Jon Amor Blues Group
W2, Den Bosch
20 november 2011

Tekst: Patrick Struijker Boudier/ Video: Rachel Rijsdijk
Foto’s: Marcel Wolthers: http://www.flickr.com/photos/metrique

Buiten is het ijzig koud, binnen is het behaaglijk warm. Nee, dit is niet het begin van een slecht Candlelight-gedicht (alsof er ook goede zijn): verre van dat. De behaaglijke warmte komt door de stomende en vurige set van de Jon Amor Blues Group die de temperatuur in W2 in Den Bosch behoorlijk omhoog jaagt. Last van de kou? Deze zondag niet!

Jon Amor is inmiddels al zo vaak in Nederland te bewonderen geweest dat hij bijna het Nederlands staatsburgerschap zou kunnen krijgen. Misschien dat zijn vele optredens hier – solo, met de Hoax, als gastmuzikant of deze zondag met de Jon Amor Blues Group – daarom verklaren waarom W2 slechts voor de helft vol is: er is altijd wel een (andere) mogelijkheid hem ergens live aan het werk te zien. Jammer is het wel, want de aanwezigen kregen een ongelooflijk bluesrockend en stampend concert voorgeschoteld. En niet van één, maar drie bands.

The Radical Roosters spelen als voorprogramma rond half vier de middag open. Hoewel op hun website staat dat ze geïnspireerd zijn door The Hoax, The Red Devils en Lucky Peterson, is het vooral de laatste wiens invloed het duidelijkst naar voren komt tijdens hun optreden. Volop soul, met hier en daar blues- en funkinvloeden. Een prima band met Jeffrey de Bies die een goede soulstem heeft, maar het blijft allemaal wat teveel binnen de veilige lijntjes zonder uit de bocht te schieten. Misschien heeft het ook wat te maken met het tamme publiek op dat uur. De Roosters doen hun best, hammondspeler Raimond de Nijs en zanger Jeffrey de Bies gaan zelfs van het podium af en lopen de zaal in, echter reacties komen er weinig. Pas bij het slotnummer, een gierende en knallende cover van The Red Devils’ I’ve been wrong lijkt het publiek wakker te schrikken. Heerlijke song om mee af te sluiten, maar ik had graag wat meer van dit vuurwerk gehad.

Het jonge Haagse trio Woot knalt tegen half vijf het podium op. De band speelt voornamelijk eigen songs en laat zich omschrijven als op de jaren ’60 geïnspireerde psychedelische indiepop. Woot trad onder andere op tijdens het South by Southwest (SXSW) in Austin en Crossing Border en is finalist van de Grote Prijs van Nederland 2011 in de categorie rock/alternatief. Met hun loodzware en soms  experimentele muur van geluid doen ze deze middag een geslaagde poging het publiek uit hun ietwat lethargische houding te halen. Misschien niet subtiel, wel effectief. Derde nummer op de set heet Blues en geselt de bezoekers met stevig scheurende ritmes. ‘Tussendoortje’ is een spiced-up coverversie van Focus’ Hocus Pocus waarbij zanger/gitarist Tobias Wolring de kenmerkende riff van Jan Akkerman uit het origineel van een snoeiharde en smerige rand voorziet.

Rond kwart voor zes is het de beurt aan de Jon Amor Blues Group. In het begin zijn er wat geluidsproblemen – zo werkt de microfoon van Jon Amor niet – maar gaanderweg het eerste nummer Holy Water zijn die gelukkig opgelost en gutst de stevige blues door de zaal. Stevig schrijf ik? Zeg maar gerust moddervet en snoeihard. De muziek bloedt, net zoals mijn oren na afloop. Juggernaut komt elke keer dat ik het live hoor dichterbij de smerige versie die ik zo waardeer in de demo-versie: hakkelende solo’s, diep grommende en bijna exploderende gitaren en een ongelooflijk vuile bas en drum.

Dave Doherty is een fenomenale gitarist die zich naast Amor in het zweet werkt en subtiel maar toch zeer aanwezig zijn licks en solo’s de zaal inslingert. Dankzij onder andere Doherty neemt Amor als gitarist ook veel meer de spotlights om zijn gruizige en sublieme gitaarspel en zang te tonen. Jesse Davey van de Hoax is ook een geweldige gitarist, maar ik vind dat de talenten van Amor in die groep juist daardoor wat ondergesneeuwd raken. Of misschien heeft Jon Amor juist een gitarist naast zich nodig die hem opzweept en opstuwt tot grotere hoogten; ruimte die hij in de Hoax wellicht minder krijgt of neemt.

In W2 is er van terughoudendheid in ieder geval geen sprake. Met muzikale echo’s van The Black Keys en de vroege Rolling Stones overdondert de Jon Amor Blues Group met een furieuze set het publiek. Hoofdrollen zijn er voor Jon Amor en Dave Doherty, maar ook Chris Doherty (bas) en Simon Small (drums) hebben hun swingende bijdragen aan het geheel. De band neemt volop de ruimte voor jankende solo’s die op volle kracht de bluesweg afdenderen. Vrijwel het gehele debuutalbum wordt de zaal ingeramd waarbij opvalt dat de nummers nog overstuurder en voller klinken dan op de plaat. Angel In A Black Dress, Repeat Offender, She Thought I Was An Eagle, The Underdogs, When The Time Comes, You Know It’s Only Love om er maar een paar te noemen: er zit werkelijk geen nummer bij dat niet minstens zo goed is als, zo niet beter is dan op de plaat. Gooi er ook nog een uitputtende versie van C.C. Baby van Freddie King in en een brullend mooie Cut Through The Graveyard (een ongereleasede track van de sessies in juni) en je hebt een dampend concert op een koude zondagmiddag. Buiten koud dan in ieder geval: binnen was het dankzij de Jon Amor Blues Group, Woot en The Radical Roosters een zeer warme en bijzonder geslaagde bedoening.

Websites:
http://jonamorbluesgroup.wordpress.com    
www.theroosters.eu   
www.wootmusic.nl