Blues In Wijk
Calypso Theater, Wijk bij Duurstede
26 november 2011

Tekst: Gerrit Harmsen & Joris Pietersen / Foto’s: Marcel Wolthers:  www.flickr.com/photos/metrique

Wijk bij Duurstede beleeft vandaag zijn eerste Blueskroegentocht. Dit initiatief komt uit het de hoed van Stichting BLUESinWIJK. De blues is dan ook niet meer weg te denken uit deze stad. Waarom wordt duidelijk als we rond enen bij Theater Calypso aankomen.
De heren staan buiten voor de deur om alle genodigden persoonlijk de hand te schudden en te verwelkomen. Voorafgaand aan de start van Ryan McGarvey worden alle sponsors voortreffelijk in de watten gelegd. Dat noemt men zorgvuldig omgaan met de mensen die alle bluesprojecten mogelijk maken. Samen met de 350 ‘Vrienden’, ligt er een stevig fundament om nog jaren door te gaan. Het bevreemdt dan ook niemand dat de zaal bij aanvang van Ryan McGarvey al behoorlijk is vol gelopen.

Volgens sommigen is Ryan McGarvey het nieuwste fenomeen waar we in bluesland niet meer omheen kunnen. Samen met bassist Justin McLaughlin en drummer Bjorn Hamre staat de gitaarvirtuoos een kleine 3 uur op het podium van Theater Calypso. Na overleg met collega Fons Kerbulck laat ik Ryan verder voor wat het is want er gaat een totaalverslag komen van de maar liefst 10 optredens die Fons heeft bijgewoond.

Na drie uur gitaargeweld schakelen we over naar de foyer en horen we de uit Den Bosch afkomstige Duketown Slim. Een jongen met een rootsblues hart die langzaam steeds meer bekendheid gaat krijgen. Zo zal hij te zien zijn op de Culemborg Blues Night en het Bluesfestival in Leerdam. Duketown Slim, die zowel de bluesharp als gitaar speelt, bediend het publiek met krakers gemaakt door de groten van de blues. Songs van o.a. Muddy Waters en Robert Johnson klinken door de foyer. Daarbij wordt zijn eigen repertoire steeds groter en worden we met Duketown Rag, Doing Me Wrong en Corporation Blues verwend met een 3-tal eigen songs die uiteraard wel in de traditie liggen van de eerder genoemde artiesten.

Tijdens het optreden van Duketown Slim in de foyer heeft de band Wolfpin het voor een soundcheck het grote podium in genomen. Om 20 uur was Marcel Scherpenzeel en zijn band  aan de beurt op het podium van theater Calypso, voor een 2 uur durend Rory Gallagher tribute. Al ruimschoots van tevoren steeg de spanning in Theater Calypso, mensen ‘hadden gehoord’ hoe lang Marcel zou gaan spelen, welke nummers er langs zouden komen en ook zijn verschijning eerder die dag, met ingegipst been en ondersteund door een kruk, werd uitgebreid besproken. Samen met de Gallagher muziek die alvast door de speakers klonk tijdens het opbouwen, alsook een gigantische Rory-canvas achter het podium, was de toon al vroeg gezet.

En dan is het maar afwachten. Kritisch als de ouwe bluesgarde en in het bijzonder de Gallagher fan vaak is kon de ‘A Million Miles Away’ versie van Ryan McGarvey eerder die avond op weinig bijval rekenen. Bij Marcel en zijn band Wolfpin lag dit echter anders, vanaf het eerste nummer tot en met het laatste zo’n 2,5 uur later speelde Marcel de zaal plat met een geheel elektronische set, met daarin veel oude klassiekers afgewisseld met af en toe wat werk van latere datum. Dit deed hij op een prachtig passende manier, bomvol energie en rechtstreeks uit het hart, met een sound dat zo dicht in de buurt komt van Gallagher dat je je op momenten niet eens meer realiseert dat er een tribute band staat te spelen. Veel dichterbij komt het in ieder geval niet. Terwijl in de huidige muziekwereld maar weinig mensen van Rory Gallagher hebben gehoord zijn het dit soort avonden waarop zijn persoon en muziek voortleeft, en genoeg ‘jonkies’ aanwezig die uit hun dak gaan om dit voor nog heel wat jaren zo te houden.

Na afloop doen we nog even Big Wil & The Bluesmen aan. Deze band rond Alex Konijnenburg en Wil van der Ende blijkt volhardend in hun doel en met het uitbrengen de 2de CD Hard Times komt men hier steeds dichterbij: veel, heel veel spelen! Bij Will en zijn kornuiten geen dominant gitaarwerk maar juist veel ruimte voor de bluesharp.
Vandaag is men ook nog verzekerd van speciaal guest Peter Struijk die ook al een bijdrage leverde aan Hard Times. Samen met de donkere en wat hese, doch krachtige, zang van Alex is deze band tussen al het gitaar geweld een bluespareltje voor ons land.

Website: www.bluesinwijk.nl