Recensie: Zoe Schwarz Blue Commotion – The Blues And I Should Have A Party

Zoe Schwarz Blue Commotion – The Blues And I Should Have A Party
Format: CD / Label: 33 Records
Releasedatum: 2 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Hoe noem je een album, dat niet voor de volle honderd procent overtuigt? Een album waarop naast een aantal prima nummers ook een aantal doorsnee nummer staat? In het geval van de Britse band Zoe Schwarz Blue Commotion gaat het om hun vijfde album.
De muzikanten uit de band zijn zeer gelouterd. Hammond organist Pete Whittaker was o.a. lid van The Wonder Stuff en drummer Paul Robinson was 19 jaar lang de drummer van Nina Simone’s band. Je kan aan het spel van gitarist Rob Koral horen dat hij ook de nodige ervaring heeft.
En dan is daar nog zangeres Zoe Schwarz….een enthousiaste zangeres met een ietwat schel geluid. Zij moet het op dit album vooral van haar enthousiasme hebben.

De band is op zijn best als ze de jaren 60’s rhythm & blues terug halen. Zoals in de opener Please Don’t Cheat On Me, een jazzy shuffle waarin het geluid van Georgie Fame of Brian Auger in ere wordt hersteld. Het feit dat er geen bassist in deze band zit valt in het geheel niet op omdat Pete Whittaker dit middels zijn Hammond opvangt.
Ook het opzwepende Way Down In The Caves doet terugdenken aan de swingin’ 60’s. Hier gaat het geluid meer richting Spencer Davis Group. Diezelfde Spencer Davis Group is terug te horen in het stuwende Shout waarin Zoe’s stem als Julie Driscoll klinkt.
My Handsome Man is een funky bluesshuffle met een tekst waar ik alleen maar van hoop dat mijn vrouw deze snel uit haar hoofd leert. De slowblues komt ook regelmatig aan bod op dit album. Zoals The Blues And I Should Have A Party met priemend jazzy gitaarwerk en weemoedig golvende Hammond. Don’t Worry Blues is ook een slowblues met bluesy knorrend orgel en felle gitaar injecties. Maar, zoals gezegd, staat er ook een aantal minder imponerende nummers op dit album.
Zo is de poppy ballad You’ve Changed een nummer, dat een prima nummer zou kunnen zijn voor galm koningin Shirley Bassey. Hier komt het niet uit de verf. You Don’t Live Here Anymore is ballad waarop Eric Clapton het patent heeft. De zang komt in dit nummer niet uit de verf. Na een Robby Krieger (Doors) -achtig gitaar intro blijkt Time Waits For No One een niet echt memorabel nummer. Ook niet in de doorsnee rocker The Memory Of You, dat ik veel van Sandie Shaw vond weg hebben.
Gelukkig wordt het album dan weer afgesloten met het swingende funky Thank You met stuwend Hammond werk en een soulvolle gitaar.

Dit album is dus niet helemaal bevredigend. Zodat er dus een aardig album overblijft waar een aantal prima nummers op staat waarin de swingende 60’s worden ‘geëerd.


Tracklist:
01. Please Don’t Cheat On Me
02. The Blues And I Should Have A Party
03. You’ve Changed
04. Way Down In The Caves
05. Don’t Worry Blues
06. Shout
07. You Don’t Live Here Anymore
08. My Handsome Man
09. Tell Me
10. Don’t Hold Back
11. The Memory Of You
12. Time Waits For No One
13. Thank You

All songs written by Rob Koral & Zoe Schwarz
*except lyrics by Pete Feenstra on tracks 4 & 12

A “House Of Tone” Recording:
Recorded at Superfly Studios by Andy Banfield, Nottingham on 9th to 14th October 2017

Mixed by Wayne Proctor & Steve Wright at Y Dream Studios, Wales

Mastered by Jon Astley at Close To The Edge Mastering

Website: Zoe Schwarz Blue Commotion

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies
Sort by
5 maart 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe