Veronique Gayot – Wild Cat
Format: CD – Digital / Label: Grand Cru Records
Releasedatum: 15 maart 2019

Tekst: Peter Marinus

Wanneer een zangeres vergeleken wordt met grootheden als Beth Hart en Robert Plant is het vrij logisch dat de verwachtingen bij mij hoog gespannen zijn. Je moet tenslotte van goede huize komen om de kwaliteit van die twee toppers alleen maar te benaderen.
Veronique Gayot is een zangeres uit Strasbourg, die met dit album op de proppen komt, dat geproduceerd is door de Duitse bluesrock gitarist Timo Gross.

Laat ik gelijk maar met de deur in huis vallen! Qua muziek doet Véronique af en toe wel wat aan Beth Hart denken. Qua stem echter niet! Ze klinkt wel rauw maar ik krijg af en toe het idee dat ze iets te geforceerd rauw gaat klinken waardoor haar stem meer in de buurt komt van Maggie Bell of Inga Rumpf, hetgeen natuurlijk ook niet verkeerd is.

Het album opent trouwens prima met de vurige funky bluesrocker Shake You Up And Down waarin het prima snerpende gitaarwerk van Timo Gross opvalt. In het daaropvolgende nummer The Revolution gaat Véronique richting de soulvolle rock van een Terence Trent D’Arby met een iets zwaarder geluid. Er zit zelfs een Cher-achtige vibrato in Véronque’s stem.
Tegenwoordig lijkt het mode om op elk bluesrock album een ballad op te nemen. En ook bij Véronique is dat het geval in Sinner. Haar gebroken stem klinkt mij hier iets geforceerd gekweld waardoor dit Scorpions-achtige nummer mij niet weet te overtuigen.
Gelukkig volgt daarna de sompige pomper Gasoline, dat een hoog “Black Velvet” gehalte heeft. Dit nummer heeft sowiso veel van het zwoele Alannah Myles geluid. Timo Gross is hier op de brandende harmonica en rauwe slidegitaar te horen. In de stevige stamper Monkey See, Monkey Do is het stemgeluid van Véronique kunstmatig behandeld waardoor het klinkt alsof zij staat te gorgelen.
Asylum is een nummer dat veel weg heeft van het Bon Jovi geluid (“Wanted Dead Or Alive”). Een melodieus rocknummer met lichte folkinvloeden. De stevig pompende rocker Back To The Roots heeft een enorm zwaar basgeluid, dat wel wat overheerst in een Guns‘N’ Roses-achtig nummer. Een zachte jazz gitaar en allerlei voicesamples vormen het intro voor Not Alright, dat wat doelloos tussen RnB en stevige rock zwalkt. De rauwe stem van Véronique komt het beste tot uiting in de ZZ Top-achtige zweterige boogie Let It Go.
Jammer genoeg wordt het album dan afgesloten met de mid-tempo folky ballad Blessing Master Time waarin Véronique ineens begint te klinken als een galmende Lene Lovich.

Beth Hart en Robert Plant liggen dus nog ver buiten het bereik van Véronique Gayot. Toch ben ik ervan overtuigd dat er een goed album zit in deze rauwe tante.


Tracklist:
01. Shake You Up And Down
02. The Revolution
03. Sinner
04. Gasoline
05. Monkey See, Monkey Do
06. Asylum
07. Back To The Roots
08. Not Alright
09. Blessing Master Time

Website: Veronique Gayot