Verslag: Guitar Heroes Festival – Gerd’s Juke Joint, Joldelund (D) 21 t/m 23 September 2018

Guitar Heroes Festival
Gerd’s Juke Joint, Joldelund (D)
21 t/m 23 september 2018

Zo sta je in de regen tijdens Culemborg Blues naar The Ragtime Rumours te kijken, staan er twee mannen voor je met een sweater met daarop Guitar Heroes Festival, met namen die klinken als een klok. De interesse was gewekt. In diezelfde week maakte Eric Steckel op Facebook zijn najaarstour bekend en verdomd, daar staat het Guitar Heroes Festival bij. Nu toch echt geïnteresseerd en maar eens gaan googlen.
Wat blijkt: het Guitar Heroes Festival heeft een erg mooi programma, naast Eric Steckel staat ook Laura Cox, Sean Webster, Ryan McGarvey, Julian Sas en Snakewater geprogrammeerd. Voorwaar geen slechte line up. Echter toen bleek dat Gerd’s Juke Joint nabij Flensburg ligt (aan de Deense grens), kreeg ik toch nog even de twijfels. Heel kort, want met nog genoeg vakantiedagen over, tóch kaartjes gekocht en de 650 kilometer naar Joldelund afgereisd.

Tekst: Jos Verhagen / Foto’s en video’s: Gerhard Harder. (Let op: alle foto’s, video’s en teksten op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd. Het is niet toegestaan deze zonder voorafgaande toestemming te gebruiken, af te drukken of te publiceren.)

Het Guitar Heroes Festival met zo’n line up, daar ga je jezelf gedachten bij maken. Dat zal een grote tent en een paar duizend bezoekers trekken. Maar niets van dat alles. Gelegen op het Noord Duitse platteland ligt de plaats van het festival Gerd’s Juke Joint. Géén grote tent maar een tot café en muziekpodium verbouwde zolder van een boerderij. En geen duizend bezoekers, maar een dikke tweehonderd.

Gerd Lorenzen is de man achter dit festival. Op de zolder van zijn boerderij bouwde hij een juke joint waar het festival in deze opzet sinds 2013 huist. Twee edities kent het festival, een in het voorjaar en een in het najaar en is gericht op blues liefhebbers uit het gebied tussen pakweg Hamburg en de Deense grens. Kleinschalig en dat moet zo blijven, zo vertelde eigenaar en blues liefhebber Gerd Lorenzen mij. Met een bandje op zijn 45ste verjaardag, daar is het allemaal mee begonnen. Daarna kreeg deze Duitse blues liefhebber het voor elkaar dit festival al tien jaar te organiseren. Vele bekende blues artiesten traden hier al eens op: Simon McBride, Joanne Shaw Taylor, Aynsley Lister, Tony Spinner, Bernard Allison, Erja Lyytinen, Rob Tognoni om er maar een paar te noemen. Het huidige affiche deed daar niet voor onder.

Laura Cox opent het festival, en wie Laura Cox kent weet wat dit betekent: gas er op! Haar bluesrock is gestoeld op AC/DC riffs, met hier en daar een vleugje Black Sabbath. Haar spel zette de zaal al snel in vuur en vlam. Laura Cox, die naam maakte op YouTube, had er een toffe band bij. De sterke ritmesectie Antonin Guérin op drums en Mathieu Albiac op de basgitaar, lieten tijdens een indrukwekkende solo horen wat ze in huis hadden. De gitaar solo’s werden verdeeld tussen Laura en haar mede gitarist François Delacoudre. Twee nieuwe nummers vertrouwde ze haar publiek toe en die doen me uitzien naar haar nieuwe album. Hoogtepunt was hun daverende versie van de Rolling Stones klassieker Jumping Jack Flash, die de zaal in totale extase bracht.

Na Laura Cox was het de beurt aan Julian Sas. Het zal zo’n acht jaar geleden zijn dat ik voor hem voor het laatst aan het werk zag, toen nog als trio. Nu met zijn vieren, met een Hammond orgel er bij en dat geeft zijn muziek zoveel meer dimensie. Met name de orgel – gitaar duels doen denken aan Deep Purple in hun hoogtijdagen. Ook erg goed doet de toevoeging van de Hammond het bij de slow blues nummers. Met name daar verleent de Hammond de juiste onderlaag, zodat de fantastische solo’s van Julian nog meer tot zijn recht komen, zoals in Shame On You en Blues For J. Als slot van het optreden spelen Julian en zijn band een tribute aan zijn muzikale helden. Na een geweldige uitvoering van Jimi Hendrix Hey Joe werd de stratocaster ingeruild voor een Telecaster om ons te trakteren op twee Rory Gallagher covers onder luid gejuich van het aanwezige publiek, de highlight van de vrijdag.

Na dit super optreden was het de beurt aan Eric Steckel. Eric begon vol verve en, als een dolleman racend over zijn gitaarhals, slingerde hij de ene na de andere solo de feestzaal in. Zo opgejaagd spelend maakt Eric zelfs een slow blues tot een razend nummer. Pas na een zestal nummers vond hij bij het op Joe Satriani gestoelde The Ghetto de rust in zijn spel om daarna vooral zijn bassist tot groot enthousiasme op te stuwen. Afsluiten deed hij met een van zijn beste nummers Tennessee, waarin hij al zijn gitaar talent nog eens etaleerde. Zo kwam er een einde aan een memorabele dag 1.

Dan is het tijd voor een goede nachtrust, want het hakt er wel in, zo’n dik acht uur rijden gevolgd door een knallende blues avond.

Daar was bij het festival ook aan gedacht. De middag opende met lokale artiesten zoals het gitaar duo Two Guitars, Otte und Wendt. Hele relaxte jazzy instrumentale gitaarmuziek van hoog niveau. Erg fijn om onder het genot van een kop koffie even bij te komen Daarna speelt het bij de lokale jeugd populaire Leeroy hun Duitstalige rockmuziek, welke door die fans gewaardeerd werd, door de bluesliefhebbers wat minder. Ikzelf sta er met mixed feelings in, ik vond namelijk de zanger erg goed zijn teksten die goed over kwamen. De middag werd afgesloten door de lokale rock cover band PentaPhonic, die me verraste met sterke Led Zeppelin uitvoeringen. Ook kwamen ze met Van Halen’s Running With The Devil en Judas Priest’s Breaking The Law op de proppen. Het viel goed in de smaak bij het publiek.

Het avondprogramma ging verder met Sean Webster en wie de man kent, weet dat hij alles geeft en zijn emoties de vrije loop laat. De rauwe wat hese stem past daar goed bij en zijn versie van Etta James’ I Rather Go Blind kreeg het aanwezige publiek nagenoeg stil, kippenvel!

 

Ook zijn hommage aan B.B. King, Everyday I Have The Blues was van uitzonderlijke klasse. Dat hij zeer in de smaak viel bij het aanwezige publiek was het feit, hij werd tot driemaal toe teruggeroepen naar het podium voor een toegift!

Daarna was het de beurt aan Ryan McGarvey, een begenadigd gitarist. Een jongen die het in zich heeft om Joe Bonamassa naar de kroon te steken, maar waar hij in Europa een grote jongen is, wil het in de VS nog niet zo vlotten. Wie hem kent weet dat zijn gitaartechniek en beheersing fenomenaal zijn, hoewel hij de neiging heeft om soms over de schreef te gaan met zijn improvisaties. Naast zijn spel zijn ook zijn zang en zijn nummers van uitzonderlijke schoonheid.

Veel van de nummers uit zijn set van de avond, liet hij ook op de zondag horen, tijdens een unieke en intieme akoestische set. Na afloop vroeg ik hem of hij zijn nummers eerst in een akoestische versie schrijft, maar dat was niet zo. Hij vertelde dat deze manier van spelen van nummers uit zijn elektrische set, hem dwingt tot improvisaties om het als nummer goed te laten klinken.

 

Dat akoestisch spelen was iets wat hem zichtbaar genoegen deed. Hoogtepunten uit zijn zowel elektrische als akoestische set; Surrender, My heart To You en Blues Knocking At My Door.

Afsluiter van de zaterdag was het voor mij onbekende Snakewater. Ik had het genoegen om gitarist en oprichter van de band Bobby Grant wat vragen te stellen over hoe het toch kwam dat ze zo onder de radar zijn gebleven, toen ze net wat naam aan het maken waren. Het antwoord was simpel, hij werd vader en vond dat een rol als ouder belangrijker was. Nu zo’n twee jaar later, waren ze hem in Joldelund nog niet vergeten.

 

Hun power blues kun je omschrijven als volkse blues, geen technisch hoogstandjes maar gitaarsolo’s die een verhaal vertellen, met Gary Moore als grote inspiratiebron. De band bracht een prachtige hommage aan Gary met If Loving You Is A Crime. Andere tranentrekkers The Girl In The Red Dress en Winter in June. Hoewel de back-line flink hard stond afgesteld, was dit een erg goed optreden wat doet smaken naar meer. Ik ben dan ook erg benieuwd naar hun nieuwe album dat in voorjaar 2019 moet uitkomen.

Guitar Heroes Festival liet zes gitaristen aan het werk met ieder zijn eigen kwaliteit. De gezellige atmosfeer, de locatie en de vriendelijke mensen maakte het een super feest. Gerd Lorenzen is een man met het juiste hart voor de blues. Hij kan trots zijn wat hij in deze tien jaar heeft bereikt en wat hij voor de lokale gemeenschap betekent. Het is een klein lokaal festival en dat moet zo blijven. Desalniettemin ben ik blij dat ik bij hem te gast mocht zijn, voor een top weekendje blues!

27 september 2018|Categories: Concertverslagen|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe