26151032021_f0932c3831_k

13e Bluezy Blues Festival
De Fakkel, Ridderkerk
2 april 2016

Tekst: Paul Scholman / Foto’s: Bert Lek, album alle foto’s.

Om drie uur scherp lopen we de tot juke joint omgetoverde sporthal de Fakkel binnen als we spreekstalmeester horen zeggen dat “we deze 13e editie van Bluezy Blues de beste openingsact tot nu toe op het podium hebben staan”. Ralph de Jongh!!! Dat kun je op verschillende manieren interpreteren, maar dat zullen we maar niet doen.

26151035391_772d4723d5_k

Ralph de Jongh, zang en gitaar, hoeft geen introductie meer. Hij heeft net zijn nieuwe dubbel cd ‘Lonesome Man – Ocean of Love’ in de markt gezet, waarvan afgelopen donderdag de presentatie was in de North Sea Jazz Club te Amsterdam en waar Ralph opnieuw mijn hart gestolen heeft met zijn attitude, zijn hele manier van beleving van de muziek en vooral het vertolken ervan. Er is geen optreden hetzelfde. Zo ook twee dagen later in Ridderkerk waar de vaste waarden van de band worden versterkt met violiste Ewa Górzyńska. Achtergrondzangeres Moon Anderson breekt de hak onder haar schoen vandaan, maar dat mag de pret niet drukken. Op kousenvoeten gaat ze onverstoorbaar verder. Ik wil niemand tekort doen dus om dan namen te noemen van bandleden die opvallen doe ik niet, maar deze band ontwikkelt zich meer en meer tot een gesloten formatie. Er zijn mensen die Ralph liever solo zien optreden. Mij persoonlijk maakt het niet uit. Hij is immer gedreven en verrast altijd met iets onverwachts. Ralph breekt na een uurtje op en heeft een paar heerlijke nummers vertolkt van zijn nieuwe plaat waaronder Ready For Change, Love Is Not A Friend en het groovende Sugarbody.

26191409766_cb9fc284fb_k

Wij gaan ons verder vermaken met de Belgische Tiny Legs Tim Band. Ook Tim timmert behoorlijk aan de weg met zijn vorig jaar uitgebrachte cd ‘Steppin’ Up’ (zijn derde alweer) die goede kritieken krijgt. In hun midden bevindt zich Dutch Blues Award winnaar drummer Jody van Ooijen (als vervanger van Frederik van den Berghe) en harmonicablazer Steven Troch, die onlangs ook met ‘Nice ‘N’ Greasy’ een meer dan uitstekende plaat heeft gemaakt. Tiny Legs Tim is winnaar geworden van de Belgische Blues Challenge en gaat de komende dagen een gooi doen naar de eerste prijs in Italië waar de finale van de Europese Blues Challenge 2016 wordt gehouden. Tim zet met deze bezetting een uitstekende set neer van een uur en geeft met zijn vierkoppige band een eigen invulling aan de blues. Met Steven Troch, die over is gekomen van Fried Bourbon, in de gelederen klinkt het heerlijk authentiek. Vanaf deze plek mag ik hopen dat Tim in Italië hoge ogen gaat gooien.

25614665753_8ff8086337_k

The Dirty Aces uit Engeland spelen een ‘awesome’ gig in Ridderkerk. Ik krijg na afloop van het optreden Giles Robson’s laatste cd in de handen gedrukt. Op deze cd is echter geen sprake meer van The Dirty Aces, maar van een solo project. In elk geval worden de meeste nummers die daarop staan ten gehore gebracht en ik moet zeggen dat ik wederom aangenaam verrast ben. Naast Giles Robson, die zeer verdienstelijk de bluesharp laat snerpen, meestal heerlijk smerig en vuig, staat ook gitarist Andy Knight zijn mannetje. Hij wordt door ‘kenners’ vergeleken met Roy Buchanan, maar dat komt wellicht door het uiterlijk van de man. Zijn gitaarspel heeft wat andere kenmerken dan die van de grote Buchanan. Bassist Jeff Walker speelt zijn partijen krachtig en ook drummer Darren Crome doet perfect zijn ding. Het gaat van heerlijk smerig zompig naar uptempo en terug. Where You Been en A Walter Shade Of Blue springen er uit, heerlijk ingetogen, maar als het moet ook barstend van de energie. Chicken skin momenten. Robson heeft de Fakkel laten trillen en maakt naam in Nederland en wellicht de rest van Europa, met of zonder The Dirty Aces.

25614659203_e3b69d3129_k

Zanger en gitarist Kai Strauss maakt naam de laatste jaren en ook deze act blijkt een schot in de roos van organisator Nico ‘Bluezy’ Bravenboer. Kai Strauss & The Electric Blues All Stars blijken een prima ingespeelde live-act te zijn die menig blueshart sneller doet kloppen. De band bestaat uit: Mo Fuhrhop op keyboards, hij speelde o.a. met de Henrik Freischlader Band, Blues Company en Dede Priest; Thomas Feldmann op sax en harmonica, hij speelde met Buddy Ace, The First Class Blues Band, Memo Gonzalez & The Bluescasters, Blues Company; Kevin DuVernay op bas speelde met o.a. Johnny Copeland; Alex Lex op drums, speelde met o.a. Keith Dunn Band, Louisiana Red, Billy Boy Arnold (Walter Davis Project, LIVING BLUES Award 2014), Big Daddy Wilson en Bob Margolin, dus ook een aardig rijtje namen. Kai Strauss springt er natuurlijk uit als frontman en gitarist, maar vooral ook harpman en saxofonist Thomas Feldmann dringt zich veelvuldig op de voorgrond. Hij speelt zelfs op twee saxofoons tegelijk wat heerlijk dwars door je heen snijdt. Maar de meeste indruk maakt hij toch met zijn harp. Ze spelen een gedreven set met nummers als A Fool Way too Long, Drinkin’ Woman en Knockin’ On Your Door.

25612557114_fbdbaae4bb_k

Met het binnenhalen van de Fats Domino Tribute band op prime time dacht Bravenboer de oudere garde van Ridderkerk en omgeving binnen te halen. Helaas is hem dat niet gelukt. Zij die wel aanwezig zijn genieten van een perfecte show van Mr. Boogie Woogie (Eric-Jan Overbeek, piano en vocalen) en zijn negen- koppige band. Alle hits van de Fat Man komen voorbij in een gelikte show met een geweldige interactie met het publiek. Top amusement.

25944438170_cbe441fbda_k

De Zac Harmon Band is de revelatie van dit festival. Ik hoor iemand zeggen dat hij benieuwd is hoe dit optreden gaat verlopen omdat Zac, zo lijkt het in zijn ogen althans, er een beetje ongeïnteresseerd bij loopt. Niets is minder waar, schijn bedriegt zoals zo vaak.
Deze man uit Mississippi Zac Harmon (zang en gitaar) is groot gebracht met de blues (zijn moeder speelde piano en vader speelde op de harp). Hij start met twee funky-achtige nummers, maar de blues voert de boventoon en Zac ontpopt zich als een hele goede gitarist die ‘het’ in de vingers heeft. Daarnaast beschikt hij over een uitstekende ingespeelde band met Texas Slim op tweede gitaar & slide, die bij tijd en wijle de ruimte krijgt en neemt om zijn ding te doen. Drummer Ralph ‘Powerhouse’ Forrest speelt met een glimlach die op zijn smoel lijkt gebrand en slaat na drie of vier nummers het vel van zijn snaretrommel aan gort. Het is geen kwestie óf het zou gebeuren, maar vooral wanneer. Chris Gipson op bas die een zeer groovende partij speelt naast Ralph Forrest en samen de hand er zeer strak in houdt. Een zeer strakke band. Er wordt een perfecte set opgevoerd. Corey Carmichael op de toetsen zorgt voor een heerlijke vette ondersteunende sound. Zac Harmon zoekt regelmatig contact met hem gedurende de show. “Do you mind if we turn this house into a Mississippi juke joint?” Nee, daar hebben we geen bezwaar tegen: be our guest. Zac is lekker met het publiek bezig: “Show your hands to me… the blues is allright…” Helaas een fout einde van een wervelende show, roept mijn collega naast mij.

26191390396_8aa83b3479_k

Ian Siegal, zang en gitaar staat op de rol om het feestje in Ridderkerk af te sluiten, want een feest is het tot nu toe zeker geweest. Echter, mij bekruipt het gevoel dat Ian niet in zijn hum is. Er zullen vast wel oorzaken aan te wijzen zijn. Ondanks dat hij zegt dat hij het publiek fantastisch vindt, druipt het cynisme er vanaf. De meeste mensen zijn er al vanaf een uurtje of drie in de middag bij en eigenlijk duurt het festival te lang. Mensen hebben even geen zin meer om op commando van Siegal in de benen te komen om te gaan dansen. Er zitten weinig verrassende elementen in het optreden van Siegal en dat zegt niks over niveau, maar ik vind dat er te veel op de automatische piloot wordt gespeeld. Ik heb hem de afgelopen tijd best vaak zien spelen, maar ik heb de indruk dat er steeds dezelfde setlist wordt gebruikt en als je zoveel mooie cd’s hebt gemaakt mag je verwachten dat hij daaruit put en niet alleen van zijn laatste paar cd’s, zoals ‘One Night in Amsterdam’. Ik vind dat teleurstellend. Siegal is een topper, maar laat dat dan zien als je de kans krijgt en in mijn ogen laat hij dat na. De jarige Dusty Ciggaar op gitaar kan daar kennelijk ook geen invloed op uitoefenen.

De bezoekers kunnen terugkijken op een zeer geslaagd festival in Ridderkerk. Het geluid en licht zijn goed. De kwaliteit van het gebodene is uitstekend en het aanbod is zeer gevarieerd.

25944443720_1398837271_k

25614653703_3765b6e595_k

26124874192_259bbc0bf8_k

26124869692_a1acaa2e99_k