Recensie: Trixie & The Trainwrecks – 3 Cheers To Nothing

Trixie & The Trainwrecks – 3 Cheers To Nothing
Format: CD – Digital / Label: Voodoo Rhythm Records
Releasedatum: 23 maart 2018

Tekst: Peter Marinus

Het Voodoo Rhythm label staat erom bekend, dat zij met de regelmaat van de klok, de ene na de andere rauwe band of artiest aan ons voorstelt. En dit keer is het de beurt aan de band Trixie & The Trainwrecks. Een band uit Berlijn en Londen onder aanvoering van zangeres en gitariste Trixie Trainwreck, ook wel bekend als Trinity Saratt. Zij werd geboren in San Francisco en vertrok op 18-jarige leeftijd naar Berlijn alwaar zij lid was van bands als The Kamikaze Queens, The Cry Babies en The Runaway Brides en ook nog eens optrad met haar one-woman show The Trixie Trainwreck No Man Band. Toen zij gitarist Paul Seacroft (ex-Selecter) en drummer Bruce Brand (ex-Hipbone Slim, Thee Headcoats en The Milkshakes) tegenkwam besloot zij met hen de band Trixie & The Trainwrecks te beginnen, aangevuld met Charlie Hangdog op de harmonica.
Hun muziek werd voor het gemak “blues trash folk country” genoemd en dekt de lading verdomde goed. Verwacht op hun album geen gepolijste geluiden want die staan er absoluut niet op. Wel woeste, primitieve en vooral rauwe muziek.

Ze beginnen gelijk al met Daddy’s Gone, een mix van rauwe hillbilly en blues, tot op het bot uitgekleed. Het geluid van The Cramps is dichtbij maar dan met een hoger bluesgehalte, mede door de gemeen brandende harmonica. Trixie zingt zeer onderkoeld, als een vulgair zusje van Nancy Sinatra en de gitaren raggen maar door. En hebben we een bas gemist? Nee dus!!
Een rauwe Bo Diddley beat wordt ingezet in God Damn Angels waarin “keurige” dames gewaarschuwd worden om zich vooral maar te gedragen. Anders komt de duivel ze halen. Dus ze moeten vooral niet aan de rock & roll verslingerd raken. De scheurende harmonica en gemene slide maken het vrijwel onmogelijk om aan die waarschuwing gehoor te geven.
Poor & Broke wordt ingezet door een knallende akoestische gitaar waarna de huilende harmonica zich erbij voegt. Keiharde akoestische blues! Ik wist ook niet dat het mogelijk was om dit soort vervormde akoestische blues te produceren. No Good Town klinkt als een bluesy Lee Hazlewood-achtige countryballad met een huilende lapsteel en brullende harmonica. 3 Cheers To Nothing is een country shuffle, die natuurlijk nergens gepolijst klinkt. Daar zorgt de rauwe bluesharp wel voor, die een merkwaardig duo vormt met de hemels huilende lapsteel.
Yeehaw!!! We storten ons weer in een onbehouwen mix van countrybilly en blues in God Damn USA en stampen het hele nummer mee. Commuter Baby is een pompend garagecountry(?) nummer met een verzengende intensiteit en rauwheid. Dit swingt als een…eh…trein! End Of Nowherre heeft een overdonderend hard intro dat je gelijk uit je sokken blaast waarna een overrompeld psychobilly nummer voorbij raast. Ooit gedanst op een ongepolijste rauwe wals? Hier is je kans met het smeulende Everybody Wants To Go To Heaven.
Yodelin’ Bayonne Blues is een bizar hoekig nummer compleet met trekfluit en een jodelende Trixie, die klinkt als een smerig soort Olga Lawine. I’m Leavin’ is een brutaal ongepolijst western swing nummer met bluesharp en uiteraard de lapsteel. Lonesome Whistle is daarna een vrij authentiek klinkende western swing ballad met een melancholisch geluid.
Een bulderende harmonica zet de trein in This Train in beweging, hetgeen donderend en zoemend gebeurt. Trixie heeft de grootste moeite om boven al dat geweld uit te komen en komt niet verder dan het stamelen van de woorden “This Train” waarna ze compleet verzadigd haar eindbestemming bereikt.

Het gonst, het bromt, het zoemt en…het rockt! Het zijn Trixie & The Trainwrecks!!!


Tracklist:
01. Daddy’s Gone
02. God Damn Angels
03. Poor & Broke
04. No Good Town
05. 3 Cheers To Nothing
06. God Damn USA
07. Commuter Baby
08. Everybody Wants To Go To Heaven
09. End Of Nowhere
10. Yodelin’ Bayonne Blues
11. I’m Leavin’
12. Lonesome Whistle
13. This Train

Website: Trixie & The Trainwrecks

16 juli 2018|Categories: Recensies|Tags: |0 reacties

We horen graag je mening! Voeg reactie toe