21847824494_2d1b534245_k

Ramblin’ Roots Festival
TivoliVredenburg, Utrecht
24 oktober 2015

Tekst: Paul Scholman / Foto’s: Bert Lek. Alle foto’s Ramblin’Roots 2015

Het verdwijnen van Blue Highways (BH), maar vooral de Blues Estafette heeft een krater geslagen in de Nederlandse programmering t.a.v. de blues. Zo grootschalig als de Blues Estafette was vindt dit tegenwoordig helaas niet meer plaats. Het is allemaal veel kleinschaliger geworden. Slechts op clubniveau valt er nog van zwarte blues te genieten.

Ramblin’ Roots is groter van aanpak, maar is een mix van bovengenoemde festivals met de nadruk op BH. Ik kan er mee leven: de tijden zijn veranderd. Het wordt een hele afwisselende middag en avond. Van oude gediende Jimmy LaFave tot Joe Louis Walker en van Gretchen Peters tot de jonge Pokey LaFarge en alles wat er tussen zit zullen de nieuwsgierigheid prikkelen van de aanwezigen. Het doel van de festivalorganisatie is een frisse, doch herkenbare setting die jong met oud verbindt. Veel van de geprogrammeerde artiesten zijn helaas niet dagelijks op de radio te horen. Als je alles wilt meemaken dien je over een goede conditie te beschikken, want door de ligging van de zalen, wordt de bezoeker door het hele gebouw heen geslingerd met de keuze uit en hoe bereikt men de zaal? Met de roltrappen, liften en vaste trappen.

Gemoedelijk en ontspannen loopt de Grote zaal vol als Beans & Fatback af mag trappen. Nog niet geheel geconcentreerd op de muziek door de bekenden die voorbij komen te moeten begroeten, zijn er al een paar nummers voorbij voor ik het weet. Mij valt al wel het frisse geluid op van deze Amsterdamse band. Een prima opener met een volwassen geluid. Het orgeltje doet mij bij tijd en wijle denken aan dat van The Doors. Het geeft een apart sfeertje. Het weet mijn buurman de uitspraak ‘psychedelische blues’ te ontlokken en ik kan mij er in vinden, maar er zijn ook country invloeden te beluisteren. Binnenkort zal ik deze gasten in het clubcircuit maar eens gaan opzoeken.

Op naar de zolder van het gebouw, want in de nok (Cloud 9) staat Stephen Fearing op de rol. Deze singer/songwriter weet te boeien met zijn verhaaltjes tussen de nummers door en die je een beetje kunt plaatsen bij Bruce Cockburn. Hij bespeelt zijn akoestische gitaar heerlijk ontspannen en loert onderwijl de zaal rond. Een paar nummers gezien van de man, maar als verslaggever heb je het niet makkelijk als je van alles wat gezien wilt hebben moet je dus weer verder, want in de Pandora zaal speelt de door Junior Wells ontdekte Albert Castiglia.

Albert Castiglia

Het is even wat anders dan wat we tot nu toe hebben gehoord. Castiglia, geboren onder de rook van Woodstock, bedient zich van stevig gitaarwerk. Met twee gitaristen, een drummer en een bassist staat hij garant voor een stevig geluid. Het kaf wordt van het koren gescheiden. De meeste mensen lijken te komen voor het echte luisterwerk. Naar Castiglia kan je ook goed luisteren, want het komt behoorlijk bij je binnen. Met vette solo’s afgewisseld zet de band soms een stevige muur van geluid neer dat niet iedereen kan waarderen. Maar ik heb mij wel vermaakt bij Castiglia.

Jimmy Lafave

Inmiddels is het weer tijd om af te dalen naar de grote zaal waar Jimmy Lafave zijn opwachting maakt. Eerlijk gezegd heeft de man, die inmiddels een enorme staat van dienst heeft opgebouwd in zijn 35-jarige carrière, mij nooit echt kunnen boeien. Na verloop van tijd staat mij zijn stem tegen. Hij is een beetje een slap aftreksel van Bob Dylan in zijn goeie jaren en ik hoor buiten een medestander zeggen dat het op meisjes gehuil lijkt, maar het gros van het publiek denkt daar kennelijk toch anders over, want de zaal zit tot de nok toe vol. Muzikaal zit het best aardig in elkaar, maar er zit wat mij betreft geen byte in, te lief dus. Gelukkig betreft het slechts mijn mening en is er nog genoeg te beluisteren en is er voor elk wat wils. Tijd voor een biertje dus en € 7,= lichter voor twee sappies, laten we hem smaken en klagen niet over de prijs…

Steve Dawson

Het is zeven uur geweest en we bestijgen weer de zoldertrap naar Cloud 9. Daar speelt Steve Dawson een uurtje op zijn akoestische gitaar, afwisselend met een lapsteel. De man speelt, zoals je hem hier nu solo bezig ziet een soort delta/west coast blues. Dat is toch net even anders dan zijn cd waarin een orgeltje een beetje de boventoon voert. Dit is leuker en de man laat zien en horen dat hij kan spelen. Het zaaltje is goed gevuld.

22470567835_1643d20b9d_k

Tijd voor de special guest en dat is niemand minder dan de aimabele Gregory Page in de Pandora zaal. Vorig jaar was hij ook te gast en zette een prima act neer met een oubollige platenspeler met roeptoeter. De storyteller was prima op dreef. Hij had een drummer en een orgelman bij zich en betrok hen steevast bij zijn verhalen. Hij weet een zaal te boeien en je gaat bijna denken dat de muziek bijzaak is.

Sonny Landreth

In de grote zaal staat Sonny Landreth klaar om zijn opwachting te maken. Dit is een soort van rendez-vous zou je kunnen zeggen, want de eerste keer dat ik de man zag speelde de man nog in The Goners van John Hiatt. Toch zijn beste tijd. Sonny speelt hard en dat heeft hij helemaal niet nodig om over te komen. Hij is een zeer bedreven slide speler. Het is allemaal net even te eentonig en zelfs wat teveel van hetzelfde en als het dan ook nog te hard is lopen de mensen vanzelf weg. Ik zag ergens een quote voorbijkomen van een collega: “Het leek wel of hij dacht dat ie in de Nieuw Galgenwaard (Het FC Utrecht stadion) stond te spelen”. Best jammer.

Helaas moet er ook gegeten worden en dan kan het zijn dat je in de rij moet staan en iets mist. Het zei zo. Het slachtoffer daarvan werd Eilen Jewell & Band, waar ik maar een nummer van mee heb kunnen pikken in de overvolle Pandora zaal.

Pokey Lafarge

Je mag tegenwoordig de lift nemen, maar ik besluit dat niet te doen en ik heb alle keren netjes de trap genomen. Goed voor de conditie. Afzakken weer naar de grote zaal naar Pokey LaFarge. Het podium ligt vol met instrumenten die zo uit een dixieland orkest lijken te komen. Van contrabas tot klarinet en van drum tot gitaar en een complete kopersectie. Pokey speelt een aanstekelijk soort oubollige jazz uit de jaren 20/30, althans die sfeer ademt het uit, maar je hoort ook country invloeden en ragtime. Ze maken er een feestje van op het hoofdpodium en het loopt snel bomvol.

Het podium Plein 5 ligt als het ware in een arena. De muziek van de bands, die daar optreden galmt alle kanten op naar boven. Je kan er niet echt iets van maken als je bovenaan wilt luisteren. Vlak voor het podium, zoveel treden naar beneden gaat het wel. Om nou te zeggen dat zo’n bandje dan voor meer gezelligheid zorgt? Geen idee wat hier de gedachte van is geweest om het daar te plaatsen. Je geeft wel drie bandjes de kans om zich te profileren, maar weinig mensen nemen de moeite om af te dalen. Ik heb mij wel vermaakt bij Robbie Banks, die lekker over zijn stuur bezig is met zijn vette garagerock, spelend op gitaar en drum en moederziel alleen zit te spelen met een grote goudvis op zijn basdrum. Zijn stijl laat zich het best vergelijken met de The White Stripes. Alleen Robbie doet het in zijn uppie met gitaar en dus drums. Leuk om even gezien en vooral gehoord te hebben, lekker ongecompliceerd is de jongeman bezig.

Gretchen Peters

We ondernemen de laatste trip naar boven en daar komt in de Cloud 9 Gretchen Peters net het podium op lopen. Deze laatbloeier brak in 2012 door met haar album ‘Hello Cruel World’ en met haar dit jaar uitgebrachte cd ‘Blackbirds’ bevestigt ze haar status en geeft een prima gig alsof ze al jaren aan de top meedraait. Ze heeft een loepzuivere stem en weet van het begin tot het eind het publiek te binden. Ook hier in Cloud 9 staat het overvol met Americana fans.

Joe Louis Walker

Aan de overkant in de Pandora zaal maakt de afsluiter van deze Ramblin’ Roots, Joe Louis Walker zijn opwachting met de Nederlandse formatie Fat-Harry & The Fuzzy Licks. Deze gasten uit de omgeving Rotterdam hebben het druk de laatste weken. De ene donkere blues Amerikaan heeft het land nog niet verlaten of de volgende staat alweer klaar om door hen begeleid te worden. Onlangs zag ik de heren nog met Rip Lee Pryor en nu weer met Joe Louis Walker en ik heb begrepen dat ze later deze week met Lurrie Bell op verschillende podia staan. Joe Louis Walker heeft ook een behoorlijke staat van dienst en hij heeft een rij cd’s gemaakt, waar je moeiteloos de klok mee rond kan draaien wil je alles geluisterd hebben. Ik ben er niet aan begonnen, maar in het ruime uur dat hij met de Fuzzy Licks op het podium staat, weet hij in ieder geval iedereen ervan te overtuigen dat hij nog altijd zijn gitaar op meer dan formidabele wijze kan vasthouden. Vriend Harold van Dorth begeleidt hem zeer geconcentreerd als slaggitarist en krijgt zowaar ook nog eventjes de ruimte om zijn ding te doen.

Wellicht zou een puntje van kritiek kunnen zijn het aanvangstijdstip van 16:00 uur, maar ook de eindtijd. Als je twee uur eerder begint ben je ook twee uurtjes eerder klaar en dan kan iedereen met het openbaar vervoer terug naar huis. Bij Roots In The Park, het broertje van Ramblin’ Roots is dat wel het geval en daar is het om 23:00 uur afgelopen.

Verder vind ik dat Ramblin’ Roots strak georganiseerd is en de presentatie prima in orde op de diverse podia. Ik heb mij prima vermaakt met al deze verschillende stijlen op een hoop. Wellicht dat ik over het een wat minder enthousiast schrijf dan over het ander, maar dat zal met smaak te maken hebben; we raken er toch niet over uitgesproken. Wellicht mist u een naam, maar ook een schrijver heeft af en toe dorst en trek in een hapje. U moet het er mee doen en ik kom nergens op terug.

Alle foto’s Ramblin’Roots 2015

Hier vindt u een uitgebreide video playlist van de diverse artiesten.


Ook op Blues Magazine ...