IMG_9537

An Evening With The Blues
LantarenVenster, Rotterdam
28 maart 2015

Tekst: Paul Scholman / Foto’s: Bert Lek en Paul Scholman Alle foto’s

Alweer voor de derde keer speelt de uit Tiel verplaatste ‘An Evening With The Blues’ zich af aan de oevers van een van onze grote rivieren de Maas in Rotterdam. Hoeveel Delta willen we hebben? Er staat een lekker windje buiten wat helpt dat gevoel te versterken. Het is ieder geval de 25e editie van dit in binnen en buitenland bekende festival, voorwaar, een jubileum…

Robbert Fossen en Peter Struijk
We worden door de draaideur heen gedrukt met de wind in de rug en eenmaal binnen in de vestibule worden we bij binnenkomst meteen verwelkomd door Fossen en Struijk. De twee klasbakken uit de Nederlandse bluesscene, die geen nadere introductie meer nodig hebben. Zij spelen hun Chicago blues met verve onder grote belangstelling van het toegestroomde publiek. In de tweede pauze en na afloop mogen zij ‘rust’ brengen in het bluesgeweld uit de grote zaal. Robbert Fossen heeft daar helemaal geen zin in en laat meteen horen dat hij andere plannen heeft om de sfeer er lekker in te houden. Het LantarenVenster is uitverkocht, zo werd in de aanloop van het spektakel duidelijk. De stichting Betuws Blues & Jazz is blij, dus komt er volgend jaar zeker een vervolg.

DSC00542

DSC07035

Guy Davis & Fabrizio Poggi
Daar staan twee sets backline klaar met als eerste het duo met zanger, gitarist en harmonica, Guy Davis en Fabrizio Poggi, harmonica. Dit duo speelt een akoestische set en heeft niet zoveel ruimte nodig en dat scheelt dus een hoop tijd om het podium af te breken en weer op de bouwen. Jammer voor Struijk, die jarig is, en Fossen overigens, anders kunnen ze nog een pauze vullen. Henk Demper is de presentator die we gewend zijn van dit evenement en hij kondigt de bands met zijn bekende humoristische stijl aan.
De Amerikaanse muzikant en acteur Guy Davis is uitgegroeid tot de internationale ambassadeur van akoestische bluesmuziek van zijn generatie. Al jarenlang draagt hij zijn liefde voor de blues uit over de vier continenten. Samen met de Italiaanse mondharmonica-virtuoos Fabrizio Poggi bracht hij in 2013 het album Juba Dance uit (met onder meer een gastbijdrage van The Blind Boys of Alabama). Het leverde Guy Davis een nominatie op voor ‘beste akoestische artiest’ en ‘beste akoestische plaat’ voor de 35e Blues Music Awards in de VS.

https://youtu.be/zBetubua1cs

Strak op schema is de aftrap met ‘Maggie Campbell Blues’, een nummer uit de late jaren ‘20 van Tommy Johnson dat terug te vinden is op zijn album ‘Skunkmello’. Tussen de nummers door is er plaats voor humor en zo rijgt hij tijdens het stemmen van zijn akoestische gitaar of 12 string, de nummers aan elkaar. Willy Dixon wordt geëerd met Little Red Rooster dat destijds is uitgevoerd door Howlin’ Wolf en de Rolling Stones. Poggi kan zijn ei heerlijk kwijt bij Guy Davis waarbij ze soms zelfs samen op de harp duelleren. Richting het eind speelt Davis een mooie uitvoering van Lay Lady Lay van Bob Dylan. Davis en Poggi komen niet onder een toegift uit, die weer met dezelfde passie wordt gespeeld. Een uitstekende en onderhoudende akoestische set.

IMG_9531

Duke Robillard
Zanger/gitarist Duke Robillard is de één of andere manier betrokken als gitarist, bandleider, songwriter, zanger, producer of als sessiemuzikant bij heel veel muzikanten, zowel in de pop (Bob Dylan), als bluesmuziek (Joe Louis Walker). Al meer dan veertig jaar is hij in de studio en op het podium actief met muziekstijlen zoals jazz, R&B, Tex-Mex en rock. Het is geen gitarist die het op zijn Gibson van zijn snelheid moet hebben. Zijn plectrum streelt behoedzaam langs de snaren en elke aanslag is raak. Het lijkt wel de kunst van het weglaten, maar het geeft de sound een heel zuiver geluid. Hij haalt met zijn linkerhand glijdend, maar ook vasthoudend, het uiterste uit de snaren die soms behoorlijk onder hoogspanning komen te staan. Mooi om naar te kijken.

https://youtu.be/zsRNP65_rJs

Hij kan putten uit een repertoire waar je u tegen zegt. Hij speelt nummers als I’m Gonna Quit My Baby; Looking For Trouble; Sticking With You; Girl Let Me Tell You, om er maar een handvol op te noemen. Soms schurken zijn nummers tegen de jazz aan en daar zal de contra-bass van Brad Hallen en het pianowerk van Bruce Bears, die tevens een heuse vleugel tot zijn beschikking heeft debet aan zijn. Heerlijke ontspannen blues van Robillard, die je de tijd doet vergeten. Het is dan helaas ook zo voorbij.
Duke Robillard – Guitar; Bruce Bears – Hammond B3 Orgel; Brad Hallen – Bass; Mark Teixeira – Drums.

IMG_9572

Toronzo Cannon And The Cannonball Express
Als afsluiter staat zanger, gitarist Toronzo Cannon met zijn band uit Chicago op het podium. Eerst genieten we nog even van Robbert Fossen en Peter Struijk die er nog een heerlijke, onvervalste Chicago set uitgooien en Fossen zweept de boel nog even lekker op en we vergeten bijna een biertje te halen in de pauze.

Toronzo Cannon maakte in 2013 zijn Nederlandse debuut op het Highlands festival in Amersfoort. Samen met Khalif Wailin’ Walter en zijn band zet hij daar een prima set neer met redelijk rustige blues. Hoe anders zal het vanavond gaan. Daar trok Khalif alle aandacht naar zich toe. Vanavond is het zijn avond! Zijn tweede cd ‘John The Conquer Root’ trok de aandacht in het Belgisch blad Back To The Roots en op zijn beurt trok het weer de aandacht van Rob Koning van Kingbee Agency. Hij zette de succesvolle tour op, die binnen de kortste keren volgeboekt was met optredens. Maar ook mooie filmpjes op You-Tube voeren de spanning op.

https://youtu.be/9aO-o3OzCRU

Daar staat hij dan, Toronzo Cannon in een knalroze colbert, althans zo lijkt het door de lichtval. De eerste indruk lijkt dat er een wat statische man het podium heeft beklommen die stoïcijns de zaal in loert, maar ondertussen alvast een voorschot neemt met een paar heerlijke riffs. Een lekkere gig met onvervalste Chicago-blues staat ons te wachten. De man heeft een heerlijke blues stem, beetje doorspekt met een soulachtige sound, maar prima in het gehoor liggend. De reden waarom Ronnie Hicks mee “moest” komen laat niet lang op zich wachten. De één-tweetjes zijn niet van de lucht en de lol straalt er vanaf. Songs van zijn twee Delmark cd’s komen vanavond in een moordend tempo voorbij. In John the Conquer Root, de titelsong, weet hij zelfs met zijn tanden de juiste snaren te laten piepen op de juiste toon. Binnen de kortste keren gaat het colbert gelukkig uit, niet in de laatste plaats voor het publiek dat er bijna lasogen van krijgt.

Binnen de kortste keren heeft Toronzo geen droge draad meer aan het lijf en weet zich te kwalificeren als een podiumbeest pur sang. Hij is onderhoudend met zijn bandleden bezig, maar vooral ook met het publiek. Hij laat van dichtbij zien dat hij met zijn tanden kan spelen, zodat daar geen twijfel over kan bestaan. Springend à la Angus Young in zijn beste jaren neemt Toronzo afscheid, maar mag nog twee keer terugkomen voor een heerlijke toegift.
Toronzo Cannon – Guitar and Vocals; Christopher Alexander – Drums; David Forte – Bass; Ronnie Hicks – Keyboard.

Als we de avond kort samenvatten kunnen we zeggen dat we van een zeer afwisselende An Evening With The Blues hebben mogen genieten in Rotterdam met deze line-up. Alle drie de acts een andere bluesstijl. Akoestisch, bijna Delta blues van Guy Davis en Fabrizio Poggi; de heerlijke binnenkomer Fossen en Struijk; Duke Robillard die een zeer strakke set uit zijn oeuvre voorschotelde en last but not least Toronzo Cannon die als podiumbeest heerlijk los ging en daarvoor moeten we de organisatie een pluim geven. Ga alvast sparen voor de 26e editie en zorg dat je op tijd een kaart hebt!

IMG_9483

DSC07081

DSC07040

Alle foto’s