Recensie: Xavier Rudd – Storm Boy

Xavier Rudd – Storm Boy
Format: CD – LP – Digital / Label: Nettwork Records
Releasedatum: 25 mei 2018

Tekst: Peter Marinus

Je kunt als ouwe knar natuurlijk niet eeuwig door blijven emmeren over het feit dat de hedendaagse singer-songwriters qua kwaliteit niet in dezelfde klasse thuishoren als de singer-songwriters uit de 60’s en 70’s. Die vergelijking slaat natuurlijk nergens meer op aangezien we nu in een totaal andere muzikale tijd leven.
Gezien de populariteit van hedendaagse singer-songwriters als bijvoorbeeld Ed Sheeran en Ben Howard moet er toch wel degelijk sprake zijn van kwaliteit. Het zit alleen in een ander muzikaal jasje.
De Australische singer-songwriter Xavier Rudd is inmiddels ook al een gevestigde naam geworden, die met name in eigen land de nodige gouden en platina albums binnen sleepte. Ook in ons land is Xavier behoorlijk populair. Dat heeft mede te maken met het feit dat de zon automatisch gaat schijnen wanneer deze artiest het podium betreedt. Ook als je zijn negende album in de cd speler steekt, word je er absoluut niet chagrijnig van. Xavier’s nummers staan namelijk boordevol positivisme, romantiek en strijdbaarheid.

De single Walk Away opent zijn album en is een dreunend folkpop nummer met lichte Zuid-Afrikaanse invloeden. Een opgewekt nummer uit de hoek Sheeran/Howard. In Keep It Simple gaat Xavier het reggae pad op en dat bevalt prima. Zijn stijl past namelijk wonderwel in dit luchtig nummer. Als bovendien zijn licht nasale stem overeenkomsten vertoont met die van Bob Marley en er een schroeiende sologitaar te horen is, word zelfs ik vrolijk. Het zacht bonkende Storm Boy heeft een Paul Simon-achtige drive. Iets wat later op het album ook terug te horen is. Na een bonkend Ed Sheeran-achtig begin gaat Honeymoon Bay gelukkig over in licht funky folkpop met eenzelfde aaibaarheidsfactor die Donvan vroeger ook had. In Gather The Hands begeleiden elektronische kletterende ritmes (de stompbox?) een zachtmoedig tokkelende gitaar en zwevend toetsenwedrk. In Best That I Can vormt de zachte folk een tegenhanger voor de “ellendige wereld” waarin wij leven. Xavier doet alles, wat in zijn macht ligt, om zijn geliefde te beschermen tegen al die ellende. Feet On The Ground opent met een bluesy elektrische gitaar, die moeiteloos ingepast wordt in een loom reggaenummer. In de laatste vijf nummers van het album toont Xavier zijn meest breekbare en intieme kant. Zo wordt in Growth Lines zacht sprankelende folk vermengd met hedendaagse singer-songwriter geluiden. De akoestische folk van True To Yourself leunt behoorlijk op de singer-songwriter geluiden uit de jaren ’70. Before I Go vind ik zowiso al een hoogtepunt omdat we hier alleen met akoestische gitaar en Xavier’s stem te maken krijgen. Een ouderwets folknummer. In het atmosferische True Love klinkt de invloed van Mark Knopfler door. Een bijna new age-achtig folk nummer. Als afsluiter heeft Xavier gekozen voor het dromerige, Donovan-achtige Times Like These.

Xavier Rudd heeft wederom een album afgeleverd, dat zijn populariteit alleen nog maar zal vergroten.


Tracklist:
01. Walk Away
02. Keep It Simple
03. Storm Boy
04. Honeymoon Bay
05. Fly Me High
06. Gather The Hands
07. Best That I Can
08. Feet On The Ground
09. Growth Lines
10. True To Yourself
11. Before I Go
12. True Love
13. Times Like These

Website: Xavier Rudd

Tour:
20 september: AFAS Live, Amsterdam.

11 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe