Shana Waterstown (5 van 10)-2

22e Editie Kwadendamme Blues Festival
Kwadendamme

9 en 10 mei 2014 

Tekst: Wil Wijnhoven / Foto’s overig: Wil Wijnhoven / Foto’s JP Soars en Gospelmis: Leo Gabriëls
Meer foto’s zie fotoalbum Bluesbreeker.nl en fotoalbum Leo  / Verslag i.s.m. Bluesbreeker.nl

22e editie Kwadendamme Bluesfestival, goed, gezellig en mooi ! 

Het mag dan nog geen zomer in Zeeland zijn, maar er schijnt toch een fel zonnetje in het Zeeuwse dorpje Kwadendamme. Om precies te zijn een ‘blueszonnetje’ en dat trekt ieder jaar weer ongeveer 1300 mensen. Zij verzamelen zich vanaf donderdag 8 mei al in het dorp om de aftrap mee te maken van de 22e editie van Kwadendamme Bluesfestival. Waarvan ik vind dat het een van de gezelligste festivals van Nederland is. Een heuse reünie kun je het noemen. En alhoewel we de meesten al ontmoet hebben in Ospel is het treffen toch weer heel hartelijk en gezellig.

De organisatie heeft weer een bijzonder fraai programma weten samen te stellen. De start zoals geschreven op donderdagavond in café Lands Welvaren, met een gratis optreden van Dave Chavez Band en dat zondagmorgen eindigt met een gospelmis dat voorgegaan wordt door Shanna Waterstown. En tussen beide optredens in vind het ‘eigenlijke’ festival plaats.

Vrijdagmorgen kom ik in een donker bewolkte hemel aan op boerderijcamping ’T Kwedammertje’ en zet in een stevige bries mijn tent op. Daarna wat bbq’en om een bodem te kweken en dan naar de tent om 12 BBB de aftrap te zien doen van het festival. Zij bouwen hun set geleidelijk op naar een apotheose met onder meer een lekkere uitvoering van ‘Life Is Hard’ waarna er gelijk de beuk erin gaat. Met mooie harp en slidepartijen en strakke bas onderstreept met donderse drumpartijen zet de band een puike opening neer.

Voor iedere bluesliefhebber is er dit weekend wel wat te beleven. Ik haal naar mijn smaak de voor mij aantrekkelijke krenten uit de pap met een afsluitende super-gig van BB & The Blues Shacks. De Duitse band die met een mix van blues, swing en jump de tent op zijn kop zet. Dat doen ze met ouder werk maar ook met nieuw werk van hun binnenkort te verschijnen album. Vooraf gegaan door John Primer met een magistrale Little Boogie Boy Blues Band die de Chicagoblues propageren en het stevige gitaargeweld van de jongeling Ryan McGarvey, die ook nog even het podium deelt met de ‘huisband’ The Juke Joints die daarna een moddervet optreden verzorgt en ons mee terugneemt naar Chicago, getuige hun song ‘Going To Chicago.

Met hier en daar een donker wolkje aan de hemel en een stevige wind is het redelijk droog gebleven en kan ik niets anders zeggen dan dat ik genoten heb.Naar mijn smaak heb ik de eerste festival dag alleen maar uitschieters gehoord met BB & The Blues Shacks als hoogtepunt. Ryan McGarvey is een prima gitarist die zijn ding uitstekend doet alleen hij heeft een nadeel, het is niet mijn ding. Maar voor het overgrote deel van het publiek is hij een ware guitar-hero. En wie ben ik om te schrijven dat het niet zo is alleen omdat het niet mijn ding is.

Julian Sas Band (10 van 14)-2

De tweede dag ziet er onheilspellend uit met een code-oranje waarschuwing voor stormachtige wind trek ik weer met goede zin en een voortreffelijk zelfgemaakt ontbijt naar de festivaltent om de start mee te maken van de ‘jonge honden’ van The Blues Vision. Het Belgische trio dat zowel in België als ook in Nederland stevig aan de weg timmert. Misschien voor velen toch wel ‘heavy’ kost maar wel verdomd fraai gespeeld. Zeker de opening met ‘Cadillac’ een muzikaal stukje vakwerk gelijkwaardig als de gelijknamige auto.

Vandaag staat er weer heel wat op het programma en de liefhebbers van stevige bluesrock komen ook aan hun trekken met onze ‘eigen’ Julian Sas Band en de wel heel jonge gitarist Aaron Keylock, die aangekondigd wordt als de ‘nieuwe’ Rory Gallagher. Beide bands zetten hun beste beentje voor en het is wel kicken bij al dat gitaargeweld van beide gitaristen. Alhoewel ik onder de indruk ben van Aarons gitaarspel gaat mijn voorkeur toch uit naar Julian Sas die naar mijn idee iets meer rust en gedegenheid in zijn spel heeft.

Op het festivalterrein kunnen de liefhebbers van singer/songwriters en ‘one’-mand band hun hart ophalen bij prima optredens van het Belgische duo ‘Half A Bottle’, door voortzetting van Fried Bourbon. Maar ook van een energiek en treffend en imponerend muzikaal hoogstandje van de Australiër Claude Hay. Hij verbaasde vriend en vijand tijdens het afgelopen Moulin Blues Festival met zijn optreden.

Claude Hay (7 van 7)-2

Shanna Waterstown moet het vooral hebben van haar stemgeluid en dat is prima voor elkaar alleen haar muzikale stijl pakt me niet. Misschien niet echt geschikt voor een festivaltent of te ‘tam’ na drie nogal stevige gigs vooraf aan haar optreden. Maar dat ze voortreffelijk zingt daar is geen twijfel aan.

Het hoogtepunt voor mij vandaag moet vooral komen van Mitch Kashmar. En dat doet het ook. Als liefhebber van de bluesharp gekoppeld aan mooi en strak toetsenspel onderstreept met goed gitaarwerk wordt ik toch wel op mijn wenken bediend. ‘Oude rot’ in het vak Mitch Kashmar is een buitengewoon goede ambassadeur van de bluesharp en vertolkt daarbij voortreffelijke covers om je vingers bij af te likken. Heel iets anders dan Terry ‘Harmonica’ Bean die met een Franse backing band het publiek in de late uurtjes op zijn hand krijgt. Alleen dat geschreeuw ‘yeah yeah’ tussen de nummers en onder de nummers door wordt me toch wat te veel.

Mitch Kashmar and Band (4 van 20)-2

De wind wordt inmiddels steeds dreigender en ik begin heel langzaam ‘in te kakken’. Met een beetje een bezorgde kop laat ik het optreden van JP Soars voor wat het is en spoed mij naar de camping om te kijken of mijn ‘luifeltje’ nog op zijn plaats hangt.

Mijn vriend en collega Leo Gabriëls is zo vriendelijk geweest enkele foto’s van dit optreden te versturen en uit zijn berichtje heb ik opgemaakt dat het afsluitende optreden van JP Soars & The Red Hots wel heel goed is geweest en een verdiende afsluiting van de 22e editie van het Kwadendamme Bluesfestival. Gelukkig heb ik het luifeltje toch goed afgespannen en heeft het de sterke windvlagen prima doorstaan. Terwijl ik op de achtergrond JP Soars hoor spelen pak ik nog maar een broodje en een slaatje en doorloop ik deze editie van het festival.

Conclusie: niet alle bands hebben indruk op mij gemaakt, maar dat hoeft ook niet. Andere bezoekers vinden mijn smaak van muziek niet alles. En zo is het maar net en gaat het spreekwoord: ‘voor ieder wat wils’ duidelijk op. Wat als een paal boven water staat is de goede organisatie van een uitermate gezellig festival waar ik ieder jaar weer graag terugkom. In steno: Het was goed, gezellig en mooi.

The Juke Joints (10 van 16)-2

Meer foto’s zie fotoalbum Bluesbreeker en fotoalbum Leo