IMG_4117

10e Bluezy Blues Festival
Sporthal De Fakkel, Ridderkerk
06 April 2013

Tekst: Ton Kok / Foto’s Bert Lek
Voor meer foto’s, zie fotoalbum Bert

De 10e editie van het Bluezy Blues Festival zit er op en het was een enerverende gebeurtenis. Je bent meer dan half jaar bezig met de voorbereidingen van het festival, alles is geregeld, niets wordt aan het toeval overgelaten, het feest is voor een al behoorlijk gevulde zaal van start gegaan en vervolgens: eerst schieten wat roosters van de verlichting in het plafond los en dreigen naar beneden te komen, vervolgens moet het gas in de keuken worden afgesloten en is er, behoudens tosti’s, geen warme hap te krijgen en ten slotte begint het brandalarm te loeien.
Gelukkig raken de organisatoren en vrijwilligers niet echt in paniek. Voor één van de podia wordt onder een loshangend rooster een gedeelte van de zaal afgesloten, waardoor er recht voor het podium een no-go zone ontstaat.

Het geluid is ook niet echt vlekkeloos. Midden voor het podium is het nog het beste, hoewel het af en toe erg hard is. Aan de zijkanten is het geluid soms wat minder en bij sommige bands is na een uur spelen het geluid van de monitoren nog niet naar de zin van de muzikanten. Geen idee hoe het komt dat met dezelfde mensen en dezelfde apparatuur in dezelfde zaal het ene jaar zo verschilt van het andere.
Maar goed, waar het uiteindelijk om draait, dat is de muziek en op dat terrein is het dik in orde.

Bluesman Bert Reinders is weer van de partij als ceremoniemeester en een van de belangrijkste sponsoren, Stefan van der Valk van het Van der Valk Hotel Ridderkerk verricht de officiële opening. Onverwacht verschijnt de burgemeester van Ridderkerk, mevrouw Anny Attema op het podium om aan de organisatie van het festival, in de persoon van voorzitter Nico Bravenboer en secretaris/penningmeester Arjan ’t Jong de Jorispenning van de gemeente Ridderkerk te overhandigen voor tien jaar Bluesfestival Ridderkerk. Een terechte blijk van waardering!

IMG_3925

Vorig jaar stonden er geen vrouwen op het podium van De Fakkel (hoewel men dat probeerde te verhullen, door wat heren in kilts te regelen), maar dit jaar zijn er de UB Dolls. De meningen over deze dames zijn verdeeld, maar voor mij is het een lekker luchtig voorgerecht. Rockabilly, gebracht in het Engels met een lekker vet Italiaans accent. Diverse Johnny Cash en Eddie Cochran nummers passeren de revue en na “Ring Of Fire”, was ik lekker opgewarmd voor de zes hoofdgerechten. Sorry Marco, Jeffrey, Andreas, Rob, Jacco en Guillaume, maar deze band had met afstand the best looking drummer of the festival!

Ongeveer de complete top van de Nederlandse blues scene komt vervolgens aan bod, te beginnen met de Veldman Brothers. Het ondertussen bekende repertoire van de heren passeert de revue, met hier en daar wat teasers in de nummers verwerkt, zoals een stukje “Third Stone From The Sun” in “Boom Boom” en een stukje “So Low Down” in “Boogie”. En toch ook weer nieuw werk, zoals “Mean Mistreatin’ Mama” van Elmore James.

Hartverwarmend om J.J. Sharp weer terug te zien op het podium. Met Jeffrey van Duffelen nog steeds als invaller achter de drums laten Jan Scherpenzeel, Kees Dusink, Randy Pears en Patrick Sideburn Obrist horen dat ze na de gedwongen rustpauze nog niets aan kracht hadden ingeboet. Vanaf de opener “Bluesman” tot aan de afluiter “E-mail From Heaven” heeft de Twelve Bar Blues Band het publiek in de ban.

IMG_4018

Niets ten nadele van de andere Nederlandse bands, voor wie ik veel bewondering heb en nog vaak hoop te zien spelen, maar King Mo springt er deze avond voor mij net iets boven uit. Ze durven af en toe wat ingrijpende maatregelen te nemen om scherp te blijven. De heren schotelen het publiek een energieke en strakke set voor met het nodige nieuwe mariaal van de later dit jaar te verschijnen cd. In deze nieuwe bezetting laat Sjors Nederlof horen zich sterk in de breedte te ontwikkelen. Zowel qua geluid als qua spel. Voeg daaraan het soulvolle stemgeluid van Phil Bee en een strakke ritmesectie toe en ik heb het volste vertrouwen in deze band voor de toekomst. Jammer dat de gastbijdrage van Jessica Hoogenboom, mede-componiste van het nieuwe “Cross Your Heart” door geluidsproblemen niet echt uit de verf kwam, want zingen kan deze jongedame wel!

Julian Sas blijft ook onverslijtbaar doorgaan. Met een bijna onuitputtelijk repertoire en tomeloze energie. Uiteraard het nodige werk van zijn meest recente cd “Bound To Roll”, maar even gemakkelijk zeventien jaar terug in de tijd met bijvoorbeeld “Turpentine Moan”, dat volgens mij al op een demo stond voorafgaand aan zijn debuut cd. Met de onvolprezen ritmesectie met Tenny Tahamata op bas en Rob Heijne achter de drums is deze band still going strong.

IMG_4047

Hierna wederom een Nederlandse band het podium, namelijk Fat Harry & the Fuzzy Licks, die van start gaan met “Hard Lovin’ Man”, de titelsong van hun laatste cd. Vervolgens gaan ze verder met Cool Papa Sadler’s “747”, een nummer wat al op het live repertoire van de groep staat, maar hier gezongen wordt door de frontman van de band voor de avond, Grammy winnaar Joe Louis Walker. De aanwezigheid van de vaderlandse top te spijt, vanaf het moment dat deze man zijn stemgeluid laat horen en aan de snaren begint te trekken voel je direct dat dit buitencategorie is. Het rockende “To Drunk To Drive Drunk” is het eerste nummer dat hij van zijn laatste cd Hellfire laat horen. “I Won’t Do That” is een slow blues, zoals slow blues gespeeld hoort te worden, zo intens gezongen blues en met lange en sterk opgebouwde solo. Ook oudjes als “Slow Down GTO” en “Born In Chicago” passeren de revue. Overigens grote complimenten voor de Nederlandse begeleiders. Naarmate het optreden vordert komen ze volledig in hun rol en gaan Joe Louis en Harold van Dorth de nodige gitaarduels aan, waarbij de vonken zo af en toe van de snaren springen. Grote klasse heren.

IMG_4248

Om vervolgens het festival af te sluiten valt dan niet mee en de nodige toeschouwers beginnen zich al richting garderobe te begeven. Jammer voor hen, maar ook de uitsluiter doet het fantastisch. Nico Wayne Toussaint met zijn band won al snel het restantgedeelte van het publiek voor zich. Aanvankelijk heb ik het idee ongeveer dezelfde set voorgeschoteld te krijgen als afgelopen maandag het geval was, maar het loopt toch anders. Weer een prima energiek optreden met zelfs een stukje jazz toen na een grandioze drumsolo, haalde bassist Antoine Perrut de altsax tevoorschijn en gaf daar daar op een mooie solo. “Dealin’ With The Devil”, gebracht door Nico met gitarist Florian Royo krijgt het publiek in de zaal zowaar stil. Bij de eerste toegift kijk ik toch even angstig omhoog naar de loshangende roosters, want het dak gaat er weer bijna af bij “Whammer Jammer”, gevolgd door het ingetogen gebrachte “Feels Like Rain”. Zelfs nog een tweede toegift, het door Nico solo gebrachte “It Hurts Me Too”. Merci, messieurs. Magnifique!

Het zal niet eenvoudig zijn om dit volgend jaar muzikaal gezien te overtreffen, maar ongetwijfeld krijgen we ook in 2014 weer een mooi programma voorgeschoteld.