Verslag: Bluesrock Tegelen – 3 September 2016

Sfeer (2 van 40)

33e editie Bluesrock Tegelen
Openlucht Theater De Doolhof, Tegelen
Toeschouwers:1300
3 september 2016

Tekst: Frank Schatorjé
Foto’s: Wil Wijnhoven i.s.m. Bluesbreeker.

Line-Up: Howlin’Stone(NL), The Greasy Slicks(UK), Bob Wayne(USA), Birth of Joy(NL), Jo Harman(UK), Fantastic Negrito(USA), Danny Bryant(UK), Barrelhouse(NL), DVL(UK/USA)

De 33e editie van het traditionele Bluesrockfestival was er eentje met veel variatie. Door deze variatie kreeg het festival een nieuwe frisse impuls. Jan Smeets kondigde het vorig jaar al aan, “We gaan breder programmeren!”, “de oude blueshelden zijn te oud of overleden”. Geen “oude” blueshelden dus, maar wat konden we dan verwachten? Rond Pinkpop kwamen de eerste namen en wat opviel in eerste instantie, dat er geen “grote namen” op het affiche pronkten. Gedurfd en een nieuwe koers.

Howlin Stone (1 van 7)

Howlin Stone (6 van 7)

Ik verheugde me op een festival, waar ik meer dan de helft van de muzikanten niet eerder had bewonderd. De altijd fraaie Doolhof in Tegelen was wederom het fantastische decor, het zonnetje scheen, een aangename temperatuur om een swingende dag te beleven. Met Howlin’Stone had het festival een regionale opener, de bijdrage van Stichting Popmuziek Limburg. De band met een energieke zanger Tom Janssen, die met gevarieerde zang en emotie de nummers fraai kleurt. De energie wordt uitgestraald door de gehele band met Jules van Bussel op bas, Daan Geerlings op gitaar en hun nieuwe drummer Sjaak Kosten. Een afwisselend pallet van bluestracks, soms rockerig en dan weer akoestisch. Een eigen sausje geven aan een cover, zoals ze dat deden met “I Put A Spell On You”. Natuurlijk mocht hun inspiratiebron Sean Costello niet ontbreken, ze coverden subtiel een track op veler verzoek! Een geweldige opener van een volwassen band, met een snerende bluesfeeling, een welverdiend vet applaus!

The Greasy Slicks (1 van 5)

The Greasy Slicks (4 van 5)

The Greasy Slicks maken faam met vette rock&roll in een stoomtreintempo. Na een wat stroeve start, met wat “recht toe recht aan” nummers, kwamen deze jonge duivels pas echt los. Er kwam meer subtiliteit in de nummers en gitarist Jack Kendrew kon zich goed etaleren met gevarieerd soleerwerk. Hierdoor werd in het tweede deel van de set ook de aansluiting met het publiek gevonden. Een band die nog alle potentie heeft zich te ontwikkelen en dat is een mooi vooruitzicht.

Bob Wayne (3 van 6)

Bob Wayne (6 van 6)

En zoals Jan Smeets beloofde, meer variatie, die kwam er met Bob Wayne & The Outlaw Carnies. Hellbilly, zoals Bob Wayne zijn muziek zelf omschrijft. Het aanstekelijke Hillbilly geluid wordt omlijst door een geweldige, humoristische performance van Wayne. Ooit is hij gestart als gitaartechneut bij Hank Williams III, nu staat hij er als een “Johnny Cash op Speed”. Met fraaie songs over “het leven” zoals “Dope Train” en origineel uitgevoerde covers van The Stones, “Sympaty for The Devil”en Led Zepp’s “Rock and Roll” had hij het publiek op de stoelen staan. Een performance om vrolijk van te worden. Na het concert verscheen hij in het publiek en ging met ruim 100 bezoekers zeer humorvol op de selfies.

Birth Of Joy (5 van 5)

Birth Of Joy (1 van 5)

De tweede van drie Nederlandse acts mocht zijn opwachting maken. Birth of Joy, sinds 2008 bestormen ze de nationale en internationale podia, met een act die zich het beste laat omschrijven als psychedelische blues met underground klanken. Wil je dit genre begrijpen, moet je écht een concert bijwonen van deze band. Kevin Stunnenberg zanger/gitarist neemt je, ondanks zijn leeftijd, mee naar vervlogen tijden van psychedelica, ondersteund met een denderende orgel van Gertjan Gutman en de opzwepende drumpartijen van Rob Hogenelst. Voor mij een aangename kennismaking met een band die al acht jaar aan de weg timmert en recht doet aan de variatie die Mr. Pinkpop ons heeft beloofd.

Jo Harman (1 van 7)

Jo Harman (7 van 7)

Nog jong, maar met een strot als een volleerde diva presenteerde Jo Harman zich met een blues-pop genre. Niet zo rouw en greasy als Bonnie Riatt en Susan Tedeschi. Fraaie songs en een fantastisch stembereik schierde onder de Doolhof tribune. Soms bluesy en dan weer funky met een sausje pop. Ondersteund door een uitstekende gitarist Nat Martin gaf ze een degelijke set, met als hoogtepunt voor mij de Bobbie Bland cover “Ain’t no Love in the Heart of The City”.

Fantastico Negrito (5 van 7)

Fantastico Negrito (6 van 7)

Met een uitstekende recente CD, was Fantastic Negrito misschien wel de band waar ik het meeste naar uitkeek. Fantastic Negrito is Xavier Dphrepaulezz en band. Deze Xavier beleefd zijn derde wedergeboorte, zoals hij zelf zegt, na een leven vol tegenslagen en verslavingen. Een mengelmoes van performance, dans, soul, funk en blues. De bezoekers moesten vooral wennen aan deze “zeer vreemde eend in de bijt”. In het begin van de show ontving Xavier en kornuiten ook een lauw applaus. Maar al snel sloeg dit om in waardering voor de nummers, onder andere het gevoelige soulvolle traditional “In the Pines” (of “Where will you sleep last Night”). Met atletische sprongen, swingende danspasjes wist de band het publiek bij de strot te nemen. Dus toch “Fantastic” tot slot.

Danny Bryant (7 van 9)

Danny Bryant (9 van 9)

Als Joe Bonamassa zegt, dat je “een fantastisch gitarist bent, die in staat is om een Fender Stratocaster écht kan laten zingen”, heb je veel in je mars. Ik heb het over Danny Bryant, gitaarbeul uit Hertforshire, Engeland. Zijn kwaliteiten kwamen er bij zijn tweede optreden in Tegelen op Bluesrock dan ook écht goed uit. Een inspirerend optreden volgde, met variatie en subtiliteit en slepende gitaarsolo’s. In 2006 maakt hij zijn debuut in Nederland op het bluesrockfestival. Toen was zijn vader bassist in de band. Afgelopen jaar overleed zijn pa, zijn inspiratiebron en op emotionele wijze droeg hij “Fly Away”voor hem op. Kippenvel, een van de hoogtepunten van dit festival.

Barrelhouse (9 van 12)

Maar toch, het absolute hoogtepunt was het optreden van de nestors van de “nederblues” Barrelhouse. Deze band rond zangeres Tineke Schoenmakers gaf een wervelende bluesset. Dit was hun derde bluesrockoptreden na 1993 en 1998, en gelijk het meest sprankelende van de drie. Hun nieuwe album “Almost Home” is net verschenen en laat op vinyl en CD horen, dat dit misschien wel het meest complete album uit hun oeuvre is. Live werd bijna het gehele album gespeeld op een manier dat je zou denken dat de nummers als jaren gespeeld werden. De gitaristen Guus Laporte en Johnny Laporte soleerden om beurten en glorieerden aan de zijde van Tineke.

Barrelhouse (10 van 12)

In een Barrelhouse is altijd een subtiel, enthousiast spelende pianist en Han van Dam deed dit met verve en kwaliteit. En voor vitaliteit en uitstraling van een 60 plusser moeten ze de bassist Jan Willem Slichting uitnodigen om een clip op te nemen. Fantastisch hoe hij de baspartijen vorm geeft. Een inspirerend compact geheel, met drummer Bob Dros stuwend volgend “in the back”.

DVL (2 van 10)

DVL (6 van 10)

De slotact werd gevormd door een “superband” DVL, dat zijn “geboorte” kreeg bij een korte oefensessie in de kleedkamer tijdens het Bluesrock festival Tegelen in 2013 , toen voegde Guy Forsyth zich op het podium bij The Hoax, om Going to the Church van The Red Devils te spelen. Dit smaakt naar meer en uiteindelijk dit project met nog een zestal optredens in Nederland in november. Met Guy Forsyth, Jon Amor, Robin Davey en Mark Barrett een briljante formatie die bij het optreden in Tegelen in het begin nog een beetje op zoek was naar de balans, maar naarmate het optreden vorderde steeds meer het opzwepende karakter van de Red Devils bij zich droeg. Twee smerige gitaristen Davey en Amor zorgden voor het solerende venijn en het scheurende harmonica werk van Forsyth voor de verdere ingrediënten. Een spetterend slot van een afwisselend bluesrock 2016.

Jan Smeets mag blijven zoeken naar variatie wat mij betreft en hij kondigde al aan dat op 2 september 2017 de 34e editie zal zijn! Ik denk dat Jan de 50 edities vol wil maken!

Barrelhouse (11 van 12)

Birth Of Joy (4 van 5)

Danny Bryant (4 van 9)

DVL (9 van 10)

Sfeer (21 van 40)

Sfeer (13 van 40)

Sfeer (17 van 40)

Alle foto’s Bluesbreeker

7 september 2016|Categories: Concertverslagen|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. carla 7 september 2016 om 11:49 - Antwoorden

    heel mooi alsof-ik-erbij-was verslag en dito foto’s !!! jammergenoeg een beetjes ver van huis (kop Friesland)

We horen graag je mening! Voeg reactie toe