Layla Zoe
Spirit of 66
Verviers

Tekst: Walter Vandeheuckelom

Een50 a60 tal echte bluesliefhebbers hadden op deze maandagavond hun weg gevonden naar De Spirit of 66 voor het enige optreden op Belgische bodem van Layla Zoe. Deze Canadese zangeres is hier in de benelux en Duitsland vooral bekend door haar cd samen met Henrik Freischlader. Al heeft ze ondertussen ook al 4 solo cd’s op haar naam staan.
Haar hese stemgeluid  en manier van bewegen  doen veel denken wijlen Janis Joplin. Ze voelt zichzelf nog steeds een hippie vertelde ze tussendoor. De setlist stak heel mooi in elkaar.De eerste set duurde ongeveer een uur en viel bij de meeste fans in goede aarde. Het concert begon met het hele mooie ” Walkin’blues.
Voor mij was “Someday “ uit haar eerste cd heel erg goed, alsook haar  “Hoochie Coochie woman”. Het puike gitaarwerk van Jens Filser valt dadelijk op. Deze uitmuntende gitarist krijgt tijdens het optreden zeer veel de kans om zijn kunstjes te tonen. En hij deed dat perfect zonder dat zijn gitaarsolo’s gingen overheersen ofsaai werden. Jens kreeg dan ook heel regelmatig het terecht verdiende applaus voor zijn mooie gitaargeluiden. Jens en Layla vullen elkaar ook visueel goed aan op het podium. Laya geeft altijd het beste van zichzelf. Of het nou voor 20 mensen in een klein zaaltje is of op een groot festival. Ze zegt zelf dat iedereen die komt kijken en luisteren het beste van een artiest behoort te krijgen.Na een half uurtje pauze begon de tweede set

Set 2 begon met het tempovolle “Give it to me”.Tijdens het mooie “Black oil” dat Layla schreef naar aanleiding van de olieramp imponeerde het publiek want iedereen luisterde ademloos.  Daarna ging het tempo weer wat de hoogte in met “Pull yourself”en “Hippie”. Het laatste nummer  was over haar liefde voor een Canadese gitarist namelijk Rock and roll guitarman. Gezien de intensiteit waarmee ze dit nummer vertolkte moet dit de liefde van haar leven zijn geweest. Hoogtepunten voor mij in dit tweede gedeelte waren drie voornoemde songs en daarbij “Let’s get crazy”.
Ze beloofde terug te komen als de mensen maar hard genoeg riepen en dat lieten de aanwezigen zich geen twee keer zeggen. Het bisnummer kwam er. En wat voor één:  een cover van Etta James “ I’d rather go blind. 11 minuten echt kippenvel en het absolute hoogtepunt van deze avond.


Ook op Blues Magazine ...