Vin Mott – Rogue Hunter
Format: CD / Label: Eigen Beheer
Releasedatum: 18 januari 2019

Tekst: Peter Marinus

Wat is het toch lekker om zo af en toe een bluesalbum tegen te komen, dat zonder poespas live in de studio is opgenomen. Met een geluid dat gewoon puur is en recht uit het blueshart komt. Een geluid, dat net zo lekker is als het oude werk van The Fabulous Thunderbirds of Little Charlie & The Nighttcats. Dat geluid kom ik tegen op het tweede album van Vin Mott. Een zanger en harmonicaspeler, die oorspronkelijk uiyPequannoc, NU, komt en tegenwoordig in New Jersey verblijft.
Zoals gezegd heeft Vin zijn nieuwe album live in de studio opgenomen met Dean Shot op gitaar, Steve “Pretty Boy” Kirsty op de bas en Matt Niedbalski op drums.

Met het grootste gemak laveren Vin en zijn maten door diverse bluessoorten zoals Chicago blues, Memphis blues, Texas blues maar ook New Orleans rhythm en blues.

Het album bevat allemaal eigen nummers en begint met Car Troubles Made Me A Good Blues Singer. Een hilarische titel natuurlijk voor een lome funky bluesshuffle, die ingeleid wordt door Vin’s pompende harmonca. De gitaarlicks van Dean Shot deden mij aan het werk van Danny Adler denken. Vin loeit, schuurt en brult er stevig op los op zijn harmonica.
Give Me Cornbread is een ontspannen pompende Chicago blues waarin de band bewijst een solide swingmachine te zijn in de stijl van de oude Fabulous Thunderbirds. Na een valse start gaat het Elmore James-achtige Rogue Hunter van start met snijdend slidegitaar werk en Vin’s schroeiende harmonica. Dan is het tijd voor een ijskoud biertje in Ice Cold Beer. Een swingende meebrulbare shuffle die het in menige bar goed zal doen en waar je gegarandeerd dorst van krijgt.
Honey is een lome countryblues waarin Vin reuze benieuwd is wat er toch onder de rok van zijn vriendin zal zitten. Vin blijkt in al deze loomheid zo ranzig als een beer te zijn, wat ook te horen is aan zijn smachtend klinkende harmonica. Daarna gaan we een vrolijk dansje doen op het kerkhof in de swingende blues Whistlin’ By The Graveyard met een voorname rol voor de slidegitaar en de slappende bas. Vin’s zuigende en pompende harmonica laat zich trouwens ook niet onbetuigd. Paterson Is Crumblin’  is een pracht van een slowblues met priemend gitaarwerk en gierende, loeiharde harmonica. De invloed van The Fabulous Thunderbirds en Little Charlie komt goed tot uiting in de swingende rhythm & blues shuffle I Got The Bues On My Mind.
Daarna scheurt en kreunt Von’s harmonica er weer stevig op los in de uptempo rockende blues Countin’ On Them Chickens. In de soulballad Fire ToYour Flame klinken Tex Mex invloeden door. Vooral door de zang, die aan Doug Sahm en Freddy Fender doet denken. Please, Mr. Devil heeft een New Orleans Funeral March-achtig ritme en is een donker en dreigend voortsjokkend nummer.|
In de aflsuiter Greaser zitten behoorlijk wat Link Wray riffs verstopt. Het nummer klinkt als een pas ontdekte obscure garagerock klassieker met Vin’s scheurende harmonica in de hoofdrol.

Een heerlijk, puur bluesrock album met muziek die klinkt zoals de blues behoort te klinken. Rauw en uit het hart!!


Tracklist:
01. Car Troubles Made Me A Good Blues Singer
02. Give Me Cornbread
03. Rogue Hunter
04. Ice Cold Beer
05. Honey
06. Whistlin’ By The Graveyard
07. Paterson Is Crumblin’
08. I Got The Blues On My Mind
09. Countin’ On Them Chickens
10. Fire To Your Flame
11. Please, Mr. Devil
12. Greaser

Website: Vin Mott