P1150041

Sfeerverslag Bluesfestival Loosduinen – Den Haag
11 juli 2015

Ingestuurd verslag. Tekst en foto’s: Dé Hogeweg

Als ik goed heb meegeteld is dit het vierde jaar dat het winkelcentrum van het Loosduinse Hoofdplein in Den Haag een bluesfestival organiseert. Nu voor de 2e keer in juli. En ja hoor: het festivalplein ligt er zonovergoten bij. Twee Nederlandse driekleuren wapperen strak in de zeebries aan weerszijden boven het kleine podium. Op de poster staan de Livin Blues Xperience van Niko Christiansen en zijn mannen, The John Frick Band, net als vorig jaar met saxofonist Tom Moerenhout en als afsluiter de Fossen & Struijk Band.

De winkeliers hebben dit jaar een groot deel van het plein opgeëist voor kraampjes. Prima plan, want voorgaande jaren was er lang een grote kloof tussen publiek en bands. Vaak wordt er pas naar de rand van het podium geschuifeld en gedanst als iedereen voldoende bier of prosecco opheeft. Loosduinen is een nette Haagse wijk.
Ook een leuk gezicht is het toevoegen van hippe biertafels, waaraan nog maar een paar mensen zitten als schoonmoeder (83) en ik het plein opstappen.
Schoonmoeder loopt al vele jaren mee in het bluescircuit. Het begon natuurlijk in de jaren 50 bij de radio met Muddy Waters, Howlin’ Wolf en Elmore James. Later was zij één van de eerste bezoekers van North Sea Jazz en idem dito van de KoninginneNach (sinds 1989). Zegt ze ‘Hè nee, die heeft geen warmte in zijn stem,’ dan weet ik genoeg.
Onze ‘Nachburgemeester’ René Bom is al bezig met soundchecken, maar hij heeft toch even tijd voor iedereen die blij is dat hij of zij hem weer ziet na zijn ziekenhuisperiode eind vorig jaar.
‘Je weet het, onkruid vergaat niet!’ lacht hij en wég is hij naar de volgende situatie waar zijn aanwezigheid bij gewenst is.

Ik tegen schoonmoeder: ‘Zou Niko weer Wang Dang Doodle doen?’
Zij: ‘Nee, nu vast iets anders, maar ja, dat is wel het hitje dat de meesten hier kennen.’
We kijken hoe Bom met wat scootmobielers aan het dollen is.

Meteen als Christiansen een bluesriedeltje op zijn gitaar aanslaat, komen er veel mensen toelopen. Bom opent het festival (Speeeluh!) en een heerlijke middag blues begint. Niko wordt vergezeld door Frenk van Meeteren (gitaar), Bas Kleine (mondharmonica) en Marius Bos (accordeon). Dit instrument zorgt in combinatie met het strooien hoedje van Bos voor een Tour de France-achtig sfeertje. Ouwe hippie als Niko lijkt te zijn brengt hij ook nog een mooie toepasselijke versie van House of the Rising Sun. Als hij de gitaar verruilt voor zijn sax en het wonderschone St. James Infirmary inzet, gaat de zon net even warmer schijnen. Dit nummer is beroemd gemaakt door Louis Armstrong in 1928, maar wat mij betreft is de indrukwekkendste versie van Van Morrisson. Deze uitvoering is op een ander manier heel bijzonder: het traditionele begrafenisnummer in de zon met allemaal blije mensen. Na een uur is er een changement en kopen veel mensen een ijsje van Martino. Ook de tap draait goed.

P1140979

The John Frick Band stond vorig jaar ook al op dit festival. En je doet het goed als je teruggevraagd wordt. Hun roots liggen bij blues legendes zoals Elmore James, Muddy Waters, (yeey voor schoonmoeder) Bo Diddley, Freddy King etc. Je hoort in hun muziek ook de Amerikaanse en Britse gitaarmeesters doorklinken, zoals Peter Green, Rory Gallagher, Jimmie Vaughan en Sean Costello. Ze spelen hun eigen songs, maar proberen wel de energie en de passie van hun helden uit te dragen.

John Frick schrijft alle teksten. Hij is een Zuid Afrikaan, Engels is zijn moedertaal en dat helpt bij het zingen van de blues. Leo Birza speelt toetsen, Michel de Man drumt, Nico Hart speelt de bas. En met enige regelmaat komt Tom Moerenhout langs met zijn sax. (info Dutch Blues Foundation). Het is jammer dat de PA soms wat kuren heeft. Maar dit levenslustige vijftal bluest zich er speels doorheen.

De Fossen & Struijk Band staan al sinds de eerste versie van dit festival op de poster. Robbert en Peter zijn de winnaars van de Dutch Blues Foundation 2012 en behaalden vervolgens bij de International Blues Challenge in Memphis als eerste Nederlandse blues-act ooit de finale. Een kwaliteitsafsluiter dus. De band bestaat verder uit Jan Markus (bas) en Eduard Nijenhuis (drums). Schoonmoeder: ‘Die heeft echt warmte in zijn stem.’ Ze spelen lekkere blues van hun 4 cd’s, die na afloop ook te koop zijn.

Om 17.10 uur sluit René Bom af, maar dat doet hij niet zonder een ernstige noot: ‘Het is vandaag 14 jaar geleden dat Herman Brood overleed , hij moest zonodig springen.’ Zo beseft iedereen des te meer dat je elke dag moet genieten als dat kan en dat doet Loosduinen vandaag dan ook uit alle macht. Robbert Fossen mag een toegift geven en alle beentjes vooraan én achteraan gaan van de vloer.

Setlist Livin Blues:
The same thing
House of the risin sun
Take 4
Mississippi road
Come back baby come back
The spasm blues
Johnny B goode
Shake your moneymaker
Wee wee hours
Little red rooster
St. James Infirmary

Setlist John Frick:
Eight Counts For Rita
Bank Robber
Frankie
The Thrill Is Gone
Superficial Love
Inside Of Me
Storm Rolling In
Thrill Seeker
Ride That Lonesome Train
Sea Cruise
Twenty-nine Ways

Setlist Fossen & Struijk Band:
That will never do
Please don’t dog me
Bad boy
Think
How blue can you get
Your day will come
Ball and chain (met zangeres Ilona)
Gonna move to Kansas City
Long distance call
Rock me baby
You belong to me


Ook op Blues Magazine ...

Geen berichten gevonden.