Willie Dixon – Catalyst
Format: CD – Vinyl – Digital / Label: Tuff City – Ovation Records
Releasedatum: 11 januari 2017

Tekst: Peter Marinus

Componist, producer en bassist Willie Dixon mag toch met recht als een blueslegende gezien worden. Hij schreef onnoemelijk veel bluesklassiekers waarvan ik je er slechts een paar noem: I’m Ready (Muddy Waters), Manish Boy (Muddy Waters), Diddy Wah Diddy (Bo Diddley), Mama, He Treats Your Daughter Mean (Ruth Brown) en nog vele, vele anderen.
Zoals veel componisten wilde Dixon ook zelf wel eens wat albums uit brengen. Zoals dit Catalyst’ album, dat oorspronkelijk in 1973 door het Ovation label werd uitgebracht en nu opnieuw is uitgebracht.
Dixon omringde zich voor de opnames van dit album met een aantal klasse muzikanten: Mighty Joe Young (gitaar), Phil Upchurch (gitaar), Buster Benton (solo gitaar), Carey Bell (harmonica), Louis Satterfield (bas), Morris Jennings (drums), Lafayette Leake (piano) en producer Dick Schory. Het aanwezig zijn van dit soort muzikanten wil nog niet automatisch zeggen dat er dan sprake is van een goed album.
Doordat er wat matige nummers op het album staan wordt de glans van dit album toch wat jammerlijk weg genomen.

Zo is de opener Bring It On Home absoluut niet één van de betere Dixon nummers. Een soort primitieve Bo Diddley funk waarin de bas flink zoekende lijkt. Een erg vreemd nummer is God’s Gift To Man, dat begint met statig pianospel waarna Willie een gedicht begint voor te dragen. Daarna valt de band in voor een soul ballad. Het feit dat Willie hier enigszins klinkt als een verlopen crooner maakt dat ik niet goed weet wat ik met dit nummer aan moet. Sommige nummers zijn  gewoon doorsnee. Zoals de shuffle When I Make Love, dat in het intro behoorlijk vals klinkt. But It Sure Is Fun is een volkomen misplaatste poging van Willie om de pop kant op te gaan. Carey Bell’s gehinnik op de harmonica begint op een gegeven moment ook te irriteren.
Staan er dan geen goede nummers op dit album? Jawel!!!!
De cover van Eddie Shaw’s I Don’t Trust Nobody is een rauw pompende shuffle met swingend pianowerk van Lafayette Leake en een brandende harmonica van Carey Bell. Vervolgens breng je een  bezoek bij de Hoo Doo Doctor waar je een shot swingende blues toegediend krijgt. Rauw, zonder opsmuk. Ook de slowblues I Think I Got The Blues klinkt doorleeft, loom en vooral rauw.Ik vond Willie’s eigen versie van I Just Want To Make Love To You in een minder hoekige versie eigenlijk best lekker.
My Babe, nog zo’n klassieker, voorziet hij van een jazzy jasje en Wang Dang Doodle klinkt jammer genoeg te modern, te gejaagd, wat ten koste gaat van de oorspronkelijke kracht van dit nummer.
Deze re-issue lijkt mij echt een must voor de blues liefhebbers, die echt alles willen hebben.

Tracklist:
01. Bring It On Home
02. I Don’t Trust Nobody
03. God’s Gift To Man
04. Hoo Doo Doctor
05. My Babe
06. Wang Dang Doodle
07. When I Make Love
08. I Think I Got The Blues
09. But It Sure Is Fun
10. I Just Want To Make Love To You

Website: Willie Dixon

Lees ook :