Yak – Pursuit Of Momentary Happiness
Format: CD – LP – Digital / Label: Third Man Records
Releasedatum: 15 februari 2019

 Tekst: Peter Marinus

Met het overlijden van frontman en componist Mark E. Smith mogen we er toch wel van uit gaan dat de band The Fall tot het verleden behoort. Een band, die een zeer eigen en zeer rauw geluid had waarin invloeden uit de garagerock flink aanwezig waren. Bij het beluisteren van het tweede album van het Britse trio Yak uit Londen durf ik toch te beweren, dat de fans van The Fall hier blij van gaan worden. En niet alleen zij trouwens want er is op dit album ook genoeg te halen voor fans van the Jon Spencer Blues Explosion en garagerock.
Dat zegt al heel wat over het geluid van Oli Burslem (zang, gitaar), Elliot Rawson (drums) en Vinny Davies (bas). Toch zegt het nog lang niet alles over dit album want er gebeurt muzikaal nog veel meer!

Zo opent het album met Bellyache, dat opent met een hippe dwarsfluit waarna zich een dromerig groovende psychedelisch nummer ontvouwt waarin echter een rauwe ondertoon zit. Je hoort aan de zang van Oli dat er van alles qua emotie in zijn binnenste borrelt, vandaar ook die Bellyache. Uiteindelijk hebben we hier te maken met een rauw psychedelisch garagerock nummer met flink wat gezoem en gepiep en zelfs bombastische blazers.
Fried opent als een lo-fi countryblues maar gaat al snel verder als een rauw fuzzende garagerocker waarin Oli continu klinkt alsof hij op knappen staat. Vol met ingehouden woede. In Pursuit Of Momentary Happiness lijkt Oli zich van zijn gevoelige crooner kant te laten horen maar dan wel een crooner, die al zwalkend zijn vocale kwaliteiten verkent in een dromerig walsje. Halverwege gaat de band toch weer los en klinkt het walsje ineens een stuk rauwer. Na een log voortpompend intro met massief klinkende blazers begint Words Fail Me dat een Radiohead-achtig geluid heeft en waarin zelfs een kinderkoor opduikt achter Oli’s zwalkende zang.
Een zeer heftige fuzzbas wordt ingezet in de smerig raggende garagerocker Blinded By The Lies. Een heftig nummer, dat klinkt als een mix van The Fall met The Stooges. Na de dromerige interlude Interlude opent het venijnig stotende White Male Carnivore met een Jon Spencer-achtige intensiteit en Oli die zijn tekst uitspuwt. Prima wilde en vooral (lekker) lawaaierige climax trouwens! In Pay Off Vs. The Struggle gebeurt muzikaal van alles! Zo hoor je Krautrock voorbijkomen maar ook Joy Divison-achtige somberheid, The Stooges (in de wilde tempoversnelling) en zelfs freejazz (door de piepende trompet).
Oli lijkt in de huid van Jim Morrison te kruipen in het licht jazz en psychedelische Encore. Na een snijdend gitaardistortion intro start het dromerige swingende Layin’ It On The Line waarin je zelfs Madchester invloeden a la The Happy Mondays tegenkomt en een onverwachte fuzzblues wending. Eigenzinnig als het trio is, sluit ze het album af met het ruim acht minuten durende hypnotiserende This House Has No Living Room.
De bluesliefhebbers, die het rauwer werk van The Jon Spencer Bues Explosion wel kunnen waarderen en niet vies zijn van een rauw, zeer eigenzinnig geluid raad ik aan om dit album van Yak eens te gaan beluisteren!


Tracklist:
01. Bellyache
02. Fried
03. Pursuit Of Momentary Happiness
04. Words Fail Me
05. Blinded By The Lies
06. Interlude
07. White Male Carnivore
08. Pay Off Vs. The Struggle
09. Encore
10. Layin’ It On The Line
11. This House Has No Living Room

Website: Third Man Records