Recensie: Wolvespirit – Fire And Ice

Wolvespirit – Fire And Ice
Format: CD – LP – Digital / Label: Spirit Stone Records
Releasedatum: 12 oktober 2018

Tekst: Peter Marinus

“Classic Rock” is een genre geworden, dat zeer regelmatig de kop weer opsteekt en waarin het oude rockgeluid van bands als DeepPurple, Uriah Heep en Black Sabbath de belangrijkste elementen meestal zijn. Dat is ook het geval bij de Duitse band Wolvespirit, uit het kleine plaatsje Kleinrinderfeld, in de staat Beieren.

Deze band werd door de broers Rio Eberlein (gitaar) en Oliver Eberlein (origel, piano) samen met de Amerikaanse zangeres Debby Craft als een commune gestart. Bassisten en drummers wisselden regelmatig in de band en momenteel worden deze posities bezet door Daniel Scholz (drums) en Phil Muller (bas).
Op hun inmiddels alweer vijfde album is het dus classic rock wat de klok slaat.

Meteen al in het openingsnummer Tell Me Why, een lomp pompend nummer waarin je, door de zang van Debby, gelijk moet denken aan bands als Atlantis (Inga Rumpf!) en Stone The Crows (Maggie Bell!) terwijl Uriah Heep en Deep Purple nooit ver weg zijn. De zang van Debby is iets waar je wel even aan moet wennen. Zij heeft namelijk een behoorlijk rauw “kindvrouwtje” stemgeluid, dat af en toe klinkt als Kim Wilde, die een behoorlijke verkoudheid heeft. Af en toe moet zij behoorlijk haar best doen om boven al dat classic rock geweld uit te komen. Gitarst Rio Eberlein verzorgt in zijn eentje een prima twinguitar geluid.
Fire And Ice is een smerig funky pomprock nummer met vlammend gitaarwerk en een ouderwets pompend orgel. De fuzzgitaarriffs in Break The Chain doen bij vlagen zelfs aan het massieve spacerock geluid van Hawkwind denken. Het rauwe, geknepen stemgeluid van Debby past wonderwel in deze gonzende rocker. De hoekig hakkende rocker Wheel Of Life heeft hetzelfde massieve geluid als de oude Heep en Purple terwijl het refrein aan The Scorpions doet denken.
Het gas wordt teruggenomen in het buesymid-tempo Feather In The Wind. Een nummer waarin het wederom weer even wennen is aan het stemgeluid van Debby. Het nummer klinkt als een bluesy versie van het ballad werk van The Scorpions.
Na de Uriah Heep-achtige pomprocker Like A Wolf In The Night, met zijn gierende synthesizer, komt de atmosferische ballad At The End voorbij. Een prachtnummer met zweverig orgel en een psychedelisch geluid. In dit nummer klinkt Debby stukken minder krampachtig. Zij krijgt vocale bijstand van Lindsey Mclendon. De keihard groovende classic rocker Rock ‘n’ Roll Gipsy heeft een drive a la Steppenwolf’s “Magic Carpet Ride” en ook nog eens een zeer aanstekelijk refrein.
De band sluit het album lomp en massief af met het trage No More. Een nummer dat klinkt als een funky versie van Black Sabbath. Hierin overtuigt de zang van Debby zeer zeker en bewijst ze dat er genoeg power in haar stem zit.

Ik kan de liefhebbers van de classic rock zeer zeker aanraden om dit album van deze Duitse band eens te gaan beluisteren!


Tracklist:
01. Tell Me Why
02. Fire And Ice
03. Break The Chain
04. Wheel Of Life
05. Feather In The Wind
06. Like A Wolf In The Night
07. At The End
08. Rock ‘n’ Roll Gipsy
09. No More

Website: Wolvespirit

6 december 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe