recensie

Foto’s + Verslag : Chris Rea – 11 maart 2012 Paradiso, Amsterdam

13 maart 2012|Categories: Concertverslagen|Tags: , , , , , |

Met het in het afgelopen najaar uitgebrachte album Santo Spirito Blues heeft Rea wederom laten zien over een enorme dosis creativiteit en ambitie te beschikken. Je moet er uit halen wat er in zit, moet hij gedacht hebben. Alsof er nog iets te bewijzen viel werd nogmaals aangetoond dat kwaliteit en kwantiteit heel goed met elkaar samen kunnen gaan. Toen vervolgens het optreden in de hoofdstedelijke poptempel werd aangekondigd bleek er maar weinig tijd nodig om alle kaarten te doen verkopen. Het optreden maakt deel uit van de Santo Spirito Tour 2012 ...

Recensie : Shemekia Copeland – Deluxe Edition

17 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , , , |

Je hoort heel veel variatie, van rock, soul, tot aan de mooiste ingetogen akoestische klanken, en deze dame bewijst haar vader heel veel eer te hebben aan gedaan, als je het mij vraagt, want net als Johnny Clyde Copeland is dit een echte blues lady, die de blues vooral veel verder wil brengen en met veel variatie. IK moet zeggen dat haar dat aan alle klanten ook vooral lukt. Het album bevat 16 nummers, die je doen verbazen van de vele kwaliteiten die deze dame bezit, en altijd omringd door de beste muzikanten. Mensen als Dr. John, Steve Cropper e.d. hoor je natuurlijk ook op albums van haar, net als vele anderen.

Recensie : John Primer – Call Me John Primer

17 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , , |

Als je deze cd 'I am Mister Blues' had genoemd, was dit ook goed geweest. Of misschien wel ' Welcome in the House of Blues'. De binnenkomer Going Back Down South is al direct van het betere hout gesneden. Stel je voor dat je ergens langs een kroeg loopt en je hoort deze muziek naar buiten komen, dan wil ik wel naar binnen. Het klinkt zo als de blues gespeeld moet worden...

Recensie : Roomful of Blues – Hook, Line & Sinker

16 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , , , |

Zin in een bluesfeestje? Het perfecte party-album daarvoor is net verschenen: Hook, Line & Sinker van Roomful of Blues. Iedereen die na het beluisteren van hun nieuwste plaat nog stil kan blijven zitten, raad ik dringend aan even zijn of haar hartslag te controleren of het nog klopt. Jumpblues in de stijl van Louis Jordan, Cab Calloway of iets minder ver terug in de tijd de Brian Setzer Orchestra. Een prominent aanwezige blazerssectie, nerveuze en opzwepende gitaarbreaks, een zanger met een soepele stem die moeiteloos meehuppelt met de bas, piano en drums… de band dendert uit de boxen als een TGV met ADHD. En dat doen ze al erg lang.

Recensie: Ponderosa – Moonlight Revival

13 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , , |

Beïnvloed door één van de grootste Southern rockbands aller tijden, Lynyrd Skynyrd. En ja, Ponderosa schuurt inderdaad tegen de Southern Rock aan. Enkele nummers knallen zoals we kennen van The Black Crowes, Dirty Sweet of het eerste album van The Answer. Er is echter één maar, de rauwheid in zang en muziek verdwijnt mij te snel en gaat richting een popachtige sound.

Recensie: Gregg Allman – Low Country Blues

12 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , |

De start van het nieuwe jaar lijkt ook voor veel artiesten een prima gelegenheid om een nieuwe release de wereld in te slingeren. Zo ook voor een grootheid als Gregg Allman. Wanneer ik deze plaat in mijn mailbox ontdek gaat er een bepaalde opwinding door mij heen. Gaaf, de nieuwe Gregg Allman, bijgestaan door: T Bone Burnett, Mac Rebennack, Jay Bellerose, Dennis Crouch en Doyle Bramhall II. Nooit verwacht natuurlijk, want zijn laatste solo album dateert uit het jaar 1997. De zang pakt mij precies zoals bij de laatste releases van The Allman Brothers. Muzikaal klopt het allemaal perfect en herkennen we de klasse van de heren.

Recensie: The Homemade Jamz Blues Band – The Game

12 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , |

The blues has a new baby and it's screaming already......Okay, de bandleden van de Homemade Jamz Blues Band zijn geen baby’s meer, maar guitarist/vocalist Ryan is met zijn 18 jaar, bassist Kyle met zijn 16 jaar en drummer Taya met haar 12 jaar bluesmijlenver verwijderd van de pensioengerechtigde leeftijd. Is dat een probleem? Nee, want op hun derde cd The Game klinken ze behoorlijk volwassen.

Recensie: Richie Arndt, Timo Gross, Alex Conti – The Vineyard Sessions Vol.2

8 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , , |

Dit album is werkelijk van een heel groot kaliber, en zeker niet bestemd van de blues puristen maar meer voor de wat bredere blues fanaat. Blues is wat je er door heen hoort, en alle drie laten ze hun gitaar kunsten zien en horen, maar ook hun stemmen spreken boekdelen, en de variatie ook. Het album is gevuld met nummers die doen denken aan de glorie dagen van Crosby & Stills and Nash qua vocalen, en ook America, maar dan wel met heel veel mooie bluesey lick's er door heen sijpelend. Man wat een klasse

Recensie : Rusty Roots – Something Ain’t Right

5 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , |

Het is al zes jaar geleden dat vijf jonge bluesmuzikanten bij elkaar kwamen in een oefenruimte ergens in Limburg. De klik die daar ontstond laat zich het beste omschrijven als een muzikale chemie die er toe geleid heeft dat dit gezelschap zich onderhand kan beroepen op een uitstekende live-reputatie en met, vanaf 14 januari aanstaande, album nummer drie in de schappen. De titel van de afsluitende titeltrack, een vrolijke ska-kraker, doet iets anders vermoeden maar aan de tien zelfgeschreven tracks op Something Ain’t Right mankeert helemaal niets. Hetzelfde geldt voor het fraaie hoes-ontwerp maar dat terzijde. Als dit een voorbode is van wat de Blues & Beyond-liefhebber in 2011 kan verwachten, komt het gegarandeerd goed.

Recensie : Jack Bruce and the Cuicoland Express – Live At The Milky Way 2001

5 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , |

Live at the Milky Way is een concertregistratie van Jack Bruce en zijn toenmalige band in de Melkweg in Amsterdam. Het optreden was onderdeel van een tournee ter promotie van het album Shadows In The Air, waarop Bruce zes van zijn (Cream)klassiekers in een nieuw jasje stak en negen nieuwe songs liet horen. Opvallend was het gebruik van Zuid-Amerikaanse ritmes op Shadows In The Air dat vooral de klassiekers een exotisch tintje gaf.

Recensie : Ted Gerrits – Acoustic Mud

3 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , |

Na ruim 12 jaar samen gespeeld te hebben in “Blues Clinic”, waren de mannen van plan om een akoestisch album te maken. Daar zijn ze geweldig goed in geslaagd en waren zelf trots op de opnames. Ruim drie weken na de opnames sloeg het nood lot toe, en de zanger Ted Gerrits, een gewaardeerd  blues man in hart en nieren, maar vooral fan van de blues, overleed in de nacht van  5 Augustus 2006 op 55 jarige leeftijd, een hartinfarct werd hem fataal. Zins die tijd hebben deze opnames op de plank gelegen, en de droom van de mannen is nooit uit gekomen. In 2010 zijn de opnames weer beluisterd, en Peter Struijk die de opnames in die tijd heeft gedaan, familie leden en de mede-muzikanten vonden het een goed moment om als een soort van ode naar Ted, het album alsnog uit te brengen.

Recensie : Tony Vega Band – Dog Gone Shame

3 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , |

De uit Houston afkomstige Texaan Tony Vega heeft een heerlijke plaat gemaakt waarmee hij er in is geslaagd alle vormen van de Texas blues samen te laten smelten. Velen denken bij Texas blues natuurlijk aan de bluesrock van o.a. Stevie Ray Vaughan en Johnny Winter. Toch valt bijvoorbeeld ook T-Bone Walker onder dit brede genre. Bluesharp, toetsen, in de vorm van hammond en piano, gitaar, slide gitaar, rock a billy en jazz invloeden, dat alles is te horen op deze release. Ook naar velen malen luisteren blijft het swingende karakter vier overeind. “Dog Gone Shame” zou zo maar eens voor een grote doorbraak in Europa kunnen gaan zorgen.

Recensie : Calvin Russell – Contrabendo

1 januari 2011|Categories: Recensies|Tags: , |

Een actuele homepage van Calvin Russell heb ik niet kunnen vinden, mits je voor zijn MySpace pagina een uitzondering maakt. Calvins manier van denken ligt veel gemakkelijker voor het oprapen. De levensfilosofieën binnen zijn teksten zijn kristalhelder. Afgaan op het gevoel in je middenrif, je doel definiëren en er vervolgens onvoorwaardelijk voor gaan. Zijn levensmotto wordt waarschijnlijk het best verwoord in de opener van de tweede schijf van deze live release (o.a. verkrijgbaar als 2 cd/dvd) The More I Know. “One Eye on the Stars, and the other on the holes in the Road”.

Recensie: Andy Poxon Band – Red Roots

30 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , |

Een nieuw talent aan het front? Als je 16 jaar bent en je eerste opnames hebt gemaakt die allen bestaan uit songs die zelfgeschreven zijn dan heb je wat in de mars. De redactie werd attent gemaakt op deze opmerkelijke Amerikaanse jongeman die met zijn rooie afro kapsel sowieso een opvallende verschijning is. Samen met Russ Wasson [bass] en Mike O’Donnel [drums] vormen ze de Andy Poxon Band. Van het 3-tal is Andy degene die de lijnen uitzet door de nummers te schrijven, te zingen en de gitaar ter hand te nemen.

Recensie : Freddie King – Texas Flyer 1974 – 1976

24 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , |

Vorig jaar verscheen een luxe 7-cd box met een overzicht van de periode 1956 tot 1973 van de Texaanse gitarist Freddie King, die een groot voorbeeld was voor gitaarhelden als Jeff Beck, Stevie Ray Vaughan en Eric Clapton. Bear Family Records pakt opnieuw uit want nu is de 5-cd box Texas Flyer verschenen, die alle studio opnamen bevat voor het platenlabel RSO uit de periode 1974 tot 1976, aangevuld met een groot aantal niet eerder of moeilijk verkrijgbare live opnamen uit deze periode. De studio opnamen zijn keurig gerangschikt op de eerste cd, de resterende 4 cd’s zijn volgepropt met de live opnamen.

Recensie : The blues according to Harry Muskee

24 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , |

Een prachtig overzicht van een groot gedeelte van de blues geschiedenis. Samengesteld door Harry Muskee. 6 cd’s vol met blues uit de Verenigde Staten en Engeland. Met bijna 100 jaar aan blues historie kan je kennis maken met de “pre-war”en “post-war”blues, de Britse blues en natuurlijk de huidige generatie.

Recensie : Miriams Well – Indians and Clowns

24 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , |

Indians and Clowns, is een verfrissend album, en dat komt door de uiteenlopende aard van veel liedjes. Trage soulvolle teksten en een grungy blues gitaar. Ondanks dat de band onder het indie genre valt, heeft Indians and Clowns een geluid dat ook een graantje meepikt in de blues en country genre. Dit is te horen aan de medley van verschillende geluiden, met het gebruik van het toetsenbord op gospel-achtige wijze, een groot aantal koperblazers, alle met een blues sound maar met een country-achtige stijl.

Recensie : Robin Trower – The Playful Heart

19 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , |

Tot groot genoegen van zijn fans heeft Robin Trower lak aan trends en nieuwe stromingen en speelt de 65 jarige Brit al 40 jaar zonder concessies zijn Hendrix-achtige psychedelische bluesrock. In 2009 veraste Trower met het ingetogen maar ijzersterke What Lies Beneath en nu ligt alweer een nieuw album in de schappen. Elf geweldige nieuwe songs, loepzuivere vocalen en een gitarist die in bloedvorm is en heerlijke riffs uit zijn gitaar weet te toveren.

Recensie : Joan Armatrading – Live At The Royal Albert Hall

19 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , |

Dit nieuwe album Live At The Royal Albert Hall is een document optima forma, want je krijgt het hel concert in 2 cd's op je bord, maar ook nog eens de DVD dus. Het bevat een aaneenschakeling van over het algemeen wat nieuwere nummers van haar album Into The BLues en This Charming Life, maar natuurlijk ook haar juweeltjes. Ja, en dan de sfeer is zo vreselijk goed, eigenlijk wat we altijd al van haar gewend zijn, intensief, vrolijk, begaan, stevig, en oh zo intiem ook. Dat het concert in de Albert Hall gegeven wordt is dan helemaal nog een uniek gegeven, en de entourage is daarom dan ook zeer sfeervol.

Recensie + Win CD : Henrik Freischlader – Tour 2010 Live

17 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , , |

Daar is weer zo’n  plaat. Opnames van een artiest die in ons landje in een jaar tijd als een komeet omhoog is geschoten. Over zijn optredens zijn er eigenlijk alleen positieve kritieken te lezen. De tour 2010 was natuurlijk het gevolg van het album ‘Recorderd by Martin Meinschafer’, dat eind december vorig jaar zijn release had. Dat is dan ook duidelijk te horen op deze nieuwste aanwinst. Verrassend is de schijf dan ook allerminst. Met het inmiddels overbekende “I” wordt het startsein gegeven... Voor bijna 2 uur muziek krijg je voor 17 euries echter wel waar voor je geld. En met een beetje mazzel krijg je het via BluesMagazine cadeau. Want Henrik heeft ook deze keer 5 CD’s ter beschikking gesteld om sommige van jullie te kunnen verassen. Interesse?

Recensie : Joe Pitts – Ten Shades Of Blue

15 december 2010|Categories: Recensies|Tags: , , |

Joe Pitts is een Hard Rocking blues fanaat, die zowel moderne Amerikaanse Blues invloeden combineert met Southern Roots stuff. Zijn inspiratie komt in beginsel van de sixties mannen die de blues vertolkte toen, als Eric Clapton, Jimi Hendrix, Johnny Winter, maar net zo gemakkelijk ook Muddy Waters, en Elmore James. Vele van deze mensen krijgen dan ook een stukje eerbetoon op dit nieuwe album van Joe.