Recensie: Will Wilde – Bring It On Home

Will Wilde – Bring It On Home
Format: CD – Digital / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 9 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Dat je als bluesharmonica speler een ode wilt brengen aan het geluid van de Britse rock uit de 70’er jaren is op zich een heel gaaf idee. Een idee dat ook wel nieuwsgierig maakt naar hoe dat dan gaat klinken. Het merendeel van de covers komt uit de Britse bluesrock uit die periode maar wat het nog verrassender maakt is het feit dat er een aantal covers op staan, die buiten dit genre vallen maar als cover ineens wel weer bluesy klinkt!
Dit alles is van toepassing op het nieuwe, vijfde, album van de Britse harmonicaspeler en zanger Will Wilde. Hij wil op dit album zijn harmonica net zo’n onconventionele rol laten spelen als gitarist Tom Morello met zijn instrument deed in de band Rage Against The Machine. Will werd op dit album bijgestaan door gitarist Danny Giles, drummer Alan Taylor en bassiste Victoria Smith.
Laat ik eerst even een ongemak wegwerken. Waarom klinken de drums op de eerste helft van dit album zo vreemd? De snaredrums klinken alsof Alan Taylor op een kartonnen doos zit te slaan en de bassdrums klinken daarnaast weer veel te hard waardoor het spel van bassiste Victoria Smith enigszins in de verdrukking komt.

Laten we maar snel naar de meest verrassende covers gaan. Wat dacht je van een cover van Lazy van Deep Purple? Zo bluesy heb ik Deep Purple nog nooit gehoord. En dat komt natuurlijk voornamelijk door de gierende, piepende en huilende harmonica van Will. Een speciale vermelding voor het prima gitaarspel van Danny Giles is trouwens ook wel op zijn plaats. De cover van John Mayall’s I’m Your Witchdoctor kan haast niet anders dan bluesy klinken. Na een “Sympathy For The Devil”-achtig percussie begin gaat de band over op een losjes swingende versie. Heel mooi is de cover van het Fleetwood Mac nummer Love That Burns. Een slowblues met warm atmosferische harmonica en een priemende gitaarsolo. Heel onverwacht is de cover van het Black Sabbath nummer The Wizard. Die verwacht je toch ook niet als een blues-achtig nummer tegen te komen. Heel prettig is de soulvolle uitvoering van de Free klassieker My Brother Jake waarin de zang van Will, die meestal wat dunnetjes is, prima soulvol klinkt. Hij bewijst hier ook over Toots Thielemans-achtige kwaliteiten te beschikken.
De cover van Jethro Tull’s Locomotive Breath klinkt te weinig verrassend en Yer Blues (van The Beatles) is ondergedompeld in een fuzz bad en komt, mede door de wat vlakke zang, niet echt van de grond.

Na het beluisteren van dit album ben ik nog steeds zwaar onder de indruk van het harmonicaspel van Will Wilde. Door de wat vreemde geluidsmix (de drums) werd jammer genoeg toch wat luisterplezier bij mij weggenomen. Ik vestig mijn hoop gewoon weer op een volgend album.


Tracklist:
01. Bad Penny
02. Lazy
03. I’m Your Witchdoctor
04. Locomotive Breath
05. Love That Burns
06. Politician
07.The Wizard
08. Yer Blues
09. My Brother Jake
10. Bring It On Home
11. Parisienne Walkaways

Website: Will Wilde

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Recensies Interviews
Sort by
22 juni 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. Jeroen 5 juli 2018 om 18:36 - Antwoorden

    Will Wilde laat met deze cd horen dat hij echt een van de beste bluesharp speler van deze tijd is Op zijn live cd nog een zijsprong met een Rory Gallagher cover en geeft zijn eigen sound aan dat nr, nu een cd vol Wat mijn (bescheiden mening) betreft de verassing van 2018 deze cd

We horen graag je mening! Voeg reactie toe