Tiny Legs Tim – One Man Blues

Format: CD/ Label: TLT-productions TLT-001/ Release: 2011

Tekst: Stan van der Lugt

Tiny Legs Tim is een Gentse bluesman die op 23 jarige leeftijd kennis maakte met de donkere kant van het leven. Er werd een levensbedreigende ziekte geconstateerd die hem 6 jaar uit de running heeft gehouden. De bijnaam “Tiny Legs Tim” heeft hij over gehouden aan deze zwarte periode. In 2008 volgde volledig herstel en sindsdien kan hij zich weer helemaal op de muziek richten.

Tim put inspiratie uit de grote namen van de vooroorlogse blues zoals Son House en
Robert Johnson. Deze invloeden horen we terug in de 14 live opgenomen songs (waaronder één cover). Met een oude akoestische gitaar, een slide en mondharmonica weet Tim een broeierig sfeertje te creëren. De gitaarklanken worden gestuurd door een versterker waardoor de muziek nog dreigender doorklinkt.
Tekstueel grijpt Tim nog wel eens terug op zijn periode van zijn ziekte en dat hoort de luisteraar terug in songs als “Something Burning”, “Standing at the Crossroad”, “Easy to Catch as a Fool” en “I Believe”
One Man Blues is een authentiek klinkend bluesalbum dat doet vermoeden dat de songs niet werden opgenomen in Gent, maar in een sjofele juke-joint diep in de Delta.

Tiny Legs Tim – guitar, vocal, foottapboard en harmonica

Tracks:
1 Something’s Burning
2 Ocean
3 The Happiest Man In Town
4 Standing at the Crossroad
5 Easy to Catch as a Fool
6 ALittle Bid of Lovin’
7 Poor Boy
8 One Step at a Time
9 Everybody’s Drinking
10 I Believe
11 Evil
12 Ramblin’On My Mind (Robert Johnson)
13 Hardcore Blues
14 Roadtrip part 1

———-

TINY LEGS TIM, One Man Blues, TLT Productions (eigen beheer)
(www.tinylegstim.com)

Ingestuurd door Antoine Légat (30 12 11)

Een tiental maanden geleden maakten we een overzicht van cd’s uit Vlaanderen en Wallonië, waarvan we vonden dat ze enigszins over het hoofd werden gezien. Een aantal van deze mensen maakten sindsdien goede sier: we denken aan The Bony King Of Nowhere, wier ‘Eleonore’ kort geleden heruitgebracht werd aangevuld met de vijf tracks die Bram Vanparys schreef als soundtrack voor ‘Les Géants’, prent van Bouli Lanners (plus nog een extra track) Ook Hannelore Bedert timmert naarstig aan de weg en die loopt ook door Nederland (waar de wegen gelukkig een stuk beter berijdbaar zijn dan in België…) Het Luikse Funk Sinatra zagen we in september nog schitteren in Arscene (kleine maar fijne zaal-annex-studio in Hansbeke nabij Gent) met een nerveuze, wervelende en al bij al knotsgekke set, zozeer dat het op onze short list van ‘concerten van 2011’ prijkt. Als laatste in de rij mochten we in februari de vijf song EP (met video extra’s) ‘They Say Small Birds Don’t Fly Too High’ van Tiny Legs Tim aanprijzen. Die was toen al even uit, maar had ons niet beter bereikt. Hoe jong Tim De Graeve ook is, je mag hem gerust een survivor noemen. Een ernstige ziekte legde een hypotheek op zijn toekomst, maar hij is uit dat diepe dal gekropen en daar gelouterd en gesterkt uit gekomen, en met wat Anglofonen zo raakt typeren, met ‘sense of prupose’. Op ‘One Man Blues’ serveert hij ons dertien eigen songs, plus ‘Ramblin’ On My Mind’ dat op naam staat van Robert Johnson. Da’s indicatief voor de richting die Tim, alvast op deze cd, uitgaat: de country blues van voor de tweede wereldoorlog, man met gitaar, harp en voetstomp. De typische spelpatronen en zinswendingen worden niet vermeden, zozeer dat wie niet vertrouwd is met het repertoire wel eens zou kunnen denken dat dit origineel werk is, of een pastiche. Maar ver van ons om ‘One Man Blues’ te herleiden tot een stijloefening, want zijn gloedvolle teksten verwijzen meer dan eens naar de moeilijke tijden die hij doormaakte. ‘Standing At The Crossroad’ is een mooi voorbeeld: uiteraard denkt men aan Johnson, maar de ‘pillbox’ en ‘ambulance’ verwijzen naar een ànder soort duivel. Tim heeft geen moeite om de luisteraar te overtuigen dat hij het meent. En wie de man aan het werk zag, weet wat voor een dynamiek en dynamiet er in dit tere lijf zit. Hij kan gerust de vergelijking doorstaan met een Bjørn Berge of Tim Lothar Petersen, toch niet de eerste de besten. Alles werd in één take opgenomen en we zouden wel willen weten welk jaartal er op de oude versterker te lezen staat. Dit is dus zo live en onbespoten als het in een studio (een villa eigenlijk) maar kan wezen.