Verslag: North Sea Jazz Festival 2015 – Ahoy, Rotterdam Dag 2, Zaterdag 11 Juli

19626699755_86a7930bd6_k

NORTH SEA JAZZ FESTIVAL 2015
Ahoy, Rotterdam
DAG 2, zaterdag 11 JULI

Nooit eerder raakte het festival zo snel uitverkocht en ook de tweede dag weten de bezoekers het epische centrum van de jazz weer vroeg te vinden. Het belooft een warme en drukke dag te worden waarin verwachtingsvol wordt uitgekeken naar jonge getalenteerde artiesten die zich heel graag willen bewijzen maar waarbij ook wordt afgevraagd of de gevestigde orde het nog kan waarmaken.

Tekst: Jeroen Bakker / Foto’s: Bert Lek, hier alle foto’s: Album NSJ2015 dag 2

Tot de eerste categorie behoort LEON BRIDGES die samen met Curtis Harding, hem zullen we zondag hier treffen, nu al gezien wordt als zekerheid voor de toekomst van de soul. Mede door zijn radiovriendelijke Better Man heeft ook het jonge publiek de Texaan ontdekt. Het is meteen de opener van het optreden in de Congo maar niemand die het nu al in zijn hoofd haalt om een ander podium op te zoeken. Terecht want Bridges heeft zoals zijn recente release Coming Home laat horen meer ijzers in het vuur. Ook de titeltrack doet het live best lekker. Het ziet er allemaal prachtig uit. Stijlvolle pakken, vintage apparatuur en mooie mensen. Het ziet er wel soul uit maar is het natuurlijk niet echt. Dit is waarschijnlijk het probleem wat zich al snel laat aanvoelen. Te veel uiterlijk vertoon maar weinig beleving. Zeker qua presentatie valt er voor Bridges met zijn flauwe danspasjes nog veel te leren. Het is gelikt. Hopelijk haalt die Harding morgen wat meer uit de kast.

Leon Bridges by Bert Lek
Leon Bridges

Ondertussen heeft de REVEREND SHINE SNAKE OIL CO. op het voorplein laten zien hoe het wel moet al kan van hen gezegd worden dat ze het misschien wat overdrijven. Het shirt van professioneel lunatic en frontman Claudius ‘The Angeryman’ Pratt is al na twee nummers doorweekt van het zweet en zij moeten nog twee dagen.

Rev.  Shine by Bert Lek
Claudius Pratt – Rev. Shine Snake Oil Co.

De vroege opkomst van zoveel publiek is ook te wijten aan de vroege programmering van saxvirtuoos DAVID SANBORN die met zijn ELECTRIC BAND in de Maas staat. Fusion van hoog niveau dus. Sanborn viert evenals NSJ een 40-jarig jubileum. Zolang zit hij namelijk al in het vak. Bovendien is ‘Time And The River’ zijn 25e album en die is net uitgebracht. Met zijn eveneens virtuoze begeleiding horen we hiervan het brandnieuwe Ordinary People. Wederom een bewijs dat techniek en gevoel heel mooi samen kunnen gaan. Hoewel Marcus Miller die ook op het album te vinden is, nog aanwezig zou zijn op het festival zien we hem niet opdraven. Dat gemis wordt ruimschoots gecompenseerd door de bassist die Sanborn zelf heeft meegenomen. Wat dit optreden zo bijzonder maakt is dat alle bandleden de ruimte krijgen om hun kunsten te etaleren en de kenners weten dat hier nou niet bepaald de minsten op het podium staan. In tegenstelling tot vele andere optredens dit weekend is hier weinig verloop te bespeuren. De liefhebbers willen dit van de eerste tot de laatste minuut meemaken.

Op de Tigris, het dakterras waar een pilsje uit glas kan worden gedronken, kiest de populaire 3FM Dj GIEL BEELEN de makkelijke weg met een set van voornamelijk commerciële Latin- muziek en populaire radiohitjes. Waarom zou je ook coole Bebopjazz-platen draaien terwijl je Delasoul van mp3 kunt draaien. Wanneer vervolgens de glazen van Brandbier op blijken te zijn besluiten wij om snel naar beneden te gaan. Plastic bekers hebben ze tenslotte ook beneden.

Dan doen die jongens van de NEW ORLEANS SWAMP DONKEYS het toch beter. Zij staan een swingende uitvoering van Waterfalls te spelen maar geven er wel een geheel eigen draai aan. De van TLC bekende wereldhit wordt op een geheel eigenwijze brass-uitvoering gespeeld en iedereen lijkt het geweldig naar de zin te hebben. Ze hebben hier al eens vaker gestaan en zijn wegens succes geprolongeerd. Heel af en toe wanen wij ons zelfs in het echte New Orleans.

In de Nile dreigt men ook getuige te zijn van een waterval, één van tranen welteverstaan. Daar staat namelijk vaste NSJ-waarde CHAKA KHAN zich met stemproblemen door haar set heen te worstelen. Er waren al geruchten dat ze zich absoluut niet lekker voelde maar dat de zangeres desondanks heeft besloten het toch maar te proberen mag op zijn minst verbazingwekkend genoemd worden voor zo’n ervaren performer. Als dank voor zoveel jaren Ain’t Nobody op het festival heeft ze eerder deze dag de felbegeerde oeuvre-prijs van Radio 6 mogen ontvangen. Een schitterend kleinood dat, mede door het aanstaande einde van de soul- en jazz-zender per 1 januari 2016, nog wel eens heel zeldzaam kan worden. Daar heeft ze dan toch een mooie pensioenvoorziening mee in huis gehaald. Ze perst er nog vijf liedjes uit en houdt het vervolgens voor gezien. Dat Jett Rebel nog even de boel probeert op te leuken is slechts een pleister op de wonde. Misschien volgend jaar maar eens een keertje Chaka Khan overslaan?

Beter vergaat het RUTHIE FOSTER in de Congo. Ze vraagt of we Eric Bibb en Habib Koité leuk vonden en wil meteen haar nieuwe album verkopen. Is er dan weer een nieuwe uit? ‘Promise Of A Brand New Day’ hebben wij al een jaar lang in huis en die wordt regelmatig opgezet. Misschien eerst maar even spelen? Het publiek heeft ondertussen grote behoeft aan een portie blues want laten we eerlijk zijn, de bluesliefhebbers komen er zelfs op dit 40-jarige jubileum weer bekaaid van af. Singing The Blues van Foster wordt dan ook zeer warm onthaald. Dat de Texaanse ook thuis is in andere genres zoals rauwe Americana wordt met het geweldige Fruits Of My Labor van Lucinda Williams maar weer eens duidelijk. Er zijn natuurlijk mindere composities om te lenen.

Ruthie Foster by Bert Lek
Ruthie Foster

De Congo blijkt vandaag voor roots- en soul-liefhebbers ‘the place to be’ en ook een ieder die de blues een warm hart toedraagt zit hier al vroegtijdig in afwachting van het optreden dat ERIC BIBB & HABIB KOITÈ zullen geven. Deze ‘Brothers in Bamako’ vonden elkaar al jaren geleden tijdens opnamen voor Mali To Memphis maar een concrete studio-afspraak liet, mede door de drukke tourschema’s van beiden, nog even zich wachten. Al vanaf de eerste tonen is het publiek getuige van een stel muzikanten dat in de categorie ‘speelplezier’ de hoogste score weet te bereiken. In de akoestische set wordt een fascinerende brug geslagen tussen twee werelden die op het eerste gezicht zo van elkaar verschillen maar in de muziek heel subtiel in elkaar zijn verweven. De Amerikaanse ‘Reisleider’ Bibb verzorgt de toelichting, terwijl zijn Malinese collega hem begrijpend aankijkt, en dat er veel te vertellen valt blijkt. Hoewel de muziek teruggrijpt op de tradities van heel lang geleden zijn de aangesneden onderwerpen in de tekst, spijtig genoeg, nog steeds zeer actueel. Hebzucht, olie, uitbuiting en te grote verschillen tussen arm en rijk zijn uitstekende bronnen van inspiratie voor de mooiste Afro-Amerikaanse muziek zoals die hier gespeeld wordt. Het is muziek met gevoel en daarom niet meer dan terecht vertegenwoordigd op dit festival.
Iets wat ook van toepassing is op de volgende ‘popact’ in de Nile.

Eric Bibb & Habib Koite by Bert Lek
Eric Bibb & Habib Koite

Naar het optreden van PAOLO NUTINI wordt met grote verwachtingen uitgekeken. Terecht wanneer je de ontwikkelingen van de jonge Schot met Italiaans bloed volgt. Hij verraste vriend en vijand met het fantastische album ‘Caustic Love’. Nutini lijkt al vroeg in de set zijn troeven op tafel te gooien met onder meer het venijnig gespeelde Jenny Don’t Be Hasty dat van alle nuances is ontdaan en het soulvolle Let Me Down Easy waarin de intensiteit bijna tastbaar wordt maar we vergeten haast dat hij in zijn nog prille carriere al een paar geweldige producties op zijn naam heeft staan. ‘It’s Here And Now!’ roept hij en wij weten precies wat hij bedoelt: Dit is soul zoals het gespeeld dient te worden. Vol overgave en gesteund door een geweldige band waarin voor de gelegenheid ook enkele blazers zijn toegevoegd. Het geladen en majestueuze Iron Sky wordt met nog meer bombast gespeeld dan ooit en behoort nu al tot één van de hoogtepunten van NSJ 2015.

Wanneer we toch weer een poging wagen om op het dakterras een verkoelend glaasje pils te krijgen worden we verwelkomd door heftige Afrobeats op het scherpst van de snede, mede mogelijk gemaakt door ROB MANGA, MC JOHN AGESILAS and SHADES OF SOUL. ‘Real music for real people’, luidt het motto. Het drukbezette maar sfeervolle terras dreigt het bijna te begeven wanneer onder anderen Fela Kuti door de speakers knalt. Kijk zo kan het dus ook. Onderussen is het hoog tijd geworden om na de hoogtepunten van bovengenoemde mannen te kijken hoe de dames het er vanavond vanaf brengen. Te beginnen bij een goede bekende van ons…

Ze heeft er keihard voor gewerkt en haar plaats op dit festival helemaal zelf afgedwongen. BETH HART realiseert zich dat maar al te goed en betreedt op uitbundige wijze het podium van de Maas. Wanneer een artiest bekent dat Nederland tot zijn of haar favoriete landen van de wereld behoort is dat in 99 van de 100 gevallen een keiharde leugen maar Beth liegt niet. Beth houdt van Nederland en die liefde is al vanaf het prille begin wederzijds. Of het de spanningen zijn voor dit optreden die haar opbreken is ons niet bekend maar het heeft er alle schijn van dat de hier zo populaire zangeres vandaag niet lekker in haar vel zit. Ze oogt onrustig en komt vocaal soms zelfs geforceerd over. Aan de setkeuze ligt het niet en eigenlijk zien we alles wat we zo van haar gewend zijn. Inclusief de introductie van haar man Scott die weer regelmatig de snoertjes komt verleggen. Ze vraagt wat we willen horen. De Amerikaanse zangeres heeft inmiddels een omvangrijk oeuvre opgebouwd waarop ze ieder moment kan terugvallen. Bang Bang Boom Boom galmt alle kanten op in de betonnen hal die aanvankelijk goed gevuld was maar halverwege het optreden al grote lege plekken vertoont. Beth kan het publiek vandaag niet aan zich binden. Het heeft er alle schijn van dat die andere grote zaal zich op dit moment al gaat opmaken voor meneer Legend. Plotseling komt Beth tot de ontdekking dat de tijd om is en beëindigt heel abrupt haar show. Ze is nog helemaal niet klaar of heeft zich vergist of misschien zelfs niet goed voorbereid? Is de stekker er moedwillig uitgetrokken? Ineens staan overal mensen van de afdeling Crowd Management, een mooi woord voor verkeersleider. Het optreden hier is de laatste van vandaag maar de afdeling festivaltijdschema’s is onverbiddelijk…
tenzij jouw naam D’Angelo is.

Beth Hart by Bert Lek
Beth Hart

CANDI STATON verleidt ons met You Got The Love vanuit de sfeervolle Congo om mee te gaan naar de kerk, het is inmiddels al zondag, maar ze bedenkt zich snel want een disco lijkt haar, gezien het feest wat hier inmiddels is ontstaan, toch een beter idee. Het bekende Nights On Broadway doet herinneren aan de gloriedagen van de disco. Wanneer de achtergrondzanger spontaan een freestyle-rap op het publiek loslaat waarin hij Rotterdam betrekt, ontploft de tent bijna. Young Hearts is met de vocale ondersteuning van het publiek een geweldige finale maar Staton heeft al lang bewezen dat ze nog lang niet klaar is en al helemaal niet van ophouden wil weten. Ze vergeet bijna haar zoon te introduceren, hij drumt. Talent en ervaring gaan vanavond hand in hand. Een ding is duidelijk: een groter feest gaan we vanavond niet meer meemaken.

Candi Staton by Bert Lek
Candi Staton

Zelfs niet in Nile van waaruit de veelbelovende woorden ‘North Sea Jazz! Tonight’s The Night You Get The Best You’ve Ever Had!’,klinken. Het is de stem van JOHN LEGEND die hier zo ongeveer een vaste klant begint te worden in, zo vertrouwt hij ons toe, één van zijn favoriete landen. John had deze festivaldag op eigen kracht ook wel kunnen uitverkopen. Hij staat hier nu eens niet met The Roots maar met zijn eigen begeleiders komt hij deze Hard Times ook prima door. Wanneer John Legend bijna in slaap valt van zijn eigen Ordinary People, hij probeert heel even een geeuw te onderdrukken, staan iets verderop de Reverend Shine Snake Oil Co. zich nog in het zweet te werken en het publiek uit te zwaaien tijdens hun twintigste, of misschien wel dertigste set van dit weekend in Rotterdam. Morgen zijn zij er weer…
…en wij ook!

Lees hier het verslag van Dag 1
Lees hier het verslag van Dag 3 

19600518346_bf61543443_k
Reverend Shine Snake Oil Co.

12 juli 2015|Categories: Concertverslagen|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. leo 13 juli 2015 om 11:00 - Antwoorden

    Bert, de foto’s zijn geweldig.Kan er jaloers op zijn.Zo krijg ik ze niet met mijn bakkie. Kan er mee leven..

We horen graag je mening! Voeg reactie toe