Yngwie Malmsteen – Blue Lightning
Format: CD – LP  /
Label: Mascot Label Group
Releasedatum: 29 Maart 2019

Tekst: Danny van den Deijssel

Zo’n 20 jaar geleden al bracht de Zweedse gitarist Yngwie Malmsteen zijn eerste album uit met een ode aan zijn helden. Het betrof toen uitsluitend een album met covers waarbij bijna de helft nummers van Deep Purple betrof. Dit keer staan er nog maar twee nummers van Deep Purple op en zo waar vier originele Malmsteen nummers.

Een ander groot verschil met het eerdere album is dat hij dit keer alles zelf heeft ingespeeld, dus bas, drums maar ook de orgelpartijen. Het album is bedoeld als een tribute voor alle blues georiënteerde artiesten die Yngwie op een of andere manier geïnspireerd hebben. Een interessant gegeven als je je bedenkt dat hij zelf vooral neoklassieke geschoold is en zich vooral in de hardrock/metalscene begeeft. Verwacht dus een mix van blues, hardrock en metal met een klassiek randje.

In het titelnummer Blue Lightning, een van de vier nieuwe nummers, laat hij alvast het typische Malmsteen geluid horen. Na een korte bluesriff gaat hij erop los zoals we van hem gewend zijn. Een stevig nummer met hier en daar een blues randje, maar toch vooral rock/metal georiënteerd.
1911 Strut is ook een origineel en heel duidelijk een bluesnummer, je hoort SRV invloeden maar ook wel duidelijk ZZ Top. De “strut” is er maar dan even een paar versnellingen hoger. Persoonlijk een van de fijnere nummers op het album. Zijn derde eigen nummer is Sun’s Up Top’s Down. Dit is naar zijn eigen idee een van de twee echte blues nummers op het album. Dan blijft Peace, Please over als laatste origineel. In mijn ogen een echt Malmsteen nummer in zijn klassieke stijl waarin veel gitaartechniek gestopt is. Een mooi instrumentaal nummer voor liefhebbers van gitaren.
We vinden twee nummers van Hendrix terug op de lijst. Niet heel verrassend want Jimi was tenslotte een inspiratie voor menig gitarist in zowel de blues als rockscene. Yngwie laat horen een prima interpretatie neer te kunnen zetten met hier en daar een eigen twist. Dit geldt ook voor zijn Purple-covers. In mijn ogen zijn dit de minst verrassende covers.
Wat mij betreft springen er drie covers uit die het bespreken waard zijn. Allereerst is dat Paint It Black. Het kenmerkende riffje van Richards is hier omgezet in een klassieke bijna ouverture waarna het nummer begint zoals we dit min of meer kennen. Wat mij ergens een beetje stoorde was de tekst. Yngwie lijkt hier en daar zijn eigen interpretatie aan de tekst te geven en zich te beperken tot slechts twee coupletten. Zal een kwestie van smaak zijn.
De tweede opvallende keuze is While My Guitar Gently Weeps. In mijn ogen een van de betere nummers van de The Beatles en ik heb altijd wat moeite met covers van dit pareltje al zijn er zeker goede te vinden (Jeff Healey of Toto bijvoorbeeld). Toch valt deze versie me niet tegen, het originele arrangement is grotendeels in tact gelaten en er zijn wat solo’s toegevoegd.
Tot slot de albumafsluiter Forever Man van Eric Clapton. Een nummer dat normaal verre van in het straatje van Yngwie past zou je denken. Wat gelijk opvalt is de stevig aanwezige drums met veel bekkens. Toch is dit best een geslaagde uitvoering al was het alleen al omdat het een verfrissende blik op het nummer geeft.

Alles bij elkaar genomen is dit best een leuk album voor in de kast voor de liefhebbers van de stijl van Malmsteen of hardrock in het algemeen, maar ondanks de duidelijke bluesinvloeden zou ik het geen album willen noemen voor de gemiddelde bluesfan.


Tracklist:
01. Blue Lightning
02. Foxey Lady
03. Demon’s Eye
04. 1911 Strut
05. Blue Jean Blues
06. Purple Haze
07. While My Guitar Gently Weeps
08. Sun’s Up Top’s Down
09. Peace, Please
10. Paint It Black
11. Smoke On The Water
12. Forever Man

Website: Yngwie Malmsteen