Grolsch Blues Festival Schoeppingen (3)

24e Grolsch Blues Festival Schöppingen
Schöppingen (D)
23 en 24 mei 2015

Tekst: Andre Wittebroek / Foto’s: Nineke Loedeman
Alle foto’s: zie album 24e Grolsch Blues Festival Schöppingen 2015

Line-up: Little X Monkeys (BE) – Homemade Jamz Blues Band (USA) – Babajack (GB) – Heartless Bastards (USA) – Eddie Cotton jr. (USA) – Little Hurricane (USA) – Genevieve Chadwick (AUS) – Bassekou Kouyate & Ngoni Ba (MLI) – Nick Moss Band (USA) – Carolyn Wonderland (USA) – Jarekus Singleton (USA) – Dragondeer (USA) .

Het was weer net als voorgaande jaren een topfestival waarin alles meewerkte. De organisatie, de zeker dit jaar weer verrassende muziek, de prima ongedwongen sfeer, een uitverkocht festival en het droge weer met zondag veel zon en een lekkere temperatuur. Dit alles maakte er weer een schitterend festival van.

Richard Hoelscher

Richard Hölscher en zijn team hadden dit jaar een zeer uniek programma samengesteld, iets waar het festival patent op schijnt te hebben. Men wil een zo gevarieerd mogelijk programma aanbieden waarin altijd weer plaats is voor onbekend talent. Ook dit jaar weer en het lukt steeds dankzij de ‘neus’, interesse en vooral durf voor nieuw talent en dat met de beperkte financiële middelen. Zoals altijd weer een topprestatie. Veel bluesstijlen zijn weer vertegenwoordigd: akoestische blues, bluesrock, Mississippi blues, psychedelische blues, Afrikaanse blues.

Zaterdag 23 mei
De zaterdag begint met het optreden van de Little X Monkeys en die maken vrolijk dansbare muziek en gebruiken daarvoor verschillende, niet alledaagse instrumenten ( o.a. banjo, mandoline, draagbare xylofoon en een gewoon fluitje). Er zitten elementen van blues, Americana, folk en rock and roll in. Zangeres Marjorie Piret heeft een heldere, zuivere stem die goed doorkomt en heeft een humorvolle interactie met het publiek. Aan het eind beginnen de mensen te dansen op deze aanstekelijke country/folk blues band.

Little X Monkeys (3)

Na deze leuke opener komt de eerste grote verrassing op het podium: de Homemade Jamz Blues Band. Niemand heeft er van gehoord blijkt uit gesprekken, maar ze zullen hen niet snel vergeten. Ze maken een verpletterende indruk en het publiek gaat compleet uit zijn dak. De band bestaat uit Ryan Perry (gitaar/zang), broer Kyle (bas) en hun zuster Taya (drums). Ze spelen een heerlijke directe vorm van bluesrock. Er wordt zeer strak gespeeld met veel boogie en heerlijke grooves. Kyles baslijnen zijn diep en de drums strak en functioneel. Ryan heeft een fijne bluesy, donkere, volle stem die mij soms aan Robert Cray doet denken. Soms stevig, soms ingetogen. Ze hebben al eens samen gespeeld met B.B. King en deze zei over deze band: ‘Deze mensen hebben energie, talent en spelen de blues trots en met eigen stijl. Ze hebben een grote toekomst volgens mij!’ Het verrassende van de band zijn ook de door hun vader zelfgebouwde gitaren uit oude auto-onderdelen waaruit zelfs rook komt. Geweldige blikvangers!!

Homemade Jamz Blues Band (11)

Homemade Jamz Blues Band

Daarna is het de beurt aan Babajack en deze band stond al eens eerder met veel succes op dit festival. Zij combineren blues, folk en classicrock tot een mooie muzikale aanstekelijke pot muziek met ritmes die steeds sneller gaan en waarop prima (niet door ondergetekende) gedanst kan worden, iets dat ook wordt gedaan. Ook dit jaar hebben ze weer veel succes. Als gastmuzikante doet dit jaar Julia Palmer-Price op cello mee. Zij behoort niet tot de vaste band, maar bij speciale optredens komt ze wel eens mee. Het is een welkome aanvulling, vooral in de langzamere nummers. De cello geeft er een zeer gevoelig tintje aan en tijdens het laatste nummer, een ballade, is het muisstil op het veld.

Babajack (8)

Babajack (4)

Als vierde band komen de Heartless Bastards (de naam is een grapje ) uit Houston aan bod. De leidster van de band Erika Wennerstrom, die de band in 2002 oprichtte, blijkt een zeer vriendelijke dame te zijn en is behept met een rauwe, krachtige stem die goed boven de soms stevige songs uitkomt. De stijl ligt in de rock met elementen van blues, country en grunge. Zeer apart. DE grunge komt terug in de duistere, donkere songs. Ik hoor ook Patti Smith-invloeden. Het gitaarspel bevat veel echo’s en effecten in de de stijl van The Edge van U2.

Heartless Bastards (5)

De volgende artiest is Eddie Cotton Jr uit Clinton Mississippi en zoals het donkere bluesmensen betaamd zijn de heren allemaal strak in het pak. Hij won dit jaar de International Blues Challenge in Memphis. Dit is de tweede grote verrassing van de dag. Zijn gitaarspel is geïnspireerd op B.B. King, waarvoor hij het publiek laat applaudisseren. Vervolgens draagt hij B.B. Kings meest bekendste song The Thrill Is Gone aan hem op. Een respectvolle geste. Zijn Mississippi bluesspel wordt gekenmerkt door funky ritmes, een prachtige soulachtige stem, soepel gitaarspel en waarin ook het Hammondorgel zeer belangrijk is. Ook visueel is het erg aantrekkelijk: men zet een mooie show neer, waarbij de drummer een rondje maakt en op alles drumt wat hij tegenkomt, dit tot groot enthousiasme van het publiek. Eddie bespeelt het publiek meesterlijk. Een topband; auditief en visueel.

Eddie Cotton Jr. (11)

Eddie Cotton Jr. (10)

Als afsluiter zien we Little Hurricane uit San Diego op het podium. Deze band maakt een soort ‘backstreetblues’: vuil en dirty. De band bestaat uit twee personen: gitarist/zanger Anthony Catalano en drumster Celeste Spino. De meningen over deze tweemansformatie zijn wisselend. Het is geen populaire blues maar wel zeer bijzonder. In het begin moet het publiek er aan wennen maar na drie, vier nummers wordt duidelijk hoe goed het in elkaar zit. Anthony beschikt ook nog eens over een fantastische stem. Instrumentaal is het spel niet bijzonder wat betreft niveau maar door de mooie, volle geluidseffecten creëren ze indrukwekkende geluidsbeelden en in het sfeervolle donker aan het eind van de avond komt het geheel goed uit de verf. Een leuke afsluiting van de eerste dag.

Little Hurricane (4)

Zondag: 24 mei
Dag twee begint gewaagd. De kleine Australische zangeres en gitariste Genenieve Chadwick opent met een akoestische set van 75 minuten. Vaak taant de belangstelling van het publiek na een tijdje maar hier is het juist omgekeerd. Met een prachtige set pakt ze het publiek helemaal in. Haar presentatie is fantastisch: humorvol, spontaan, eerlijk, gewoon en puur. Haar stem is een beetje hees, haar gitaarspel effectief en goed en ze begeleidt zichzelf al footstompend. Het nummer Rabbit Hole is zeer emotioneel. Ze vertelt dat ze het voor een vriend schreef die lijdt aan depressies maar het nummer is ook zeer herkenbaar voor alle mensen die met psychische aandoeningen kampen en voor hun omgeving. Zelden zo’n indrukwekkend emotioneel lied gehoord. Velen herkenden de essentie ervan en pinkten een traantje weg. Ik heb dit nog nooit meegemaakt op een festival. De tijd vliegt om en het publiek is diep onder de indruk van deze ‘kleine grote vrouw’ uit Australië.

Genevieve Chadwick (6)

Grolsch Blues Festival Schoeppingen (4)

Uit Mali komt de band van Bassekou Kouyate & Ngoni Ba. Hij heeft met de groten der aarde gespeeld, o.a. Taj Mahal, Santana, Dee Dee Bridgewater en Youssou N’dour. Mooie gewaden in dezelfde groene kleur en de typische instrumenten, zoals de Ngoni, gaven het een prachtige aanblik. De Ngoni is een driesnarige gitaar en komt alleen voor in Mali. Voor de bas wordt er speciaal een Basngoni gemaakt zodat alle bandleden hetzelfde soort instrument hebben. De geluiden die men uit die Ngoni haalt, zijn met geen enkel ander instrument te vergelijken. Zeer eigen. De songs komen uit zijn geboortestreek Bassekou. De muziek is typisch Afrikaans, de ritmes, de donkere mannenstemmen en de vrouwenstem die er doorheen zingt met veel hoge noten die af en toe en toe wat aan de schreeuwerige, harde kant is. Dat hoort vast bij deze muziek, waarvan de tekst natuurlijk niet te begrijpen is. Men beweegt soepel. Het geheel is een lust voor het oog. Het publiek wordt aangemoedigd in het Malinees mee te zingen en de sfeer zit er goed in, velen dansen op het aanstekelijke ritme. ( Noot: In de Volkskrant stond pas nog een groot artikel over deze band).

Bassekou Kouyate & Ngoni Ba (4)

Bassekou Kouyate & Ngoni Ba (7)

De Nick Moss Band is de volgende groep. Deze band toerde al vaker in Nederland en is voor velen geen onbekende meer. Men speelt heerlijke traditionele blues en progressieve bluesrock. Zanger Michael Ledbetter valt direct op door zijn fantastisch, heldere, zuivere en krachtige stem. Zelden zo’n mooie stem live gehoord! De band bestaat uit vijf personen en de hoofdrollen zijn voor het gitaarspel van Nick en de echt magistrale vocals van Michael Ledbetter. Een uitstekende band voor een festival en men heeft dan ook heel veel succes.

Nick Moss Band (13)

Nick Moss Band (5)

Daarna is het de beurt aan Carolyn Wonderland uit Texas. Deze roodharige Amerikaanse zet een prima optreden neer. Een mooie volle, rijpe stem gecombineerd met gloedvol gitaarspel en een goede begeleidingsband maken het optreden perfect. Gek genoeg heeft men geen bassist in de band, maar toetsenist Cole-El-Salek speelt de baspartijen op een klein toetsenbord dat aan de keyboards is bevestigd. Carolyns gitaarspel gaat van ingetogen tot echt scheurend waarin de zang gelijke tred houdt. Dan weer de ‘rockbitch’, dan weer gevoelig intiem en dat in hetzelfde nummer. Mooie breaks. De stijl heeft veel weg van Little Feat, zeker in de nummers waarop ze de lapsteel gebruikt. In Spoonful laat ze zien een uitstekend, makkelijk spelende gitariste te zijn. Haar bandleden zijn van hetzelfde hoge niveau.

Carolyn Wonderland (4)

Na haar komt een band op het podium waar velen naar hebben uitgekeken. Het zal een van de hoogtepunten moeten worden en dat wordt het ook: de Jarekus Singleton Band. Deze bijna twee meter lange man was ooit voorbestemd om professioneel basketballer te worden, maar een blessure gooide roet in het eten waarna hij verder ging in de bluesmuziek. Men begint meteen zeer strak en vurig. De kop is er af en de toon is gezet voor een zalig portie blues/bluesrock doorspekt met rock, funk, R&B grooves en zelfs hip-hop elementen. Zijn stem heeft duidelijke soulkanten en is zeer aangenaam. Al met al een heerlijke mix van alles en het wordt fantastisch gespeeld. Ook voor de Hammondspeler Sam Brady is een grote rol weggelegd. Een topper. Bassist Ben Sturling en drumster Maja Calston zijn fantastisch. Jarekus en Sam gaan regelmatig een soort duel aan, tot groot vermaak van het publiek. Op het podium is Jarekus een echte showman: mooi wit pak, goed uitziend, lang en jong. De dames in het publiek zijn zichtbaar onder de indruk! De slowblues ‘Crime Scene’ is een geweldig hoogtepunt uit de show. Voor de laatste song die men opdraagt aan B.B.King vertelt hij over de invloed van B.B. op de bluesmuziek en vraagt hij het publiek om een applaus voor B.B , die hijzelf zes jaar kende. “He taught us all about the blues, remember him forever”.

Jarekus Singleton (5)

Jarekus Singleton (2)

Als afsluiter van het festival heeft men de psychedelische bluesband Dragondeer uit Denver gestrikt. Voor hen ook de eerste keer in Europa en wat voor een ontdekking. Ze hebben een compleet eigen stijl die wisselt tussen symfonische rockblues en psychedelica. Fantastisch!! Men zet de muziek neer in klankbeelden, sfeervol, pakkend. Zeer, zeer orgineel. Casey Sidwell, de bassist speelt en grooved alsof zijn leven ervan af hangt, hij stuurt met zijn baslijnen de hele band aan. Zanger Eric Halborg beschikt over een mooie stem en speelt bijzonder goed mondharp. Dat instrument heeft een belangrijke rol, maar overheerst niet. Cole Rudy haalt de meest vreemde geluiden uit zijn elektrische mandoline en lapsteel, klagend en soms krijsend. Ondanks dat ze aan het eind optreden en vele festivalgangers vermoeid zijn (het festival begon al om 14.00 uur), blijft iedereen die het begin hoort hangen. Een van de meest verrassende bands van het gehele festival. Petje af!!

Dragondeer (3)

Conclusie:
Uit dit verslag blijkt overduidelijk dat het weer een ontzettend geslaagd festival is geweest. Zoals altijd in Schöppingen staan ontdekking, vernieuwing en variatie bovenaan de agenda. Dit jaar is het exceptioneel goed geprogrammeerd. Van de twaalf optredende bands waren er wel negen of tien die nagenoeg onbekend waren bij de meeste mensen. Het festival is een daverend muzikaal succes geworden en zelfs uitverkocht en dat met relatief ‘onbekende’ bands. Richard Hölscher en zijn mannen hebben weer een topprestatie geleverd!

Links:
www.kulturring-schoeppingen.de

Little X Monkeys (4)

Homemade Jamz Blues Band (13)

Eddie Cotton Jr.

Bassekou Kouyate & Ngoni Ba (3)

Nick Moss Band (9)

Nick Moss Band (3)

Dragondeer (4)

Nick Moss Band (8)

Alle foto’s zie album 24e Grolsch Blues Festival Schöppingen 2015