Rock ‘n Roots Guitarnight
met Jan Akkerman, Ruben Hoeke en Gary Moore
Heineken Music Hall, Amsterdam
zaterdag 29 augustus 2009

Gary Moore

Tekst : Frank van Engelen | Foto’s : Marco van Rooijen

Het is precies 20.00uur, en Jan Akkerman presenteert zich met zijn band, en laat meteen horen dat hij er akelig veel zin in heeft. Hij heeft veel humor, en is voor zijn doen erg spraakzaam. Zijn muziek, want daar gaat het natuurlijk om klonk werkelijk als een klok. Zijn begeleiders- Wilbrand Meische-Bass, Coen Molenaar-Keyboards, Remco van der Sluis-Drums lieten zien dat deze mensen van zeer hoog niveau zijn, en dit gezelschap kon wat mij betreft nauwelijks als “Voorprogramma” betiteld worden en dat was het eigenlijk ook niet. Het repertoire bevatte heel veel Focus stukken, die werkelijk er op een zeer originele manier vertolkt werden, en dit tot zeer grote tevredenheid van het publiek. Tussendoor wat grapjes, en het volgende stuk, die by the way per stuk vrij lang van uitvoering waren. Nummers als “Answers Questions” waren super en gaven vooral heel veel diversiteit te zien en te beluisteren, natuurlijk speelde Jan ook de “lievelingen” van het grote publiek, waaronder “Tommy”.

Jan Akkerman

De term van het spektakel “Rock ‘n Roots Guitarnight” was goed gekozen, omdat Akkerman een mix liet horen van Funk, Jazzy Rock, Rock en wat Blues elementen, en de perse Blues dingen waren weggelegd voor Gary Moore op de latere avond dus en dat allemaal georganiseerd door Rock-n-Roots.
Na een aantal Focus juweeltjes (die nummers hebben nog steeds hun glans niet verloren), werd er dan toch ook via een thema nummer als Blues-Control een andere weg ingeslagen, met jawel Blues , maar dan wel op zijn Jan Akkerman’s receptuur dus, en dat is toch even andere koek. Heftig gitaar werk, maar ook prima solo werk van de instrumentalisten, waaronder een pracht van een Bas partij; de toetsen waren vaak wat minder aanwezig vond ik zelf, maar klonken prima, en hetzelfde kon worden gezegd van inval drummer Remco, die een goede job afleverde.

Ruben Hoeke

Na een aantal vrij lange stukken, zijn we toe aan de speciale gast Ruben Hoeke, zoon van jawel Rob Hoeke, waar Akkerman dan meteen een “momentje” van maakt. Stevig werk voor deze heren, en met Pieton’s trappen we dan af, een soortement Funky Blues, waar meteen al uit blijkt dat Ruben heel veel trekjes van Akkerman heeft overgenomen lijkt wel, de rifjes vliegen ons om de oren, maar daarom wel heel erg goed. Dan samen gespeeld qua melodie en riffs Sylvia- Wie kent het niet? Nog steeds heel aardig als het voorbij komt, en weer zie je dat Ruben ondanks zijn eigen inbreng qua ruigheid heel goed naar die nummers geluisterd heeft. Vervolgens wordt aangekondigd In-a-gada-da-vida van Iron Butterfly en ik zit al helemaal mezelf op te peppen voor wat dat moet gaan worden. Zeer indrukwekkend begin van het stuk, wat later blijkt ”Hocus Pocus” te zijn, en zeer heftig wordt neer gezet. Het jodelen wat meester Van Leer vroeger deed, doen zij niet, maat laat men over aan het riedelen op de gitaar, ala Flamenco.

Jan Akkerman

Het hoogtepunt was echter de zo vreselijk mooie versie ”You Do Something To me” van Paul Weller, die bij mijn ondanks het geluid wat ik niet geweldig vond “kippenvel” huize hoog bezorgde; wat een Beauty is dat, en dat gezegd hebbend gaan we de pauze in, en ons voorbereiden op het optreden van de ster eigenlijk van de avond volgens het programma Gary Moore, onder het genot van een stevig biertje.

21.30uur, Gary staat klaar voor een portie stevig Blues Rock geweld, en trapt af met nummers als “Pretty Woman”, volgens het bekende recept, energiek, stevig en Bluesey. De nummers vliegen je om de oren, en bij elk nummer wordt de gitaar omgewisseld, maar allemaal hebben ze een ding gemeen, een stevig en vooral hard geluid komt er uit. Gary heeft er zin in blijkt, en speelt natuurlijk de bekende songs, die van oud tot zeer recent uit de koker komen, maar vooral prima en met passie vertolkt worden, Helaas moet ik dan wel concluderen, dat ik moeite heb met het geluid in de zaal. Het maakt nogal wat uit waar je staat (voor de P.A, of er achter), Midden in de zaal of aan de zijkant, en voor een optreden van zo een groot kaliber mag dat toch niet echt, vind ik. Het publiek moet wel waar voor zijn geld krijgen, en ik denk dat dat niet zo is bij velen die het hebben gezien die avond. Ik had er veel moeite mee, en helaas kreeg ik van Moore ook geen kippenvel, hoewel de songs prima werden uitgevoerd moet ik zeggen. Natuurlijk ook Slow-blues maar vooral een heel mooi instrumentaal stuk in de trend van The Messiah Will Come Again of The Prohet. Gary is een meester om dit soort nummers te brengen, en zijn band creëert een prima sfeer daar bij. Het moge dan zo zijn dat Moore veel Blues Rock en gewone rock speelt, hij verloochent echter zijn afkomst niet, door gewoon een pracht van een soortement van Ierse melodie om te toveren in een pracht stuk, genieten met een grote G noem ik dat. Nummers als “Walking By Myself” gingen er in als koek en werden luidkeels mee gezongen, en ook de uitsmijter “The Blues Is All right”, waarbij op viel dat de meeste uit het publiek niet verder kwamen als Hey hey hey hey. Maakt niet echt uit, want gezellig is het wel kan ik je melden.

Gary Moore

En dan is het ineens afgelopen, na ongeveer iets meer dan 1 uur en 40 minuten, en het publiek dringt zich naar buiten toe, verzadigd, en ik blijf achter met een gevoel van ”Wat nou Akkerman voorpramma?”, en waarom dat geluid verschil?, waarbij ik dan wel moet aantekenen dat het geluid bij Gary wel beter was, want bij Akkerman leek het soms wel op een carrousel die rond draaide, “Je hoort hem wel, en je Hoort hem niet”, en dat moet niet kunnen, tijdens zo een groot feest voor een ieder lijkt me. Al met al een lekkere gitaar avond in de Heineken Music Hall.

Setlist Gary Moore – 29 augustus 2009 HMH, Amsterdam

– Oh Pretty Woman
– Bad for you Baby
– Down the line
– Since I met you baby
– Have you heard
– All your love
– Mojo Boogy
– More than you’ll ever know
– Too Tired
– Walking by Myself

– The Blues is Alright
– Parisienne Walkways

Gary Moore

Virtuositeit kent geen tijd

Door Thomas de Ruiter

In 1973 verkozen tot ’s werelds beste gitarist en in 2009 een voorprogramma vullen. Het zal je maar gebeuren. Toch bleek gitaargrootheid Jan Akkerman bijzonder in zijn element, al pronkende met zijn technische begaafdheid voor een Neerlandsch publiek. Met zijn uitgebreide mix van blues, rock, jazz en elementen van fusion legde hij het publiek stuk voor stuk imponerende instrumentale partijen voor. Toch leek, tot grote spijt van de bezoekers, de afwezigheid van Brainbox klassiekers het meest opvallende aan zijn vertoning, voornamelijk omdat Focus met onder andere de eeuwige parels Hocus Pocus en Sylvia wel vertegenwoordigd werd. Echt kwalijk kunnen we dat hem natuurlijk niet nemen, want laten we wel wezen, qua vingervlugheid en halstechniek toont hij zich ook in 21e eeuw een virtuoos. Maar dan misschien voor de gemiddelde bezoeker van de Heineken Music Hall wel iets té virtuoos. Vele van Akkerman’s uitlatingen waren voor het ongetrainde oor excentriek en onnavolgbaar en daarin slechts weggelegd voor de ware muzikale fijnproever. Hetgeen versterkt werd door de het expertisespel van zijn special guest Ruben Hoeke. Als zoon van boogiewoogie-legende Rob Hoeke leek hem muzikaliteit met de paplepel in gegoten, wat hij dan ook overduidelijk liet merken eenmaal neergestreken op het podium. Tezamen met Akkerman vervolgde hij het snelheidsspektakel met onder andere een indrukwekkende versie van Piétons, wat als een heuse tentoonstelling van het talent van beide heren gezien kan worden.

Jan Akkerman

Bijzonder spijtig was het dan ook om te vernemen dat de geluidsman in mindere mate zijn vak juist beoefende. Naast het feit dat Akkerman veelvuldig niet te horen was omdat hij in de mix verdween achter het melodieuze geweld van zijn bandlieden, werd hij ook volledig overstemd door Hoeke die op een weinig comfortabel volume de zaal in knalde. Iets wat op een dergelijke avond in een dergelijke hal niet voor lief genomen mag worden, dunkt mij.

Enigszins rechtgetrokken werd deze verdeling van geluiden bij het optreden van Gary Moore. Eenmaal het podium opgelopen deed het enthousiasme van het publiek vermoeden dat, ondanks de faam van Akkerman, het merendeel van de bezoekers toch gekomen was om deze Ierse gitaargod in levende lijven te mogen aanschouwen. Een kans die Moore dan ook met beide handen aangreep om het geheel aan publiek met een tevreden glimlach naar huis te laten gaan.

Gary Moore

Hoewel hij opende met Pretty Woman was het toch voornamelijk zijn nieuwe album Bad for you baby dat hij ten gehore bracht. Met zijn Down the Line en Mojo Boogie maakte hij voor eens en altijd duidelijk dat hij heer en meester is van de riffbased bluesrock waarbij zijn handelsmerk in de vorm van scheurende gitaarkracht te allen tijde de boventoon voerde. Maar ook de gevoelige snaar wist hij zeer zeker te beroeren deze avond. Met zijn prachtige uitvoering van Al Kooper’s I love you more than you’ll ever know en de muzikale heerlijkheid Parisienne Walkways wist hij het publiek te boeien, te laten genieten en stil te krijgen tegelijkertijd. Geconcludeerd kan dan ook worden dat het benoemen van Gary Moore tot gitaargod niets anders dan pure rechtvaardigheid is.

Al met al kan deze Guitarnight van Rock ’n Roots als een prachtig initiatief en een waar virtuositeitfestival gezien worden. Stuk voor stuk hebben Akkerman, Hoeke en Moore getoond dat zij hun gitaren meer dan meester zijn, ter genoegen van het 5000 man tellende publiek. Daar waar Akkerman en Hoeke de bezoekers trakteerden op een breed scala aan instrumentale avontuurtjes, zwaaide Moore weer eens met zijn blues-scepter. Indien de volgende keer het geluid ook tot in de puntjes verzorgd wordt is de opvolgende Guitarnight een aanrader voor eenieder die van de plank hout met zes snaren houdt.

Website Jan Akkerman : www.janakkerman.nl
Website Ruben Hoeke : www.rubenhoeke.com
Website Gary Moore : www.gary-moore.com