Recensie: Whoopie Cat – Illusion Of Choice

Whoopie Cat – Illusion Of Choice
Format: CD – Digital  / Label: Cicada Graphic  Records
Releasedatum: 16 juni 2018

Tekst: Peter Marinus

Soms ontstaan er de meest merkwaardige muzikale huwelijken.  Wat te denken van een combinatie van blues en progrock? Het is mogelijk! Dat bewijst de Australische band Whoopie Cat op hun debuutalbum ‘Illusion Of Chance’.
De band debuteerde in 2016 met de EP ‘Whoopie Cat‘ en bestaat uit Dan Smoo (zang en ritmegitaar), Jesse Juzwin (sologitaar), Josh Brandon (bas), Jaksen Juzwin (drums) en Jo Eileen (toetsen). Deze band uit Melbourne krijgt het voor elkaar om een zeer smakelijke mix van beide muzieksoorten te produceren op een zeer intrigerend album.

Een album dat opent met Ophidian. Na een dreigend toetsen intro waarin geluiden opduiken die akelig veel aan panfluiten doen denken ontwikkelt het nummer zich tot een luie bluesy shuffle waarin de geest van Pink Floyd merkwaardig genoeg ook rondwaart. Dat mede door het David Gilmour-achtige gitaarwerk. Het resultaat is een merkwaardig goede mix van blues en progrock met smerige rauwe gitaarriffs. En zoals het bij progrock hoort duurt dit nummer ruim elf minuten.
Ook in het mid-tempo Tell Me You’ll Stay duiken zowel de blues als de progrock op met een loom deinend nummer als resultaat waarin zelfs ruimte is voor een bassolo. De rauwe zang van Dan Smoo wordt hier ondersteund door de zoete zang van Jo Eileen. Opvallend is hier het ongenadig hard rockende eind van het nummer. Dissolution is een lekker funky groovend nummer dat de groove rock van The Spin Doctors combineert met progrock.  Het nummer zit vol fuzzende gitaren en een orgel en gitaarsoli die doen terugdenken aan het geluid van de oude Iron Butterfly. Gentle Goodbye opent met jazzy/bluesy gitaarwerk en is een soort van breekbare bluesy symfonische rock. Sweet Jane is NIET een cover van het Velvet Underground nummer maar wel een ingetogen zwierig nummer met mooi, bluesy gitaarwerk. Op het eind van het nummer wordt een keiharde progboogie ingezet. Sun Don’t Shine II is een lome bluesy progrocker met een licht funky ritme met wederom een uitzinnig Muse-achtig eind. In het Todd Rundgren-achtige Fear Is Blind zorgt de gitaar voor een bluesgevoel.
De afsluiter Cicada duurt weer elf minuten en heeft hetzelfde recept als de opener Ophidian. Blues meets prog dus met op het eind verscheurend harde gitaarriffs.

Whoopie Cat heeft het voor elkaar gekregen om twee muzieksoorten samen te laten smelten, die je eerder nooit bij elkaar zou verzinnen. Blues en progrock! Een zeer interessant album dat zowel bij fans van de progrock als van de bluesrock wel eens zou kunnen aanslaan.


Tracklist:
01. Ophidian
02. Tell Me You’ll Stay
03. Dissolution
04. Gentle Goodbye
05. Sweet Jane
06. Sun Don’t Shine II
07. Fear Is Blind
08. Cicada

Website: Whoopie Cat

22 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe