Bospop Festival
8 juli 2011
Weert

Tekst: Gerrit Harmsen, Frank van Engelen, Hananja Verduyn

Bospop is door de jaren heen een combi van Rock Meets Blues Muziek, waarin zowel het recente werk als de Gouden Oudjes een hebben. Daardoor is dit eigenlijk een unieke gebeurtenis, en dat was ook dit afgelopen weekend het geval. Dit jaar kende Bospop weer eens 3 dagen en veel er dus weer volop te genieten van het een en ander. We haken als bluesmagazine in bij een dame die wel eens erg groot kan gaan worden. Joe Cocker en Texas laten nog even op zich wachten en hopelijk is er dan tevens tijd voor de andere 2 dagen.
Helaas moet er ook weer gewoon gewerkt worden.

Iedereen in de Blues & Beyond scene heeft het de afgelopen jaren over Dana Fuchs en tegenwoordig hebben we ook nog Adele. Als aan deze dames zoveel aandacht op deze site wordt besteedt hebben we gezamenlijk een blunder van jewelste gemaakt door Yasmin over het hoofd te zien. De Nederlandse dame is met haar 19 jaar behept met een geweldige strot en hiermee  heeft zij vanaf het eerste moment de tent op Bospop in haar greep.
De klasse en het plezier spatten er vanaf. Op elk festival zijn er wel een aantal verrassingen

[hoogtepunten] te ontdekken. Met Yasmin hebben we de eerste van dit weekend in ieder geval al te pakken. Liefhebbers van Anouk, en een zangeres als Liane Hoogeveen van Oberg, schrijf de naam Yasmin op en check uit waar ze bij jou in de beurt is te bewonderen. Ze zal je beetpakken en laten horen hoe een jonge dame kan rocken. Poppodia van Nederland, boeken deze jonge griet. Wat een pareltje. TOP!! Wie later in het weekend ook Anouk heeft gezien weet voor wie de toekomst zal zijn.

Website: www.yasminmusic.nl  

Als we dan toch al in de tent zijn blijven meteen maar hangen voor de 2 bands die de jaren 70 in ere weten te houden. The Answer, al weer voor de 2de keer op Bospop, zag ik in 2006 voor het eerst samen met 49 anderen. Volgens mij moest de eerste CD een paar maanden later nog uitkomen. De heren hebben een grote voorliefde voor AC/DC en Rory Gallagher en dat is terug te horen in de muziek die ze de tent in slingeren. Hoe ze het voor elkaar krijgen weet ik niet maar telkens als ze het podium opkomen weet frontman Cormac Neason gelijk mijn aandacht pakken. De passie die ze laten zien maakt dat het voor mij gewoon één van de grootste rockbands is van dit moment. Als je dan ook nog het lef hebt om gewoon af te sluiten met de nieuwste single Piece By Piece kan je bij mij niks meer verkeerd doen. Blues, neuhhh. Maar wel erg goede seventies rock. Rond Oktober kunnen we een nieuw album van de heren verwachten.

Website: www.theanswer.ie

Als we het hebben over The Faces, kan je denken aan de volgende drie dingen.
The Small Faces met Steve Mariott, The Faces met Rod Stewart; maar de laatste variant is The Faces met Mick Hucknall van Simply Red.
Als je dacht dat je met alleen maar oude knarren te maken zou hebben, heb je het mis. Een aantal originele leden waren van de partij, met de altijd fanatieke Ron Wood, maar de lead vocals waren weggelegd voor de zanger die heel veel soul in zijn donder heeft: Mick Hucknall dus. Hier moest hij echter dingen als Rod Stewart doen en deed dat vooral niet altijd slecht, maar een ding is zeker: Rod Stewart zingt dus eigenlijk wel vrij hoog, en dat moet je wel kunnen. Dat ging dan ook lang niet altijd goed. Ron Wood was leuk om te zien, maar dat hij nou een onvergetelijke indruk achter liet, nee niet echt.  Zijn gitaarspel liet wat mij betreft toch wel wat te wensen over en was soms ronduit slecht qua afwerking. De nummers waren wel leuk uiteraard, en de finale met 2 nummers van The Smal Fases, Tin Soldier en All Or Nothing gingen er in als koek, maar ja om Steven Marriott een beetje te benaderen, moet je toch wel van andere huize komen denk ik. Ja, rijst ook nog de vraag, waarom niet Rod Stewart van de partij??

De Rival Sons hebben net hun nieuwste release Pressure & Time uit en zijn tevens voor het eerst richting Europa afgereisd. Het eerste wat één van mijn vrienden uitschreeuwde: “Wauwh, net Led Zepplin”. Zelf heb ik alle 3 de CD’s in huis en wat mij betreft zijn ze niet zo makkelijk ergens mee te vergelijken. Ze brengen gewoon op hun eigen manier een ode aan hun oude helden. Led Zepplin, jazeker wel, toch ook een vleugje Stones of een toefje Black Crowes. Hopelijk keren ze snel weer terug voor een clubshow in ons land. Het zal mij niet verbazen als dat dan de grote zaal van Paradiso zal zijn want degene die erbij waren weten dat passie nog steeds is waar het echt om draait in de muziek. Door deze heren kunnen liefhebbers van de seventies rock wel eens diep in het hart geraakt worden.

Website: www.rialsons.com

Journey staat door de jaren heen bekend als een soort van Sympho Rock formatie met natuurlijk als boegbeeld Steve Perry, die deze band al heel wat faam heeft gebracht kan ik U zeggen. Veel nummers werden ware klassiekers: wat te denken van Lights, Wheel In The Sky, Don’t Stop Believing, allemaal krakers tot en met. Journey was dus van de partij op dit feestje van The Future en Memory lane, maar wel met een gloednieuwe zanger dus in de gelederen. Hij komt van de Filippijnen en luistert naar de naam Arnel Pineda. In de loop der jaren zijn er wel meer personeel wisselingen geweest, maar de kern is er nog steeds, waaronder Neal Schon. Meteen bij aanvang liet deze band horen nog steeds heel erg tot de gevestigde namen te horen, De band kwam op met een klein mannetje, die op een box stond, waarvan ik dacht dat het gewoon iemand was die de boel op kwam warmen. Het publiek werd vanaf noot 1 compleet weggeblazen door dit mannetje zijn stem, en Journey liet meteen het grote verschil horen met alle bands ervoor. Wat een power was dit, met een mix van gouwe ouwe nummers, maar ook een selectie van het gloednieuwe album Eclipse. 
De nieuwe zanger liet zien en horen dat hij vooral een erg goede zanger is, die een beetje op Perry lijkt, maar alles veel gemakkelijker en loei zuiver zingt ook vooral. Ook de performance van deze man is wervelend te noemen, en ondanks dat het misschien in leeftijd een stuk zal schelen, past hij perfect bij het gezelschap. Zeer te roemen valt het feit, dat hij de oude nummers geweldig kan brengen, en in de nieuwe nummers een andere touch aan het begrip Journey geeft qua ingetogen en sereniteit. Verder was de sound geweldig van de band, wervelende gitaarsolo maar ook het toetsenwerk was zeer te prijzen. Een hoogtepunt van de eerste dag ongetwijfeld voor mij.

Website: www.journeymusic.com

Op het kleine overdekte podium van Bospop leek de Schotse Sharleen Spiteri van de alternatieve rockband Texas er zin in te hebben. De show die de band neerzette werd warm onthaald door het publiek. De band deed vooral oude nummers herleven, en ondanks dat Joe Cocker op het punt stond zijn show te beginnen op het hoofdpodium, het publiek no in de tent bleef voor de toegift “Inner Smile”.

Op het hoofdpodium staat het sluitstuk van de eerste dag Bospop, Joe Cocker. Ik was erg benieuwd naar zijn optreden. Ja inderdaad, de man is een stukje ouder, loopt niet meer constant te springen op het podium, een praatje is er niet bij want hij heeft de adem nodig voor het zingen. Maar 42 jaar na Woodstock staat hier een man die met zijn persoonlijkheid en performance respect afdwingt. Terwijl de maan glimlachend neerkijkt op datgene wat er op het podium en veld gebeurt, zingt Cocker zijn vertrouwd klinkende nummers, ondersteunt door een prachtig uitziende professionele showband. Zijn stem is nog steeds van die kwaliteit (misschien in de loop der jaren zelfs beter geworden) dat je graag naar deze man luistert. Zijn rauwe maar tegelijk ook zo gevoelige stem deed menigeen bij de mooie ballads zoals “You Are So Beautiful ontroerd zijn biertje vergeten. Voor mij was dit een prachtige afsluiting van deze eerste Bospop dag.


Ook op Blues Magazine ...