Recensie: Walter Wolfman Washington – My Future Is My Past

Walter Wolfman Washington – My Future Is My Past
Format: CD – LP – Digital / Label: ANTI-  Records
Releasedatum: 20 april 2018

Tekst: Mark Harmsma

Walter ‘Wolfman’ Washington, New Orleans gitarist/zanger/songwriter/legende, wordt als zanger wel met Ray Charles vergeleken en als gitarist met George Benson. Niet de minsten, en ondanks dat hij beiden inderdaad muzikaal kan bijbenen, geniet hij bij lange na niet de bekendheid en het aanzien van deze wereldsterren. En dus leeft hij zijn leven als New Orleans icoon, met af en toe een prestigieuze gig op een groot overzees Jazz- en/of bluesfestival. Wat te denken van het, qua entourage en beleving bijzonder fijne, Belgium Rhythm & Blues Festival 2018?
Of ga eind april of begin mei naar New Orleans ten tijde van JazzFest, en je kunt ‘m bijna iedere dag wel ergens zien. Van een trio-gig in de Maple Leaf, tot een hoofdpodium op het festival zelf. Soms 2x op een dag, ’s middags of ’s nachts, het maakt de inmiddels 74-jarige roaddog niet uit.

En nu heeft hij weer eens een album opgenomen, voor het eerst op dit label. En omdat de samenwerking dus nog vers is, ontbreekt het de marketingafdeling van het label niet aan energie als ze een persbericht schrijven om de release aan te kondigen: Washington has always embodied both the wildness and sophistication of New Orleans, but finally we have a set of songs that reflects the yin to Walter’s bring-the-party yang. This is the record that we all have known he has in him. This is the night after that party, or maybe just the after party. He’s been given free rein to express himself, and that’s special (https://www.bluesmagazine.nl/walter-wolfman-washington-my-future-is-my-past/).

En los van dat het verpakken van de boodschap tot de core activiteiten van de marketingafdeling hoort, is deze aankondiging behoorlijk ‘spot on’. De Wolfman komt hier met een album dat moeiteloos in de categorie ‘ingetogen en spannend’ valt, en als ik me tot één term zou moeten beperken, dan gebruik ik het woord ‘lef’. Washington heeft namelijk niet gekozen voor voorspelbaarheid, voor het herhalen van een concept dat zich bewezen heeft.
In minimale bezetting brengt hij tien songs in de typische New Orleans stijl, een mengelmoes van soul, blues en jazz. En laat je er vooral niet door afschrikken, maar met minimaal bedoel ik ook: minimaal. Soms met alleen een gitaar, dan een blues met Jon Cleary op de piano en met alleen een gitaarsolo, dan contrabas en een vleugje Hammond van huidige nummer 1 NOLA Hammond icoon Ivan Neville, en in de meest royale bezetting met maximaal vier instrumentalisten. Maar zoals ik zeg, laat je niet afschrikken, want de tijd vliegt om als je dit album hebt opgezet. Als deze stijl je ding is, dan is het niet de minimale bezetting waar je je zorgen over maakt, maar mijmer je over de terechte vergelijkingen met Ray Charles en George Benson. Had de Wolfman misschien nog niet iets meer roem verdiend?
Naast Cleary en Neville moet ook de samenwerking met de New Orleans Queen of Soul genoemd worden: het duet met Irma Thomas druipt van de ingetogen vette spanning. Al met al een vier of vier-en-een -halve ster album, dat een mooie verbreding is als je een van zijn knallers in huis hebt – zoals “Doin’ the Funky Thing”, “Wolf at the door” of “Sada”. Ook is er divers live werk te krijgen via iTunes of de JazzFest optredens via https://www.munck-music.com/.


Tracklist:
01. Lost Mind
02. Even Now
03. What A Diff’rence A Day Makes
04. Save Your Love For Me
05. I Don’t Want To Be A Lone Ranger
06. Steal Away
07. She’s Everything To Me
08. Cried My Last Tear
09. I Just Dropped By To Say Hello
10. Are You The Lady

Website: Walter Wolfman Washington

Te zien/horen:
15 juli: Belgium Rhythm & Blues Festival, Peer

 

Gerelateerde artikelen
Filter by
Post Page
Releases
Sort by
2 mei 2018|Categories: Recensies|Tags: |1 reactie

Eén reactie

  1. martin 2 mei 2018 om 10:46 - Antwoorden

    vorig jaar opende hij nog op 9 juni het holland international blues festival. een ondergewaardeerde bluesmuzikant in mijn optiek. fijn dat het holland international blues festival oog heeft voor een dergelijke artiest, die het met te weinig publieke belangstelling moest doen als openingsact.

We horen graag je mening! Voeg reactie toe