Ten Years After
Support : BlueShaker
Cultuurpodium Estrado, Harderwijk
31 januari 2010

Ten Years After

Tekst & Foto’s : Eddy Potters

Op 31 januari gingen wij naar Harderwijk voor een optreden van Ten Years After en gelukkig viel het weer mee en waren de wegen goed te berijden.

Helaas misten we wel het optreden van de Harderwijkse bluesband Blueshaker :-(

Om net iets over 20.00 uur stapten wij de podiumzaal van Cutureelcentum Estrado binnen.

Deze zaal ligt wat lager en voor dat soort situaties hebben ze gelukkig trappen uitgevonden. Het is een leuke zaal en die was met zo’n 350 personen goed gevuld. Staand op de trappen heb je een hartstikke goed uitzicht op het podium met gevolg dat deze trappen dus vol staan terwijl iedereen via dezelfde trappen naar binnen en buiten moet, ook met volle glazen en dat zorgt op de nauwelijks verlichte trappen voor een ongelukkige situatie. Op een enkeling na wist gelukkig iedereen zich te gedragen maar als er dan iemand moet worden afgevoerd dan moet dat ook via dezelfde trappen…

Maar goed we kwamen natuurlijk voor Ten Years After , de legendarische Britse band die ook al op Woodstock speelde. Jemig wat staat dat als een huis zeg. Deze band wordt ook wel geduid als bluesROCKband maar ik vind het ROCK met hoofdletters en wel heel kleine lettertjes blues.

De Britse rockband speelt recht toe recht aan stevige opzwepende geweldige en tijdloze rockmuziek op een hoog level. Nou ken ik vooral het werk uit de jaren 60 en begin 70, ja toen nog met Alvin Lee die is opgevolgd door Joe Gooch. Het heeft weinig zin op deze 2 te vergelijken, de 1 is er niet meer bij en de ander staat er nu en dat doet deze jongeling in dit gezelschap veteranen voortreffelijk.

Ten Years After

Joe mag wat mij betreft blijven want met z’n zang is niks mis en wat speelt deze gast geweldig op die prachtige blauwe gitaar van ‘m!, echt een kanjer en dat geldt voor de hele band. Drummer Rick Lee verstaat z’n vak en mocht dat nog eens demonstreren in een wellicht voor sommigen iets te lange solo maar daardoor had de rest even pauze. Chick Churchill is zeker een goed toetsenist, muzikaal helemaal in orde maar doet zijn ding toch wel uiterlijk erg onbewogen. Stevig kauwend zit hij er wat mij betreft toch iets te veel alsof hij z’n postzegelverzameling aan het bijwerken is, oké ik heb ‘m een keer zien lachen en ook een keer leek het op wat enthousiasme, ik weet dat het in de eerste plaats gaat om zijn muzikale kwaliteiten maar ik kick nou eenmaal wel op wat enthousiasme. Dus gaan we het snel hebben over Leo Lyons, dat is echt gaaf zoals hij daar staat, een basgitarist die er staat en helemaal tot zijn recht komt en samen met Rick zo bepalend het ritme neerzet. Constant met een big smile en een energie van een jongeling. Al met al een solide optreden waarbij nieuwe nummers werden gespeeld van onder andere de CD Evolution maar natuurlijk ontbraken de toppers uit het verleden niet, zo hoorden we Hear Me Calling, Love Like A Man, het prachtige 50.000 Miles Beneath My Brain en uiteraard I’m Going Home maar we gingen natuurlijk pas naar huis na de toegift! En TYA gaat verder met hun Evolution Tour. De zaal liet zich niet onbetuigd, overigens toch vooral bij de bekende hits.

22.00 uur kwam er een eind aan een perfect optreden en wij waren blij dat we er bij konden zijn en kunnen een optreden van deze band aanbevelen aan elke Rock liefhebber!

Website Ten Years After : www.tenyearsafternow.com


Ook op Blues Magazine ...