Verslag: BLUES PEER 2014 – Peer, Belgie – zaterdag 19 Juli 2014

IMG_5233

BLUES PEER 2014
Peer, Belgie
18 t/m 21 Juli 2014

Zaterdag 19 Juli 2014: Stackhouse, Joanne Shaw Taylor, Deitra Farr & Soul Gift, The Paladins, Ana Popovic, Sonny Landreth, Los Lobos.

Tekst: Nineke Loedeman / Foto’s: Bert Lek
Meer foto’s Bert

Voor de 30ste jubileumeditie van BLUES PEER zal het podium wederom beklommen worden door een aantal grootheden. De organisatie biedt het publiek een sfeervol en kwalitatief hoogstaand programma aan, via de bekende mix van aanstormend jong geweld en gesettelde acts. Voor deze editie halen ze graag enkele “goede vrienden” uit edities uit het verleden terug, zoals oa. Los Lobos, The Paladins en Guy Forsyth. Aangevuld met nieuwe en vernieuwende acts. We laten ons graag verrassen!

Onder tropische omstandigheden lopen we zaterdag tegen twaalven het festivalterrein aan de Deusterstraat op, gekleed in luchtige kledij. De organisatie is ook goed voorbereid; naast de toilettengroep bevochtigt een sterke watersproeier het nu al verhitte publiek. En dan is de muziek nog niet eens begonnen…

Die muziek wordt dit keer op muzikale wijze aangekondigd door de Vlaamse muzikant Jan de Smet die, zichzelf daarbij begeleidend op gitaar of accordeon, over elke act iets meldt. De Nederlandse band STACKHOUSE opent klokslag 12 uur vandaag en ik mag wel zeggen: dat doen ze met verve. Geïnspireerd op de bluesmuziek uit de jaren 40/50 , brengt deze authentieke live band een sfeervolle, frisse set met swingende ( jump) bluesnummers, bestaand uit zowel covers als eigen werk van hun album “Big Fish Boogie’. Samen met de ervaren klanken van bluesgitarist Willem van Dullemen, ondersteunen drummer Bert Post en bassist Fred van Nunen, gitarist Emiel van Pelt en zanger/harpspeler Machiel Meijers, om een aanstekelijke en swingende set neer te zetten. Een eerbetoon aan Johnny Winter vindt plaats in de vorm van Elmore James’ ‘Fine Little Mama’. Overigens is Willem van Dullemen de enige artiest vandaag die ook dertig jaar geleden op de eerste editie van BRBF speelde! Het publiek reageert enthousiast: een fijne aftrap van de zaterdag.

IMG_5203

De temperatuur stijgt meer en meer als de Britse JOANNE SHAW TAYLOR aantreedt op het podium, vergezeld door haar band. Ooit ontdekt door Dave Stewart, timmert de in 1986 geboren gitariste al vele jaren met succes aan de bluesrock weg. Met reeds vier albums in haar pocket en de vijfde ‘The Dirty Truth’ voor september a.s. gepland, kan deze nog jonge dame benoemd worden als behoorlijk ervaren bluesartieste. Vanavond laat ze horen hoe ze dit heeft bereikt: haar gedreven, gepassioneerde gitaarwerk i.c.m haar ietwat rauwe stem vormen de basis voor een portie onvervalste gitaarblues. Persoonlijk vind ik haar band daarbij wat achterblijven, daar had ik ook graag diezelfde passie in gezien. Naast het aanbod van veel uitstekende bluesrock songs, valt het publiek toch echt stil bij een wonderschone vertolking van Frankie Miller’s ‘Jealousy‘, met zo’n retestrakke gitaarsolo waar deze dame bekend om staat.

IMG_5224

Voormalig ‘Mississippi Heat’ zangeres DEITRA FARR staat bekend als een Chicago dame pur sang. Haar set wordt instrumentaal geopend door haar Europese band SOUL GIFT die er al direct enkele sublieme solo’s tegen aan gooien, o.a. van saxofonist Sebastian Grimus, gitarist Alex Schultz en hammondspeler Raphael Wressnig. Het dak gaat er al af nog voor Deitra überhaupt verschenen is! Maar zodra deze soul lady het podium oploopt en begint te zingen, horen we waarom ze al dikwijls genomineerd is voor verschillende bluesawards in o.a. thuisland Amerika. Deitra brengt behoorlijk wat swing in een mengeling van uptempo nummers en enkele ‘low down and dirty blues’ songs. Met humor gebracht, zoals ‘Bad Company’, a song about people I don’t like, en ‘I‘m Feeling Good’. Deze dame gooit er een fijne pot Chicago blues tegenaan. Maar het is haar geweldige band die vanmiddag voor mij de show steelt, wat een energie, vakkundigheid en passie zien en horen we hier.

IMG_5293

Voor Blues Peer is het vanmiddag nogmaals een weerzien met de Amerikaanse THE PALADINS. Het trio uit San Diego, ooit gestart in de jaren 80, gestopt in 2005 en weer begonnen in 2011, is weer helemaal terug in het zadel. En bijzonder populair blijkbaar, want ze staan hier nu voor de vierde maal. De heren staan garant voor een uur blues, rockabilly en swing. Op opener ‘Powershake’ staan er al vele mensen te dansen, en dat worden er in de loop van het concert alleen maar meer en meer. De sfeer is ongelooflijk goed, de muziek geweldig en de set afwisselend. Gitarist Dave Gonzalez, bassist Thomas Yearsley en drummer Brian Fahey weten precies hoe ze de mensen moeten amuseren met nummers als ‘Follow Your Heart’ en slowblues ‘Goin’ Down To Big Mary‘s’, waarbij Dave een geweldige solo uit zijn Guild gitaar tovert. Een heerlijk optreden van een hele fijne band.

IMG_5320

Dan verschijnt alweer geen onbekende voor de vaste bezoekers van dit festival: ANA POPOVIC. Vijftien jaar en acht albums later staat deze geboren Servische topgitariste hier weer. Ze wordt door Jan de Smet aangekondigd als “straffe madam” en als ze even later verschijnt in haar rode lederen jurkje lijkt hij in eerste instantie met deze opmerking naar haar uiterlijk te verwijzen. Niets blijkt minder waar. Toetsenist Michele Papadia opent met de band op bijzonder sterke wijze met een instrumentaal nummer en gezamenlijk met Ana wordt er ingezet met het funky ‘Can You Stand The Heat’, van haar gelijknamige recent uitgekomen album. In sneltreinvaart volgt een wervelende set van funk, rock, blues en soul. Deze snarenvirtuose speelt met een onnoemelijke passie en dat straalt vanuit haar hele wezen, regelrecht de verhitte en stomende tent in! Maar laten we vooral haar goede begeleidingsband niet vergeten: eerder genoemde toetsenist Michele, blazersduo saxofonist Kirk Smothers – trompettist E.J. Dyce en ritmesectie drummer Stéphane Avellaneda – bassist Ronald Jonker trappen hem behoorlijk op zijn staart. Ongelooflijk hoe bassist Ronald de tent opzweept, en als een wervelwind zijn basgitaar bespeeld. Eigenlijk is het niet bespelen maar geselen. Zelden zo veel energie en onderlinge interactie op een podium gezien en tijdens ‘Can’t You See What You’re Doing To Me’ stijgt de temperatuur tot ongekende hoogte. Ook ‘Summer Rain’ van haar ‘Unconditional’ album laat een sterke indruk achter. Voornamelijk eigen nummers vanavond, maar ook Rolling Stones song ‘Rain Fall Down’ staat op de setlist in Peer. Tijdens het slotnummer laat de band met enkele verbluffende orgel-, bas- en drumsolo’s nog eens horen waarom ze tot één van de beste bands behoort.

IMG_5364

Tien jaar geleden tijdens de vorige jubileumeditie stond hij hier ook, slide gitarist SONNY LANDRETH. Met powerdrummer Brian Brignac en bassist Dave Ranson brengt Sonny stevige slide bluesrock. Ruim dertig jaar staat deze man al aan de top in de wereld van de slide gitaar. Naast een indrukwekkende eigen discografie nl. elf albums, speelde hij met alle groten der aarde, zowel tijdens tours als op albums. Verbluffend mooi om te zien hoe deze man met zijn lange vingers schijnbaar onzichtbaar de snaren van zijn gitaar beroert. Hij zingt als het ware met zijn gitaar. Nadat we hebben kunnen genieten van o.a. ‘The Promised Land’ en een prachtig ‘It Hurts Me Too’, verschijnen Ana Popovic en de Canadese blues/gospel zangeres Layla Zoe naast Sonny op het podium. Gezamenlijk brengen ze een toffe uitvoering van ‘Walkin’ Blues’, om te vervolgen met ‘Blue Tarp Blues‘. Dit nummer, afkomstig van zijn ‘From The Reach’ album, is opgedragen aan de slachtoffers van de orkaan Katrina. De ramp die daarop volgde trof met name New Orleans en grote delen van Louisiana , de staat waar Sonny vandaan komt. Vandaag in Peer wordt weer eens duidelijk waarom Sonny Landreth tot de top van de slidegitaristen behoort.

IMG_5432

Het is bijna om flauw van te vallen, maar in de tent loopt de temperatuur nog steeds op. En verkoeling is nog echt niet in zicht, integendeel zelfs. Een tikje verlaat verschijnen zes heren op het podium, er wordt al luidkeels om ze geroepen : LOS LOBOS. Al veertig jaar toeren deze gasten over de wereld en hun optredens monden altijd uit in een groot feest. Een feest van herkenning ook, met meezing nummers als opener ‘Evangeline’ en ‘Corazon’. Drie vette gitaren, een saxofoon, hammond , heerlijke ritmesectie en de nog steeds goede stemmen van Cesar Rosas en David Hidalgo brengen rootsrock en latin groove in de tent waar inmiddels al uitbundig gedanst wordt. Hoe kan het ook anders, stilstaan is hier echt niet bij. Het kan bijna niet uitblijven: Sonny Landreth wordt uitgenodigd een nummer mee te spelen, en als vervolgens ook Raphael Wressnig achter de hammond kruipt is het feest compleet. De intro ‘Papa Was a Rolling Stone’ gaat al snel over in een ongelooflijk swingende ‘Oye Como Va‘, met een te gekke solo van Raphael. Uiteraard wordt ook ‘La Bamba’ gespeeld en ook Dave Gonzales van The Paladins sluit zich nog even aan bij het illustere gezelschap aan op het podium. Wát een show, wát een muziek, wát een sfeer daar in de tent in Peer.

Lees hier verder voor dag 3!

IMG_5443

IMG_5449

Meer foto’s Bert

Bekijk ook de video’s van Blues Peer van Sarah M. Bande

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Concertverslagen
Sort by
23 juli 2014|Categories: Concertverslagen|Tags: |2 Comments

2 Comments

  1. carla 24 juli 2014 om 10:41 - Antwoorden

    Wederom mooi verslag en dito foto’s !!! Vind het leuk om te zien en lezen, maar besef me, dat ik wel heel erg veel mis… (geintje!) – Waren in elk geval zitplaatsen, dat is sowieso al een luxe, en met tropisch weer helemaal !!!

  2. Sarah M. Bande 24 juli 2014 om 17:59 - Antwoorden

We horen graag je mening! Voeg reactie toe