Blues Peer

Buddy Guy @ Blues Peer photo by Nineke Loedeman

Blues Festival Peer
15, 16 en 17 juli 2016

Line up:
Vrijdag 15 juli: Suncourt Ramblers, Boogie Beasts, Jan De Bruijn Band, Bonita & The Blues Shacks.
Zaterdag 16 juli: Eric Slim Zahl & The South West Swingers, OTOMACHINE, Lucinda Williams, Robben Ford, Paul Carrack, Larry Graham & Graham Central Station, Joe Bonamassa.
Zondag 17 juli: Meena Cryle & The Chris Fillmore Band, Mojo Man, JP Soars & The Red Hots, Walter Trout, Taj Mahal, Buddy Guy, Brian Setzer’s Rockabilly Riot.

Tekst: Daan Sindelka en Nineke Loedeman (vrijdag) / Foto’s: Nineke Loedeman. Alle foto’s album Blues Peer 2016

Na een uitermate natte junimaand is ook juli niet veel beter begonnen. Gelukkig zijn de weergoden de organisatie van de 32ste editie van het Belgische Rhythm & Blues Festival, oftewel Blues Peer, bijtijds goed gezind. Met temperaturen boven de 20 graden Celsius is het bijzonder aangenaam verpozen op de bluesweide, onder het genot van drie dagen lang veel goede blues muziek. Deze zomer zien we op Peer een groot aantal gevestigde namen maar zoals altijd mag ook jong talent zijn kunnen laten zien.

Suncourt Ramblers

Bij aankomst op vrijdagavond ligt de festivalweide er goed bij en het is al aangenaam druk. Om 19.00 uur wordt deze 32e editie van Blues Peer afgetrapt door de Suncourt Ramblers. Deze band bestaat sinds 2010 en brengt authentieke bluesgrass maar ook rock & popsongs. Met maar liefst zeven muzikanten aan boord worden we getrakteerd op een mooie mix van folk Mississippi klanken. De mooi in elkaar vloeiende zangstemmen maken indruk. De groep brengt zowel authentieke bluegrass nummers als bekende en minder bekende rock & pop songs. Dit vrolijke zevental muzikanten neemt het publiek mee in een warme muzikale boottocht en met hun prachtig in elkaar vloeiende stemmen wordt het publiek ontvoert naar het Kentucky van de jaren 50. Met het gebruik van onder andere banjo, dobro, cigarbox, accordeon en lapsteelgitaar brengt de band een aanstekelijke mix en de sfeer komt er goed in!

Boogie Beasts-4

De prettige harmonieuze klanken sterven langzaam weg en we vervolgen de avond met de vuige boogieblues van de Belgische Boogie Beasts. Deze momenteel erg succesvolle band bestaat uit de twee Limburgers, Gert Servaes op drums en Jan Jaspers op zang en gitaar, en uit de twee Luikenaars Fabian Bennardo op mondharmonica en Mathias Dalle, ook op zang en gitaar. Boogie Beasts is een samenwerking tussen The Goon Mat & Lord Benardo en de band Voodoo Boogie. In november 2015 bracht de band hun, zeer goed ontvangen, debuut ‘Come And Get Me’ uit (lees hier de recensie), een gevarieerd album vol eigen nummers. Veel nummers van dat toffe album komen vanavond voorbij. Indringende vocalen, scheurend harmonicawerk, intense gitaartonen en de solide ritmesectie brengen een aanstekelijk pot dampende muziek. Vuige en uiterst dansbare boogieblues wordt de tent in Peer ingeslingerd. De heren weten de tent binnen no time plat te spelen en laat het bouwen van een feestje maar aan hen over. Klasse!

Jan de Bruijn Band_-3

Dan krijgen we heel even de tijd om bij te komen van dit boogie geweld. De aimabele zanger en gitarist maar ook liedjesschrijver Jan de Bruijn (1958) uit Zundert staat alweer klaar om het publiek te verblijden met zijn mix van blues/jazz/rootsmusic. Jan zit al meer dan vijfendertig jaar ‘in het vak’. In de jaren tachtig is Jan, naast zijn zingende zus Anneke, frontman van The Crew, een ijzersterke rhythm & blues formatie met een jarenlange, toonaangevende rol in het internationale clubcircuit. Begin van de jaren negentig start hij The Gonnabee’z, een combinatie van een selecte groep Nederlandse en Belgische popmusici. In 2013 verschijnt zijn langverwachte solo-cd “The Long Way Home”, een album dat in de media wordt omschreven als “het beste wat Jan tot nu toe heeft gemaakt”. Op 27 mei jl. bracht hij zijn laatste album ‘Bittersweet’ uit. Naast Jan zien we Luc Janssen op gitaar, Sam Vloemans op trompet en percussie, Henri Ylen op saxofoon en Pieter van Bogaert op Hammond en piano. Na een korte opwarm periode raakt de band wat meer op stoom en horen we mooie ballades en soulvolle bluessongs.

Bonita & The Blues Shacks_-6

Na anderhalf uur maken we ons op voor de explosieve blues en soul van zespersoonsformatie Bonita And The Bluesshacks uit Duitsland, die de eerste dag van Blues Peer mag afsluiten. Dit ensemble toert al 25 jaar kris kras door Europa, maar doet net zo makkelijk L.A en Australie aan! Reeds twaalf albums hebben ze al uitgebracht maar ook mochten ze al meerdere awards in ontvangst nemen in thuisland Duitsland, onder andere voor het album ‘London Daye’. In 2015 bracht de band hun laatste en gelijknamige album uit. De uiterst muzikale selfmade Bonita Niessen is geboren in Kaapstad, Zuid-Afrika en kwam op 18 jarige leeftijd naar Duitsland waar zij al snel een platencontract kreeg. Haar stem is warm en soulvol en heeft een groot bereik. Met de uitstekende harmonica-speler Michael Arlt gaat ze ook regelmatig een vocale battle aan. De chemie tussen de twee is fantastisch. De uitstekende band warmt het eerste halfuur het publiek op swingende wijze op, waarna de explosieve Bonita het stokje overneemt en ze gezamenlijk de tent doen schudden op haar grondvesten.

Dan is het tijd om de avond af te sluiten en het gezellige overnachtingsadres op te zoeken. Morgen maken we ons op voor een lange, maar wederom vast zeer interessante dag.

Sfeer @ Blues Peer 2016-3

Eric Slim Zahl & The South West Swingers-3

Met Eric “Slim” Zahl & The South West Swingers uit Noorwegen en het Belgische OTOMACHINE begint de zaterdag in Peer buitengewoon volumineus. De bands zijn allicht niet zo bekend als sommige van de acts later op de dag maar dat betekent geenszins dat ze er niet mogen zijn. Eric Zahl en zijn band laten zien dat ze de European Blues Challenge niet zomaar hebben gewonnen en Oystein ‘Boogieman’ Undem doet zijn bijnaam op de toetsen alle eer aan. OTOMACHINE continueert niet veel later minstens zo knallend en brengt een vol funkgeluid ten gehore – niet vreemd met maar liefst vijftien man op het podium.

OTOMACHINE-6

Robben Ford_

Om kwart voor drie is het de beurt aan Robben Ford om het podium te betreden en dat is niet zomaar de eerste en de beste meneer. De 64-jarige gitarist uit Californië draait al even mee in de muziekwereld en werkte in het verleden met namen als Bob Dylan, Bonnie Raitt, George Harrison en Miles Davis – wie kan dat nu zeggen? Met zijn powertrio weet hij met gemak een uur te vullen in Peer en demonstreert hij maar eens hoe goed zijn gitaarspel wel niet is, het zal niemand verbazen dat hij tot de sterksten in zijn soort wordt gerekend.

Lucinda Williams-5

De zaterdagnamiddag in Peer wordt ingeluid door countryzangeres Lucinda Williams, in het verleden al goed voor drie Grammy Awards. De band begint de set erg timide en Lucinda zelf komt enigszins verward over. De 63-jarige artieste lijkt ontevreden over het geluid, heeft de songteksten naast zich staan en komt lichtelijk verveeld over terwijl de eerste nummers worden weggespeeld. De energie straalt er niet vanaf en dat is ook aan het publiek in Peer te merken; de tent is niet bijster goed gevuld en ook het applaus tussen de nummers door is ronduit mager.

Desalniettemin worden de tracks gaandeweg de set wat opzwepender en met nummers als Essence – van het gelijknamige studioalbum van Williams –, en Foolishness – van haar in 2014 uitgebrachte ‘Down Where the Spirit Meets the Bone’ –, komt er ook onder het publiek ietwat meer enthousiasme. De stem van Lucinda, die overigens een perfectionist heet te zijn, klinkt bij tijd en wijlen echter schel en dat is tijdens het knallende slotakkoord van de avond, met Rockin’ In The Free World van Neil Young, niet anders.  Al met al is de act van Williams niet per se het hoogtepunt van het festival, en gelukkig wacht er nog een hoop kwaliteit.

Paul Carrack-5

Over kwaliteit gesproken, Paul Carrack en zijn band; dat is even andere koek. Als laatste toegevoegd aan de toch al grootse line-up in Peer is de veelzijdige muzikant toch een kleine kers op de taart. Wie de zeskoppige formatie van de in Sheffield opgegroeide Carrack al eens live heeft gezien weet dat muzikale hoogstandjes, soul en enthousiasme gegarandeerd zijn. Dat Paul zijn vak meer dan verstaat, blijkt wel uit de gigantische lijst met grootheden met wie hij samenwerkte. Zonder ook maar de illusie te hebben volledig te zijn; Rod Stewart, Eric Clapton, Sting, John Hiatt, Phil Collins en B.B. King moeten toch namen zijn die al een aardige indruk geven van Carracks staat van dienst. Overigens is het heus niet slechts Paul zelf die voor de kwaliteit in staat, de hele band is een solide en geoliede machine, zoals vrijwel direct blijkt wanneer de band om zes uur opkomt en de avond inluidt met nummers als Too Good To Be True en Time Waits For No One, dat nagenoeg tien minuten duurt en waarin Paul soleert op zowel gitaar als orgel, Jeremy Meek op zijn basgitaar, Andy Staves op zijn gitaar en publiekslieveling Steve Beighton op zijn saxofoon.

De setlist bevat nummers van zowel Ace, Squeeze, Mike + The Mechanics alsook van de soloplaten van Carrack, waaronder van zijn laatste album, ‘Soul Shadows’. Watching Over Me komt van dat laatste album en gaat over de begintijd van een groep muzikanten, rondtrekkend met een bus, en bevat een prachtige solo van Paul op de mondharmonica.

Het valt Carrack en co te prijzen dat ze op een bluesfestival zoveel enthousiasme genereren met een setlist waarin de blues totaal afwezig is. Hoogst opmerkelijk is het echter om te zien hoe wild iedereen wordt bij het rustige en bekende The Living Years – dat is een bluesminnend publiek eigenlijk niet waardig. Met How Long, het eerste nummer dat de 65-jarige Brit ooit schreef, besluit Paul zijn optreden op Belgische bodem. Een terechte afsluiter moet gezegd, want zoals we van deze band gewend zijn een knaller vol muzikaal luisterplezier.

Larry Graham & Graham Central Station-4

Na het sterke optreden van Paul Carrack en zijn band is het tijd om er, zeker wat tempo betreft, een schepje bovenop te doen; het is funky time met good old Larry Graham. Met zijn Graham Central Station, al in 1973 geformeerd en sindsdien bestaande in vele bezettingen, valt hem de eer ten deel het aanwezige publiek eens flink in beweging te zetten. Larry vergaarde wereldfaam met zijn revolutionaire slapping techniek op de bass, en zijn wereldberoemde baslijntje op Dance To The Music van Sly and the Family Stone was één van de vroegste vormen van dat wat zich zou ontwikkelen tot de funk. Uiteraard ontbreekt het nummer in Peer niet op de setlist, die nagenoeg geheel bestaat uit opzwepende tracks.

Soms wordt er wat teveel door de muziek heen getetterd en hoewel de band een sterk en swingend geheel vormt, met in Wilton Rabb bijvoorbeeld een uitstekende gitarist, schiet de rol van Ashling Cole in het geheel soms zijn doel wat voorbij. Vocaal is ze wel sterk maar echte percussievaardigheden ontbreken aan alle kanten.

Hoogtepunt voor velen is een prachtige uitvoering van Purple Rain van de in april gestorven Prince, met wie Larry Graham met enige regelmaat samen speelde en opnam.

Larry Graham & Graham Central Station-5

Voor de afwisseling en de nodige beweging is de set van Larry Graham & Graham Central Station een meer dan welkome act, voor de echte bluesliefhebber daarentegen is het alweer smachten naar de volgende artiest van formaat, niemand minder dan Joe Bonamassa.

Joe Bonamassa_

Met Joe Bonamassa als slotact van de zaterdag mag Blues Peer zich flink op de schouder kloppen. Bonamassa staat voor dat wat de bluesliefhebber nodig heeft; blues, machtig gitaarwerk, respect voor vroegere helden en vooral hoop. Hoop omdat niet alles verloren is, hoop omdat Bonamassa zijn grote liefde, de blues, trouw blijft, hoop omdat Bonamassa pas negenendertig is en hoop omdat Joe gewoon ontzettend goed is in dat wat hij doet, namelijk optreden alsof zijn leven ervan afhangt.

Dat het publiek verwend zal gaan worden door Joe lijkt een alom bekend gegeven, de tent is de zaterdag nog niet zo vol geweest. Het optreden is onderdeel van Joe’s British Explosion Tour, waarmee hij zijn grote voorbeelden – tevens voormalig Yardbirds – Eric Clapton, Jeff Beck en Jimmy Page eert. ‘Without these guys I would probably be painting houses or something’, zegt hij daar zelf over, om maar aan te geven hoe belangrijk deze Britse helden daadwerkelijk voor zijn carrière zijn geweest.

Zoals de kenner gewend is, houdt Joe van stijl; de band zet in en Joe komt op, netjes in pak en met bril, om vervolgens meteen maar even een verpletterend visitekaartje af te geven. Met de instrumentale medley van Beck’s Bolero en Rice Pudding worden een aantal dingen onmiddellijk duidelijk: Joe kent zijn klassieken en Joe moet zo snel mogelijk tot beste gitarist – bluesgitarist dan toch – van zijn generatie worden uitgeroepen.

Joe Bonamassa_-4

Gedurende de volledige anderhalf uur die de man uit New Hartford, New York op het podium staat, is de vraag gerechtvaardigd hoe lang hij de energie en de klasse die hij ten toon spreidt kan vasthouden maar het lukt hem van begin tot eind. Nimmer valt het stil, nooit slaat de verveling toe en zijn vertolking van sommige nummers is fenomenaal. Het siert Bonamassa dat hij niet per se kiest voor de klassiekers van zijn helden maar dat hij juist grijpt naar minder bekende platen zoals Mainline Florida van Eric Claptons ‘461 Ocean Boulevard’ of het psychedelische SWLABR van Cream.

Het is geweldig om te zien dat Bonamassa, die op zijn twaalfde al in het voorprogramma van B.B. King stond, overduidelijk plezier heeft in wat hij doet en dat hij niet alleen technisch een ijzersterke gitarist is, maar ook gevoel in zijn spel legt. Dat zijn stem niet kan wedijveren met die van een Clapton, of een B.B. King, ach, dat zij hem direct vergeven, je kan immers niet alles hebben.

Helaas speelt Joe ‘maar’ anderhalf uur en is het sneller kwart over elf dan gewenst – voor de bijkomende gehoorbeschadiging overigens maar goed ook. Hopelijk zet Blues Peer gitaarvirtuoos Bonamassa na deze spectaculaire performance op de vaste gastenlijst.

Sfeer @ Blues Peer 2016-6

Meena Cryle & The Chris Fillmore Band-11

Al rond het middaguur loopt het festivalterrein te Peer, Vlaanderen langzaam vol. Nog steeds trilt de grond daar enigszins na van het spectaculaire optreden van Joe Bonamassa, nog maar een uur of dertien eerder. De zondag zal worden ingeluid door Meena Cryle & The Chris Fillmore Band uit Oostenrijk. De vijfkoppige band zorgt met een stevig geluid meteen voor een goede opening en laat zien dat de blues ook in de Alpen springlevend is. Zangeres Meena heeft een sterke bluesstrot en in combinatie met de meer dan uitstekende gitaarkwaliteiten van Chris Fillmore zorgt zij met haar band ervoor dat Peer weer klaarwakker is.

Mojo Man_

De tweede act op de zondag wordt verzorgd door Mojo Man van Hollandse bodem. Met een omvangrijke blaassectie weet deze band wat knallende en volle blues over het terrein te knallen en wordt de goesting voor de rest van de dag flink aangewakkerd.

JP Soars and The Red Hots-5

Wie bekend is met JP Soars & The Red Hots weet dat, wanneer deze formatie het podium betreedt, de blues gegarandeerd is. Soars, begonnen in de heavy metal, is inmiddels een meer dan respectabele gitarist in de bluesscene, mede dankzij zijn gave een tweesnarige sigaar box-gitaar meester te zijn, won hij in 2009 al eens de Albert King-prijs voor beste gitarist op de International Blues Challenge.

De redelijk jonge formatie speelt een uur lang knallende blues in een herkenbare en eigen stijl. De rauwe stem van Soars klinkt sterk en ook het gitaarwerk van medegitarist Steve Laudicina mag er best zijn. Laatstgenoemde begeeft zich later op de zondag gewoon nog even onder het publiek tijdens het optreden van Taj Mahal – niemand die de beste jongen herkent.

JP Soars and The Red Hots-8

Het laatste gedeelte van de set ruilt Soars zijn hollowbody Epiphone voor de sigaar box-gitaar en laat hij eens zien hoe je daar met behulp van een slide een vol geluid mee kan produceren. Het wordt een knallend einde en er kan niet anders gezegd dan dat dit optreden naar meer smaakt.

Het is even na vieren als Peer zich opmaakt voor de eerste echte grote act van de zondag. Om kwart over vier zullen Walter Trout en consorten het podium bestijgen en wie een beetje vertrouwd is met Trout weet dat zulks doorgaans gepaard gaat met een weergaloos muzikaal spektakel.

Walter Trout_-3

Nog niet heel lang geleden keek de gitaarvirtuoos de dood letterlijk in de ogen ten gevolge van zeer ernstig leverfalen. Een transplantatie, onder andere bekostigd door donaties van zijn fans, zorgde er echter voor dat Walter herstelde en een tweede leven kon beginnen. Met zijn nieuwe studioalbum ‘Battle Scars’ vertelde hij over die periode en niet onverdienstelijk; het album werd meteen Rock Blues Album of the Year. Trout ging ook weer op tournee en deed dit volgens insiders sterker dan ooit tevoren. Dat dit klopt, is te horen op het net uitgebrachte ‘Walter Trout Alive in Amsterdam’, een spetterend livealbum dat is opgenomen in november 2015 te Carré, Amsterdam.

Ook tijdens zijn set in Peer memoreert Walter met enige regelmaat zijn uiterst penibele gezondheidstoestand. Hij vertelt het publiek tamelijk uitgebreid dat hij zichzelf in zijn periode bij Canned Heat en John Mayall een levensstijl aanmat waarmee hij zijn lever om zeep hielp, en ook hoe zijn brein tijdens de ziekte degenereerde, dusdanig dat hij zijn eigen vrouw en kinderen niet meer herkende, laat staan dat hij nog wist hoe hij gitaar moest spelen.

Hoe dan ook, dat Trout terug is, lijkt hij ook in Peer maar eens te willen laten zien, de gehele set is ongekend energiek. Met Say Goodbye To The Blues geeft hij een spectaculair eerbetoon aan wijlen B.B. King, volgens Trout ‘the greatest bluesman that ever lived’. De snelle, jankende gitaarsolo’s van Trout zijn niet te stoppen en het publiek raakt terecht uitzinnig tijdens deze meesterstukjes.

Niet alleen Trout – die veel nummers van ‘Battle Scars’ op de setlist heeft staan, zoals Almost Gone –, toont zich vol vuur, de gehele band oogt meer dan vitaal. Bassist Johnny Griparic, die ooit bij Slash’s Snakepit speelde, staat nagenoeg de hele set te stampen en ook Sammy Avila blijkt zijn fysieke gewicht meer dan goud waard achter zijn hammondorgel.

Walter Trout_-8

Tijdens het optreden wordt Walter op de gitaar nog enkele malen ondersteund door Jon Trout, zijn zoon, en tijdens het voor zijn vrouw geschreven Please Take Me Home door zijn goede vriend Andrew Elt, die overigens voorafgaande aan de show gewoon alle instrumenten van de band heeft staan stemmen. Dat laatstgenoemde ook vocaal flinke inhoud heeft, blijkt wel bij de afsluiting van de officiële set – Walter doet als een van de weinigen in Peer aan een toegift –, tijdens het keiharde Going Down van Moloch haalt hij uit op een manier die zelfs Beyonce op haar beste dagen niet zou kunnen benaderen.

Blues Peer 2016-2

Mochten er in Peer mensen aanwezig zijn geweest die twijfelden aan de revival van Walter Trout; het kan niet anders dan dat deze in vijf voorbijvliegende kwartieren is weggenomen. Trout is alive!

Na een spectaculair optreden van Walter Trout is het in Vlaams Limburg tijd voor nog eens een wereldster van formaat; Taj Mahal. Met maar liefst 74 jaar op de teller, en een gezonde portie overgewicht mag het geen wereldwonder heten dat zijn fysiek overduidelijk niet meer tot heel veel in staat is. Eenmaal zittend op zijn kruk is de multi-instrumentalist, omringd door zijn banjo, gitaren, ukelele en keyboard, gelukkig meteen weer als een vis in het water. Dat opstaan nauwelijks gaat, en lopen evenmin, betekent, zo blijkt al snel, geenszins dat muziek maken niet meer gaat – wat een geluid maakt die man nog steeds met zowel zijn stem alsook zijn instrumenten!

Blues Peer 2016-8

Taj Mahal is met zijn trio een welkome afwisseling op het bluesfestival, alwaar de elektrische gitaar toch wel hoogtij viert, ondanks het feit dat de blues natuurlijk ooit akoestisch begon. De blues van Mahal is herkenbaar en staat bekend om zijn wereldse invloeden, zijn exotische blouse en het rieten hoedje zijn daarmee geheel in stijl. De set is buitengewoon sterk, net als de stem van Taj, die in het verleden al samenwerkte met Wynton Marsalis, Eric Clapton en Keb’ Mo’.

Mahal brengt wisselend covers, zoals het klassieke en veel vertolkte C.C. Rider en eigen werk, zoals Fishin’ Blues en Queen Bee ten gehore. Met zijn resonatorgitaar maakt hij laatstgenoemde nummers, die perfect de stijl van Taj weerspiegelen, tot een lust voor het oor.

Ook hier vliegt de tijd weer voorbij en gelukkig is er ruimte voor een toegift, dat wil zeggen; Taj staat moeizaam op, loopt vertwijfeld richting coulissen en wordt vervolgens door anderen weer naar zijn kruk gedirigeerd, alwaar hij zijn banjo ter hand neemt en speelt als een jonge God. Gelukkig zit er op zijn muzikale capabiliteit nog bar weinig verval!

Als Taj Mahal het podium heeft verlaten gaan maar weinig mensen naar buiten om zich tegoed te doen aan een drankje of wat te eten. Op de voorste rijen is het flink dringen geblazen en dat heeft een reden; kwart voor acht bestijgt niemand minder dan legende Buddy Guy het podium in Peer. Er wordt geadverteerd met ‘the last man standing’, waarbij hij wordt gezien als laatst overlevende zwarte bluesgrootheid, zeker nu B.B. King vorig jaar is heengegaan.

Blues Peer 2016-20

Als gitarist Ric Hall, toetsenist Marty Sammon, bassist Orlando Wright en de gigantische drummer Tim Austin reeds hebben postgevat en het intro van Damn Right I’ve Got The Blues inzetten, komt de enige echte Buddy Guy, zoals we van hem gewoon zijn in zijn stipjesoverhemd, het podium op. Meteen al wordt duidelijk dat de bijna 80-jarige bluesicoon nog speelt alsof hij slechts de helft van zijn leeftijd is en het publiek is vrijwel direct door het dolle heen. Buddy speelt met het publiek, de fotografen, de camera’s en zijn bandleden en uit alles blijkt dat deze man nog zo ontzettend veel plezier heeft in wat hij doet.

Guy speelt echte pareltjes uit de blueswereld als Five Long Years van Eddie Boyd, Willie Dixons Hoochie Coochie Man en She’s Nineteen Years Old van Muddy Waters en, behalve dat hij zelf absoluut de show steelt, laat hij ook genoeg ruimte voor zijn bandleden, die stuk voor stuk ook geweldig sterk spelen.

Hij laat Peer schudden op zijn grondvesten als hij met zijn gitaar de trap afloopt en zich door de mensenmassa een weg naar buiten baant, onderwijl heftig doorspelend – iets wat hij overigens vaker doet.

Met Born to Play Guitar speelt Buddy de titeltrack van zijn gelijknamige album en laat hij tevens zien dat hij inderdaad geboren lijkt om zijn gitaar te bespelen – wat een ongekende virtuositeit!

Blues Peer 2016-17

Het tweede deel van Guys optreden staat vooral in het teken van grappen en grollen en het snel afwisselen van diverse nummers van zijn grote helden – zoals hij zelf zegt niet omdat hij de helft vergeet, maar omdat hij ons zoveel mogelijk mee wil geven. John Lee Hooker, B.B. King en Cream – met een leuke versie van Strange Brew – komen voorbij, alsook Jimi Hendrix, van wie hij Voodoo Child (Slight Return) na zijn eigen gevoelige Skin Deep speelt op een manier zoals ook Hendrix zelf dat destijds gedaan zou hebben. Buddy Guy speelt gitaar achter zijn rug, met zijn mond, met een drumstok, slaat erop met zijn handdoek, schuurt hem heen en weer tussen zijn benen en kent geen grenzen. Peer staat op zijn kop en blijft verbluft achter als Buddy Guy vertrekt, aan Brian Setzer de ondankbare taak om daar enigszins mee te kunnen gaan wedijveren.

Als Brian Setzer’s Rockabilly Riot opkomt om de zondagavond van bluesliefminnend Peer te beëindigen is het binnen duidelijk rustiger dan het geval was bij legende Buddy Guy. Desalniettemin is het zo dat, wanneer de eerste rockabillyklanken zijn ingezet de tent binnen no-time geheel is gevuld, een ieder swingend. Zelfs buiten de tent heeft men moeite de benen stil te laten staan en staat menigeen te dansen. Hoewel dus geen blues, lijkt de festivalprogrammeur een goede keuze gemaakt te hebben.

Brian Setzer photo by Nineke Loedeman

Brian Setzer photo by Nineke Loedeman

Het was begin jaren tachtig dat Setzer met The Stray Cats zorgde voor een heuse rockabilly revival en ook nu, ruim dertig jaar later, weet Brian ervoor te zorgen dat rockabilly weer leeft, ook al is het maar voor even. De set kent een geweldig tempo waarin nummers snel worden afgewisseld. Ook de muzikale solo’s volgen elkaar in rap tempo op – Setzer zelf speelt goed op de gitaar maar vooral de contrabassist Winchester en pianist McKendree vallen te prijzen om het bizar hoge tempo dat ze kunnen handhaven gedurende de gehele avond.

De band speelt redelijk wat nummers van The Stray Cats, een enkel nummer van The Brian Setzer Orchestra en daarnaast nog wat oldtime rockabilly klassiekers. Het einde van het optreden komt voor velen sneller dan hen lief is, niet in de laatste plaats omdat Blues Peer 2016 daarmee alweer aan een – knallend – einde is gekomen.

Uiteraard kijken we nu al uit naar 2017!

Hier alle foto’s in het album Blues Peer 2016

Robben Ford_-2

Buddy Guy (9)

Blues Peer 2016-5

Taj Mahal photo by Nineke Loedeman

Blues Peer 2016-24

Boogie Beasts-3

Eric Slim Zahl & The South West Swingers-4

Larry Graham & Graham Central Station

Meena Cryle & The Chris Fillmore Band-9

Paul Carrack-2

Walter Trout_-7

Meena Cryle & The Chris Fillmore Band-5