een drumkit en een gitaar, Lord Bernardo een mondharp. Wat een rauwe blues, trash en boogie. De zaal gaat helemaal uit zijn dak. Een fantastisch tussendoortje wat even hard nodig was na Howe Gelb.

The Goon Mat & Lord Bernardo @ Ramblin' Roots 2018

Als afsluiting heb ik gekozen voor Pieta Brown. Dochter van de bekende Greg Brown en dat wil ze heel graag laten weten. Als songwriter heeft Pieta al op de plaat gestaan bij Mark Knopfler, Calexico en ook Howe Gelb. Bijgestaan door de Australische Lucie Thorn op gitaar kunnen ze laat op de avond de nog overgebleven vermoeide bezoekers vermaken. Gelukkig kunnen we inmiddels wel op stoelen plaatsnemen. De eerste songs is het nog even wennen, het tempo is laag en je zou haast in slaap vallen. Dan valt ineens het kwartje bij het vierde nummer “Butterfly Blues“. Prachtige samenzang en gitaarbegeleiding door Lucie Thorn. Uitgebreid vertelt Pieta over de dag dat ze gebeld werd door haar manager om op te mogen treden in het voorprogramma van JJ Cale en Tom Petty. Volledig onder de indruk die avond besloot ze de volgende morgen het nummer “Faller” te schrijven. Wanneer we de meezinger “Street Tracker” te horen krijgen, op haar laatste album “Postcards” trouwens begeleid door Mark Knopfler, vraagt ze de zaal mee te zingen met de tekst “don’t wanna go home“. Toch besluit ik om voorzichtig de zaal te verlaten. Het is inmiddels rustig geworden, misschien nog bezoekers bij Alejandro Escovedo, maar voor de rest is het middenplein uitgestorven.

Alejandro Escovedo with Don Antonio @ Ramblin' Roots 2018

Last but not least is de Texaanse troubadour en punk rocker Alejandro Escovedo aan de beurt in de Pandora zaal. Alejandro Escovedo, 67 jaar, exploreert op zijn laatste album ‘The Crossing’ immigratie en de American Dream. Het is een concept album dat het verhaal vertelt van twee jongens Salvo uit Italië en Diego uit Mexico die naar America trekken en daar een heel ander America aantreffen dan wat zij hadden gekend uit de Amerikaanse beat literatuur, de arthouse cinema en de rock ’n roll. Het laat zich vertalen in filmische ballades als in woeste rock songs.

Escovedo laat zich begeleiden door de Italiaanse roots rock band Don Antonio waarmee hij in 2017 een Europese tour deed van 30 shows in 45 dagen. Het klikte zodanig goed met gitarist/componist en songschrijver Antonio Gramentieri dat hij samen met hem het album schreef.

Alejandro Escovedo with Don Antonio @ Ramblin' Roots 2018

Vanavond spelen Escovedo en Co een rockende Saturday Night Party set met songs uit verschillende albums. Na het mid-tempo “Something Blue” volgt een aaneenrijging van forse rock songs: “Teenage Luggage” (The Crossing, 2018) een voorbijrazende roots punk tune, een stevig “Beauty Of Your Smile” (Burn Something Beautiful, 2016) en het fantastische “Castanets” (A Man Under the Influence, 2001). Uit ‘Real Animal’ komt het samen met Chuck Prophet over Jeffrey Lee Pierce geschreven maar vanavond aan Bowie maar ook aan alle andere afvalligen opgedragen “Sensitive Boys”. Bassist Denis Valentini en saxofonist/toetsenist Francesco Valtieri zingen tweede stem terwijl deze laatste nog een lange saxsolo speelt. Het ruige “Fury And Fire” (The Crossing, 2018) doet de Pandora op zijn grondvesten daveren.

Alejandro Escovedo with Don Antonio @ Ramblin' Roots 2018

We eindigen in schoonheid met “Always A Friend” (Real Animal, 2008) een ballade waarbij Escovedo ooit de eer had om het samen met Springsteen in duet te zingen en waarvoor hij Bruce carrièregewijs nog altijd dankbaar is. Antonio Gramentieri en Valtieri spelen om beurt een indrukwekkende solo. Het laatste nummer zit er op maar Escovedo en de zijnen komen nog eens terug voor een uitzinnige versie van “Rock & Roll” (The Velvet Underground cover), een waar orgelpunt voor deze jubileum-editie.
Uit de setlist: Something Blue/ Teenage Luggage/ Beauty Of Your Smile/ Castanets/ Sensitive Boys/ Fury And Fire/ Always A Friend/ Rock & Roll (The Velvet Underground cover)

Het zit er plots op. Nog verweesd maar voldaan van al het moois dat mij vandaag is overkomen vat ik de terugweg huiswaarts aan. Ramblin’ Roots is een blijver en editie 2019 staat al met stip genoteerd in mijn agenda.

Tekst: Roelof Passies en Marc Buggenhoudt / Foto’s: Marco van Rooijen en Nineke Loedeman. Dit verslag is in samenwerking met Rootstime.be. Alle foto’s van dit festival zijn te zien in het album Ramblin’ Roots Festival 2018. Verschillende video’s van de avond zijn HIER te bekijken.(Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

Otis Gibbs @ Ramblin' Roots 2018

The White Buffalo @ Ramblin' Roots 2018

Howe Gelb ft. Pieta Brown @ Ramblin' Roots 2018

Demi Knight @ Ramblin' Roots 2018

Golden Glows @ Ramblin' Roots 2018

Don Antonio ft. Howe Gelb @ Ramblin' Roots 2018

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Concert, Tour & Festival Nieuws
Sort by
24 oktober 2018|Categories: Concertverslagen|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe