Tekst: Patrick Struijker Boudier

De fabrikanten van Red Bull en koffie moeten hopen dat Dirty York nooit wereldwijd doorbreekt, anders zouden ze wel eens vrij snel failliet zijn.  Want allejezus; een optreden van Dirty York bijwonen en je stuitert de dagen erna nog strak van de energie door het leven.

Dat de band prima en energieke platen aflevert was me al bekend, maar Dirty York zet ook live de energie van de albums neer in een ongelooflijk knallende en ruig rockende set. Rest één vraag: waarom is de band niet bij een groter publiek bekend? Want dat verdienen ze absoluut. Al was het alleen maar om de fabrikant van dat afschuwelijke blaartrekkende Red Bull failliet te maken.

Dirty York komt uit Melbourne, Australië. De band is opgericht in 2007 en bestaat uit Shaun Brown (zang, harp), Benny James (leadgitaar, backing vocals), Luke Teys (gitaar, backing vocals), Brett Wolfie (drums) en Justin Rudge (bas, backing vocals). In 2009 verscheen hun debuutalbum Waiting On St. George en in 2010 hun tweede release Say Goodbye To Diamonds. Beide platen staan vol met Southern rock en blues en pakkende riffs, waarbij het eerste album iets meer rustige nummers bevat en het tweede meer rockgeoriënteerd is.

Kom ik terug op mijn eerdere vraag: waarom is Dirty York niet bij een breder publiek bekend? De band speelt stevige bluesrock met sterke riffs en is een prima alternatief voor The Black Crowes nu die voor onbepaalde tijd van het toneel zijn verdwenen. Druk was het in ieder geval niet vrijdag 30 maart in The Rambler in Eindhoven. Nadat het voorprogramma Cherry Darling hun set hadden beëindigd en Dirty York rond kwart over elf het podium betradt, waren er ongeveer 60 bezoekers in de zaal. Te weinig mijns inziens, want de aanwezigen kregen een shot muzikale energie en enthousiasme rechtstreeks in de oren gespoten zonder verdoving of waarschuwing vooraf.

Opener Tied Up, gevolgd door Spin the Miracle Dice brengen meteen de zaal in beweging, maar Born With A Broken Heart doet het zweet al helemaal tegen de muren op knallen. En dan zijn we pas aan het begin van de set van een uur en drie kwartier. Het podium van The Rambler is mooi breed en biedt de bezoeker vanuit vrijwel elke hoek een goed zicht op de band. Gitarist Luke Teys lijkt af en toe om te vallen van het pure muzikaal geweld dat hij uit zijn klankkast tovert, Justin Rudge bast zich met regelmaat naar voren en zanger Shaun Brown pept het publiek en de band op. Niet dat dat erg nodig is, want de band jankt, scheurt, gromt en brult zich vol overgave en enthousiasme door hun songs heen, terwijl het publiek intens en energiek alles ondergaat. Ondergaat? Ja, want verzetten heeft geen zin tegen de stomende set die men over zich heen uitgestort krijgt. En waarom zou je ook? Ik dompel me graag onder aan wat er deze vrijdag aan lol en snijdende en pakkende bluesrock van het podium spat.

De overige bandleden zijn eveneens in topvorm: Benny James staat iets meer verstopt in een hoekje, maar brengt minstens zoveel vloeiende en stuiterende riffs in, Brett Wolfie zorgt voor een stevige basis en speelt met een grote lach die niet van zijn gezicht af te slaan is, hoe hard hij ook op zijn drums ramt. Dirty York speelt vrijwel alle nummers van hun debuutalbum Waiting On St. George en de opvolger Say Goodbye To Diamonds. Het melancholische Crazy Little Thing van de eerste plaat doet de overhitte zaal vanavond wat afkoelen en heeft een prachtige en warme invulling op Hammond van keyboardspeler Ammiel Warner. Hetzelfde geldt voor het soulvolle Can’t Scare the Devil In Me van de tweede release, dat me vergeleken met de plaat nóg meer kippenvel bezorgt door de emotionele climax van de song.

Al met al speelt Dirty York als een orkaan het podium en de zaal kapot. Als de band rond 1 uur ’s nachts afsluit met een zwetende en dampende Easier Said Than Done ben ik in ieder geval gesloopt na deze geweldige Southern bluesrock show. Absoluut een van de beste shows die ik dit jaar heb gezien.

Op weg naar huis kauw ik nogmaals op de gedachte waarom deze band niet groter en bekender is. De ingrediënten daarvoor zijn volop aanwezig: pakkende riffs, een performance die de kracht van hun platen evenaart zoniet overtreft en volop een warme interactie tussen band en publiek. Dat blijkt wel na afloop als de bandleden voor eenieder die hen aanspreekt een vriendelijk woord over hebben en oprecht geïnteresseerd zijn in wat bezoekers van hun show vonden (en zelfs verlegen lijken onder de complimenten). Wie zo’n geweldige performance neerzet als in Eindhoven verdient een groter podium.

Voor wie ze nog live wil zien: tot begin mei zijn ze nog op toernee in Europa; op 29 april staan ze in Wups Pub, Nederweert. En op 23 april zal WDR Rockpalast de opnames van het Crossroads Festival te Bonn uitzenden.

Websites:  http://dirtyyork.com  en www.myspace.com/dirtyyork

Meer foto’s op: https://picasaweb.google.com/110819586309181975452/DirtyYork30Maart2012TheRamblerEindhoven?authuser=0&feat=directlink


Ook op Blues Magazine ...