Tail Dragger

Concertverslag: Mud Morganfield & Tail Dragger – 17 Oktober 2013 LantarenVenster, Rotterdam

21 oktober 2013|Categories: Concertverslagen|Tags: , |

Dan is het tijd om veteraan Tail Dragger aan te kondigen. De man was hier recentelijk nog te zien met als begeleiders de Robbert Fossen/Peter Struijk Band. Maar hier staat hij dus met de gitaristentandem Burgin/Kreher, die hem thuis ook bijstaan. Er staat een stoel voor hem klaar, maar als bij de eerste solo staat hij op, schuifelt naar de rand van het podium en duikt de zaal in, om daar het eerste half uur te blijven. Hij keert pas terug op het podium als hij toe is aan een van de hoekstenen van zijn repertoire, het nummer “My Head Is Bald”.

LantarenVenster organiseert in oktober en november 2013 een flinke portie Amerikaanse blues

6 oktober 2013|Categories: Nieuws|Tags: , , |

Je zou maar de zoon van de blueslegende Muddy Waters zijn. Het is voor Mud Morganfield nooit een belemmering geweest. Net als zijn vader predikt hij de essentie van de Chicago blues op innemende wijze. De gelijkenissen zijn treffend. Mud heeft hetzelfde krakende en overweldigende stemgeluid, en ook fysiek oogt hij als een reïncarnatie van Waters senior.

Recensie: Tail Dragger – Stop Lyin’

19 september 2013|Categories: Recensies|Tags: |

De opnamen op deze schijf hebben de tand des tijds redelijk goed doorstaan en een aantal nummers behoren nog steeds tot het repertoire van de man. De cd wordt besloten met “Tail’s Tale”, een ruim zestien minuten durende monoloog die niet alleen vermakelijk is, maar tevens een fraai stukje geschiedenis behelst

Concertverslag: Tail Dragger – 25 Januari 2013 VV Haagse Hout, Den Haag

27 januari 2013|Categories: Concertverslagen|Tags: , , |

Veel ‘sweet talking’ tegen de dames in de zaal of instemming zoekend bij de mannen bij de songs over ‘bad women’ … een zeer charismatische crowd pleaser, die de zaal volledig in wist in te pakken. W.O.S.-radio man Frits Krieg mocht ook nog een nummertje meeblazen op harmonica. De eerste set had Tail Dragger een Stetson op het hoofd, die hij in de tweede set af zette, toen hij het nummer “My Head Is Bald” aankondigde.

TAIL DRAGGER & ROCKIN’ JOHNNY & GILES ROBSON – 3 februari 2012 Brussel

3 januari 2012|Categories: Nieuws|Tags: , , |

De Brussels Blues Society is heel fier om, in samenwerking met Cité Culture, Tail Dragger, door Howlin’ Wolf zelf aangeduid als zijn opvolger en één van de laatste bluesgiganten van Chicago, samen met zijn kroonprins Rockin’ Johnny op gitaar, te kunnen voorstellen in Brussel. Ze zullen worden geruggesteund door een denderende ritmesectie met daar bovenop, als kers op de taart, de nieuwe rijzende ster van de Britse blues: Giles Robson wordt beschouwd als één van de beste harpspelers van de nieuwe generatie.

CD recensie: Tail Dragger – Live at Rooster’s Lounge

15 januari 2010|Categories: Recensies|Tags: |

Na een aftrap met het nummer “Louise” ben ik als liefhebber van de authentieke Chicago blues al geheel overtuigd. Deze jongen heeft als een van de weinigen de nodige kracht en verve om mensen zo een jaartje of veertig terug in de tijd te slingeren. Ik zie zo de oude beelden voor me van jongens als howlin’ wolf en Muddy Waters. Het sompige harpspel van Martin Lange dikt de boel op een subtiele en doeltreffende wijze goed aan, niks op aan te merken.

CD recensie: Peter Struijk feat. Tail Dragger – Human Ways

24 november 2009|Categories: Recensies|Tags: , |

Eerlijk en oprechte B-L-U-E-S zou Son House zeggen, hoe Blues gespeeld en gezongen moet worden. Een stel Nederlandse Blues pioniers die hun geluk zochten in de U.S.A. en op zoek gingen naar de Blues, en elkaar bij toeval treffen. Peter Struijk kwam in 2006 Hammie van Hall, en Robert Fossen tegen die de zelfde passie deelde. Allen een zwak hart hebben voor de Delta Blues en Chicago underground Blues. Eindelijk weer eens een Cd die terug gaat naar de oervorm van de Blues, niets harde gitaar solo`s, of extreme lange solo`s. Maar gewoon gedurfd en eerlijk instrumental en vocal Blues in ere vertolken op een cd.

It Ain’t Over: Delmark Celebrates 55 Years of Blues (CD / DVD)

5 juli 2009|Categories: Recensies|Tags: , , , |

Maak je borst maar nat , want de lijst is wederom indrukwekkend: Zora Young- Till The fat Lady sings- een Funky Blues met een vleugje James Brown er in. Dan Kanjer Jimmy Johnson in "Cold Cold Feeling" erg goed vooral deze man, en naar mijn idee zwaar onder gewaardeerd. Ook nog een Funky nummer van hem waarin hij maar weer laat zien dat ie echt van alle markten thuis is ...